Tibetan
ཏེ། གང་དག་གི་རྒྱུད་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཐོབ་པ་རྣམས་དང་མི་ལྡན་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཆད་པ་དེ་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའོ། །གང་དག་གི་རྒྱུད་མ་བྲལ་བ་དང་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་དེ་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པའོ། །འདི་ནི་རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་ལས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའོ། །འདི་དག་ནི་མ་སྤངས་ པའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་རྟེན་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། །གཞན་དག་ན་རེ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འཕགས་པ་དང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་དང༌། མ་སྤངས་པ་དག་གི་རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་སོ། །འཕགས་པའི་ལམ་ལ་སྐྱེས་པའི་རྟེན་ནི་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་རྟེན་གཞན་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བས་གནས་སྐབས་དེར་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པའི་ས་བོན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་སྐད་ཅིག་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་མམ་བསྒོམ་པའི་ལམ་མངོན་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་མངོན་དུ་གྱུར་ན་རྟེན་དེ་དག་གིས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐྱེ་བ་དང་འགལ་བའི་རྐྱེན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟེན་དེས་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ས་བོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བོན་མེད་པ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་རྒྱུན་ཆད་པ་ལས་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མཐུས་ཇི་ལྟར་དེ་དག་གིས་ནུབ་པར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡང་འབྱུང་བར་མི་ནུས་བ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྟེན་དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དྲུངས་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟེན་འབྲུ་མེས་ཚིག་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འབྲུ་མེས་ཚིག་པ་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པའི་ས་བོན་མེད་པས་རྟེན་དེས་ཡང་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེད་པས་ས་བོན་དུ་མ་གྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། རྟེན་ལམ་གྱི་མེས་ཚིག་ཅིང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་མ་གྱུར་པ་ན་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་ད
Chinese
彼等，何者相续不具有烦恼之获得，并且断灭者，彼等是烦恼已断者。何者相续未离、相续未断者，彼等是烦恼未断者。此由所依之差别而成立，名为“此等是烦恼已断者，此等是未断者”。此处所依是五蕴。其他则说，是心及心所之自性。为了显示圣者与异生、烦恼已断者与未断者之所依差别，故广说“圣者之住处是”等。生起圣道之所依，是见道与修道所应断之烦恼种子，以及与彼等相关联之所依，成为其他之因，故于彼时称为异生，因为能生起与三界一切烦恼之种子相关联之其他刹那。烦恼之对治是见道或修道现前，若彼现前，则彼等所依不是应断之烦恼种子以及与彼等相关联之其他刹那之因，因为获得与彼生起相违之缘故。因此，彼所依亦不能生起见道与修道所应断之烦恼，因为无种子之故。无种子者不应生起，因为过于极端之故。彼之故，从烦恼种子相续断绝，由见道与修道之力，如何彼等所应灭除之烦恼亦不能生起，如是成为之故，说“因为从彼所依烦恼种子已拔除之故”。因此，说“所依如种子被火焚烧”等，如种子被火焚烧，则无生芽之种子，故彼所依亦不生芽，因为未成为种子之故，如是所依被道之火焚烧，且未成为烦恼之种子时，称为烦恼已断。如是，若然，则世间之贪欲
English
Those, whose continuums do not possess the attainments of afflictions, and are completely severed, those are those who have abandoned afflictions. Those whose continuums are not separated and whose continuums are not severed, those are those who have not abandoned afflictions. This is established by the distinction of the basis, and is called "these are those who have abandoned afflictions, these are those who have not abandoned afflictions." Here, the basis is the five aggregates. Others say that it is the nature of mind and mental factors. In order to show the distinction of the basis of the noble ones, ordinary beings, those who have abandoned afflictions, and those who have not abandoned afflictions, it is extensively stated, "The abode of the noble ones is," etc. The basis that arises on the noble path is the seed of afflictions to be abandoned by seeing and meditation, and the basis that is related to them becomes the cause of others, so at that time it is called an ordinary being, because it can generate other moments related to the seeds of all the afflictions of the three realms. The antidote to afflictions is the path of seeing or the path of meditation becoming manifest, and if it becomes manifest, then those bases are not the cause of other moments related to the seeds of afflictions to be abandoned, because they have obtained the conditions that contradict their arising. Therefore, that basis also cannot generate the afflictions to be abandoned by seeing and meditation, because there is no seed. Those without seeds should not arise, because it would be too extreme. Therefore, from the continuous cessation of the seeds of afflictions, by the power of the path of seeing and meditation, how can those afflictions that should be destroyed by them not arise again, it is said, "Because the seeds of afflictions have been uprooted from that basis." Therefore, it is said, "The basis is like a seed burned by fire," etc., like a seed burned by fire, there is no seed for sprouting, so that basis also does not sprout, because it has not become a seed, just as the basis is burned by the fire of the path, and when it has not become the seed of afflictions, it is called the abandonment of afflictions. Thus, if that is the case, then worldly desire
Tibetan
ང་བྲལ་བ་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་རྒྱུན་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་རྟེན་ནི་རྟེན་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོ་ཉམས་པར་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཟློག་པ་ནི་སྤངས་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཕགས་པ་དང་འཕགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ལམ་དག་ གིས་རྟེན་མ་ཚིག་པ་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོ་ཉམས་པར་མ་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྟེན་ལ་རྩ་ནས་མ་བཏོན་པ་དང༌། ཉམས་པར་མ་བྱས་པའི་ས་བོན་ཡོད་པས་གང་མ་སྤངས་པ་དེ་དང་ནི་ལྡན་ནོ། །རྟེན་ལ་ས་བོན་རྩ་ནས་བཏོན་པའི་ཕྱིར་རམ། ས་བོན་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་གང་སྤངས་པ་དེ་དང་ནི་མི་ལྡན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་རྟེན་ལ་ས་བོན་རྩ་ནས་བཏོན་པ་དང༌། རྩ་ནས་མ་བཏོན་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་དང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོར་རྣམ་པར་གཞག་ལ། ས་བོན་ཉམས་པར་བྱས་པ་དང༌། ཉམས་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་གདགས་ཏེ། ས་བོན་རྒྱུན་ཆད་པ་དང༌། ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུན་མ་ཆད་པ་དང༌། ཉམས་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་གདགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཆོས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་བརྗོད་པའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་སྨོས་སོ། །མ་འབད་པར་སྐྱེ་བ་རྣམས་ནི་འབད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པ་རྣམས་ཏེ། གང་དག་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐོབ་པའོ། །འབད་དེ་སྐྱེ་བ་རྣམས་ནི་གང་དག་སྐྱེ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཁྱད་པར་ཐོབ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གང་དག་སྐྱེ་བས་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་སྨོས་ཏེ། གང་དག་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཐོབ་ཀྱི་འབད་རྩོལ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དེ་དག་ནི་སྐྱེས་པས་འཐོབ་པ་རྣམས་སོ། །འདིར་སྐྱེ་བ་ནི་ཅི་རིགས་པར་སྲིད་པ་བར་མར་ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང༌། སྐྱེ་བའི་སྲིད་པར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའོ། །གང་དག་སྦྱོང་བའི་ཁྱད་པར་ལ་རག་ལས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དེ་དག་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་དག་གི་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོ་ཉམས་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་དག་གི་སྒྲ་ནི་མ་འབད་པར་སྐྱེ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །དགེ་བའི་རྩ་བ་ཀུན་དུ་མ་ཆད་པ་རྣམས་ལ་ནི་ལོག་པར་
Chinese
如果说，我不离贪欲就不会断除烦恼，因为世间的道不能断除烦恼的种子。那么，它的根据是，如果依凭世间的道，使诸烦恼的种子的实体衰损，就叫做断除了烦恼。相反，不叫做断除，就是说，圣者和非圣者的道，如果依凭没有烧毁，种子的实体没有衰损，就不叫做断除了烦恼。依凭没有从根本上拔除，有未衰损的种子，就与没有断除的烦恼相应。依凭从根本上拔除了种子，或者使种子衰损，就与断除了的烦恼不相应。如果是这样，即使与世间的心相应没有差别，但依凭从根本上拔除了种子和没有从根本上拔除的缘故，就安立为圣者和凡夫。因为使种子衰损和没有使种子衰损的缘故，就安立为世间的离贪欲者和不离贪欲者。因为种子断绝和衰损的缘故，以及没有断绝和没有衰损的缘故，而安立名称，这是总的说法。在陈述了有烦恼的法与不相应的名称之后，应该陈述善法，因此，详细地说了善法也有两种。不费力气而生起的，就是不依赖于努力的，就是那些仅仅通过生起就能获得的。努力而生起的，就是那些不依赖于生起而获得特殊功德的。因此，详细地说了“哪些通过生起”等，就是说，哪些仅仅通过生起就能获得，不依赖于其他的努力，那些就是通过生起而获得的。这里，生起是指，根据情况，在中阴有中连接，以及在生有的有中连接。哪些依赖于修习的特殊功德，那些生起就是从修习中产生的。因为没有使那些种子的实体衰损的缘故，这里，“那些”这个词与不费力气而生起相联系。对于善根完全没有断绝的，则相反。
English
If it is said that I will not abandon afflictions without being separated from desire, because the worldly path does not cut off the seeds of afflictions. Then, its basis is that if, relying on the worldly path, the substance of the seeds of all afflictions is diminished, it is called abandoning afflictions. Conversely, it is not called abandonment, that is, if the paths of the noble and the non-noble rely on what has not been burned and the substance of the seeds has not been diminished, it is not called abandoning afflictions. Relying on what has not been uprooted from the root, and having undiminished seeds, it corresponds to what has not been abandoned. Relying on what has been uprooted from the root, or diminishing the seeds, it does not correspond to the abandoned afflictions. If this is the case, even if there is no difference in corresponding to the worldly mind, one is established as a noble and a common person because of relying on what has been uprooted from the root and what has not been uprooted from the root. Because of diminishing the seeds and not diminishing the seeds, one is established as a worldly person who is separated from desire and one who is not separated from desire. Because of the seeds being cut off and diminished, and because of not being cut off and not being diminished, names are established, this is the general statement. After stating the names of the afflicted dharmas that are corresponding and non-corresponding, one should state the virtuous dharmas, therefore, it is explained in detail that there are two kinds of virtuous dharmas. Those that arise without effort are those that do not depend on effort, that is, those that are obtained merely by arising. Those that arise with effort are those that obtain special qualities without depending on arising. Therefore, it is explained in detail, "Those that arise," that is, those that are obtained merely by arising, and do not depend on other efforts, those are obtained by arising. Here, arising refers to, depending on the situation, connecting in the intermediate existence, and connecting in the existence of birth. Those that depend on the special qualities of practice, those arisings arise from practice. Because the substance of those seeds has not been diminished, here, the word "those" is related to arising without effort. For those whose roots of virtue have not been completely cut off, it is the opposite.