Tibetan
ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་པར་ཁོ་ན་ཡིན་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོབ་པ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་དང༌། ལྷ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་ན་འབྲས་བུའི་བྱེ་བྲག་མི་རིགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འཆིང་བ་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པ་སྨོས་པ་ནི་འཆིང་བ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ ལ་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་གོ་སྐབས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཐོབ་པ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང་གོམས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བས་ཉེས་པ་འདི་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེའི་ཕྱིར། དེ་ལས་དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཏུ་འགྱུར་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གོམས་པའམ་གཞན་ལས་ཆུང་དུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ཁོ་ན་ལས་དེ་དག་སྐྱེ་ལ་རག་སྟེ། རྒྱུ་གཞན་གང་ཞིག་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་ལ་རག་མོད། ཐོབ་པ་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཅི་དགོས། དེ་སྐད་དུ་སུ་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུ་ནི་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རེ་ཞིག་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དོན་མེད་དོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཡིད་ནི་ཡིད་ཉིད་དོ། །ལམ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ནི་ཐོབ་པ་མེད་པར་ཡང་འཕགས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བར་ནུས་ཏེ། ལམ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཐོབ་པ་མེད་པར་འདི་དག་ནི་འཕགས་པའོ། །འདི་དག་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའོ་ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་གཞག་པར་མི་འགྱུར་ན་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་གྱི་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་དང༌། དེ་མེད་པ་ནི་འཕགས་པ་དང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ན་རེ་རྫས་ཀྱི་ཆོས་མི་སྲིད་པས་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོབ་པ་ནི་ཆོས་ཐོབ་ཟིན་པ་
Chinese
由于大中之大的证得只是大中之大的影像，如果一切的证得没有差别，那么天授等人的烦恼小、中、大产生的差别又如何成立呢？如果因没有差别，那么果的差别是不合理的，他们这样说。提到具有一切束缚，是因为对于脱离束缚的人们，有以小等差别产生烦恼的机会。如果证得没有差别，但由于串习等的其他原因，烦恼的产生会有差别，认为这样就没有过失，因此才说“从那之中成为那些的差别”。串习或者从其他方面变成小、中、大的自性，仅仅依赖于那些的产生。从其他什么原因来完全考察烦恼的差别呢？仅仅依赖于烦恼们小、中、大而产生，考察证得变成其他意义有什么必要呢？谁这样说呢？这会详细地阐述，安立之因就是决定的因的意思。暂且，凡夫人具有世间的心，所以对他们进行区分是没有意义的。圣者们在现证出世间道的时候，具有出世间的心，因此才说“具有世间的心”。心就是心本身。在现证道的时候，即使没有证得，也能安立圣者和凡夫的差别，因为道本身就是安立之因。对于具有世间心的人们来说，如果没有证得，就不能安立“这些是圣者，这些是凡夫”，如果不是这样认为，那也是不合理的。因此，必须确定，具有无漏道的证得和没有证得，是安立圣者和凡夫的原因。阿毗达磨俱舍论师世亲说，实物之法是不可能的，所以说不合理，这是不存在的，证得是已经证得的法。
English
Since the attainment of the great among the great is only an image of the great among the great, if there is no difference in all attainments, then how can the differences in the arising of small, medium, and large afflictions of Devadatta and others be established? If there is no difference in the cause, then the difference in the result is unreasonable, they say. Mentioning those who possess all bondages is because for those who are free from bondages, there is an opportunity for afflictions to arise with differences such as small. If there is no difference in attainment, but the arising of afflictions differs due to other reasons such as habituation, thinking that there is no fault in this, therefore it is said, "From that, it becomes the difference of those." Habituation or becoming the nature of small, medium, and large from other aspects, depends solely on the arising of those. From what other cause should the difference of afflictions be fully examined? It depends solely on the afflictions arising as small, medium, and large. What is the need to examine the attainment becoming another meaning? Who says that? This will be explained in detail, the cause of establishment is the meaning of the definite cause. For the time being, ordinary beings possess worldly minds, so it is meaningless to distinguish them. When noble ones directly realize the supramundane path, they possess supramundane minds, therefore it is said, "Possessing worldly minds." Mind is mind itself. At the time of directly realizing the path, even without attainment, it is possible to establish the difference between noble ones and ordinary beings, because the path itself is the cause of establishment. For those who possess worldly minds, without attainment, it cannot be established that "these are noble ones, these are ordinary beings." If it is not considered in this way, it is also unreasonable. Therefore, it must be determined that possessing the attainment of the uncontaminated path and not possessing it is the cause of establishing noble ones and ordinary beings. Master Vasubandhu said that the law of substance is impossible, so saying it is unreasonable does not exist, attainment is the dharma that has already been attained.
Tibetan
ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོབ་ཟིན་པའི་ཆོས་ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། ཐོབ་པའི་དབང་གིས་ནི་ཆོས་དེ་དག་འགགས་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་དོ། །འདི་ནི་འདིའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པའི་རྟགས་མཚན་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གཞན་པའི་འདི་ནི་འདིའི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟགས་མཚན་དུ་གྱུར་པའི་ཐོབ་པ་ཡོད་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འགགས་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་རྟགས་སུ་གྱུར་པའི་ཐོབ་པ་མེད་པ་དང༌། དེ་དག་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་འགྱུར་བར་འོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་དག་གི་དངོས་པོ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་དང༌། མ་སྤངས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་བྱེ་བྲག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ཉིད་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་བཏོན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡང་མི་སྐྱེ་བའོ། །ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པ་ཉིད་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་རྩ་བ་ནས་མ་བཏོན་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་སྐྱེ་བ་སྲིད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་གང་དག་ལ་ས་བོན་མེད་པས་ཉོན་མོངས་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འཕགས་པ་ཡིན་ལ། གང་དག་ལ་ས་བོན་རྒྱུན་མ་བཅད་པས་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་གཞག་པ་གྲུབ་བོ། །འདི་དག་ནི་ཉོན་མོངས་སྤངས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་འཕགས་པ་དང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལས་གང་ལས་འདི་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའོ། །འདི་དག་ནི་མ་སྤངས་པའོ་ཞེས་མ་སྤངས་པའོ་སྦར་འགྱུར་བ། ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པའི་རྟགས་མཚན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པའི་འཕགས་པའོ། །འདི་དག་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པ་སོ་ན་འདུག་གོ །ཐོབ་པ་ཡོད་ན་ནི་འདི་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའོ། །འདི་དག་ནི་མ་སྤངས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། དེ་དང་བྲལ་བ་དང་མ་བྲལ་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་
Chinese
因为是不浪费的因。已经获得的法不浪费的因，是名为“存在本身之因”的同义词。由于获得的力量，可以表达这些法已经止息，即使没有产生也存在。这也是“这是这个”的想法的知识的标志，即贪欲等其他法的“这是这个”的关联者的知识产生，只有在作为标志的获得存在时才会发生。如果不是这样，当贪欲等止息或未产生时，作为关联者知识的标志的获得就不存在，它们也不会变成那些关联者的知识。有人说，这应该从烦恼已断和未断的差别来改变。对于烦恼已断和未断的事物来说，烦恼已断和未断本身就是差别。其中，烦恼已断本身是指烦恼的种子从根本上被拔除，烦恼不再产生。烦恼未断本身是指烦恼的种子没有从根本上被拔除，烦恼有可能再次产生。这样，即使是具有世间心的人，对于那些没有种子，因此烦恼永远不会产生的法，他们就是圣者。对于那些种子没有断绝，因此还会再次产生的法，他们就是凡夫，因此安立成立。会出现“这些人已经断除了烦恼”等等说法。像这样，在圣者和凡夫中，从哪里可以看出“这些人已经断除了烦恼”，“这些人没有断除烦恼”呢？断除烦恼和未断除烦恼的标志一点也没有。因此，因为不能认识到烦恼已断和未断本身，所以“这些人是具有世间心的圣者”，“这些人是凡夫”的安立是不存在的。如果获得存在，那么“这些人已经断除了烦恼”，“这些人没有断除烦恼”的说法也会在这里发生。如果问这是怎么回事？因此，说了“由于与它分离和未分离”。
English
Because it is the cause of not wasting. The cause of not wasting the Dharma that has already been obtained is a synonym for the "cause of existence itself." By the power of attainment, it can be expressed that these Dharmas have ceased, and even if they have not arisen, they exist. This is also a sign of the knowledge of the thought, "This is this," that is, the knowledge of the association of other Dharmas such as desire, "This is a relation of this," arises only when the attainment that has become a sign exists. If it is not so, when desire and so on cease or have not arisen, the attainment that has become a sign of the knowledge of association does not exist, and they will not become those knowledges of association. It is said that this should be changed from the difference between afflictions that have been abandoned and not abandoned. For the things that have been abandoned and not abandoned, the abandoned and not abandoned afflictions themselves are the difference. Among them, the abandonment of afflictions itself means that the seeds of afflictions have been uprooted from the root, and afflictions will not arise again. The non-abandonment of afflictions itself means that the seeds of afflictions have not been uprooted from the root, and afflictions may arise again. In this way, even those who have worldly minds, for those who have no seeds, so the Dharma that afflictions will never arise, they are the noble ones. For those whose seeds have not been cut off, so they will arise again, they are the ordinary people, so the establishment is established. There will be statements such as "These people have abandoned afflictions." Like this, among the noble ones and ordinary people, from where can it be seen that "These people have abandoned afflictions," "These people have not abandoned afflictions"? There is not even a little sign of abandoning and not abandoning afflictions. Therefore, because it is not possible to recognize the abandonment and non-abandonment of afflictions themselves, the establishment of "These people are noble ones with worldly minds," "These people are ordinary people" does not exist. If attainment exists, then the statement "These people have abandoned afflictions," "These people have not abandoned afflictions" will also occur here. If you ask how this is? Therefore, it is said, "Because of separation and non-separation from it."