Tibetan
། །དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་རྒྱུའི་ཕྲ་རྒྱས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་དེས་ལྡན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི། དེ་ལས་སྐྱེས་པའོ། །མ་འོངས་པ་དེའི་རྒྱུ་ནི་དེའི་རྒྱུའོ། །དེ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་དེའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་པས་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་རྒྱུའོ། །ཕྲ་རྒྱས་ནི་ས་བོན་ནོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་རྒྱུའི་ཕྲ་རྒྱས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དེས་ལྡན་ནོ། །འདི་ལས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡོད་པས་ན་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའོ། །དེའི་ཕྲ་རྒྱས་ཏེ། དེ་ཡོད་པས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་རྣམས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་དེ་དག་གི་ཐ་སྙད་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གོ་རིམས་ཀྱི་ཚད་ཡོད་དོ། །གང་སྐྱེས་བ་དེ་འགགས་ཞེས་སྨྲས་ནས་དཔེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་སྐྱེ་ལ་གཟུགས་འགག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྫས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་སྐྱེ་ལ་གཞན་འགག་སྟེ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་གཞན་མ་འོངས་པ་སྐྱེ་ལ་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་ གཞན་ད་ལྟར་གྱི་འགག་གོ །དུས་ཀྱང་སྐྱེ་སྟེ། ཆོས་སྐྱེ་བ་དུས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་དུས་གཏན་གཞི་དང༌། །ཞེས་མཚན་ཉིད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ལས་ཀྱང་ཆོས་སྐྱེའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་འོངས་པའི་དུས་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མ་འོངས་པའི་སྐད་ཅིག་མའི་ཚོགས་ཀྱི་དུ་མ་ཞིག་ལས་སྐད་ཅིག་མ་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་དུས་ལས་ཀྱང་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱའོ། །ཞར་ལ་འོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དཔྱད་པ་ནི། ལྷག་མ་ཀུན་གྱིས་ཀུན་དང་ལྡན། །ཞེས་བྱ་བའི་ཞར་ལ་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་འགྲོ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ལྡན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །དེ་ཡི་ཡུལ་ཅན་དྲི་མ་ལྷག་རྣམས་ཀྱིས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྤངས་པའི་རྣམ་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཕྲ་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། དཔེར་ན་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་རྣམ་པ་སྤངས་ཀྱང་ཆེན་པོའི་འབྲིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྲ་
Chinese
因此，由于从它产生的那个的因的微细增长存在，被称为与烦恼相应，即从过去产生的，是从它产生的。未来的那个的因是它的因。它既是从它产生的，也是它的因，因此是从它产生的那个的因。微细增长是种子。由于从它产生的那个的因的微细增长存在，因此依次与过去和未来的烦恼相应。由于从这个对过去和未来的事物有缘，因此是对它有缘的烦恼。它的微细增长，即它存在，因此依次与过去和未来的事物相应。被称为法性，是诸法的自性。为了分别安立过去等时间，为了分别了解它们的术语，也说了“也有名称”等，有次第的量。说了“凡是产生的，那个就灭”之后，为了显示例子，说了“色产生，色灭”，因为不是其他的物质。其他产生，其他灭，因为对生显现趋向，其他未来产生，因为对灭显现趋向，其他现在的灭。时间也产生，因为法产生被时间所摄。因为是时间的自性之故，这是结尾词，因为那些本身是时间的常住基础。因为显现了体相。从时间也产生法。为什么呢？因为不是未来的时间刹那众多之故，说了“因为未来的刹那的集合的众多之中，一些刹那产生，因此也从时间产生”。顺便说一下，被称为“到来”的是观察过去和未来。“其余一切与一切相应”，这是顺便到来的。“一切行残余相应”，即由见到一切生而应断除的一切行。“它的境有垢残余”，这是结尾词，即由断除的形态的境的微细增长等，例如，即使断除了大的大的形态，还有大的中等的等微
English
Therefore, because the subtle increase of the cause of that which arises from it exists, it is called being associated with afflictions, that is, that which arises from the past is that which arises from it. The cause of that which is to come is its cause. It is both that which arises from it and its cause, therefore it is the cause of that which arises from it. Subtle increase is the seed. Because the subtle increase of the cause of that which arises from it exists, therefore it is successively associated with the afflictions of the past and the future. Because from this there is focus on the objects of the past and the future, therefore it is the affliction that focuses on it. Its subtle increase, that is, it exists, therefore it is successively associated with the objects of the past and the future. That which is called Dharmata is the self-nature of all dharmas. In order to separately establish times such as the past, in order to separately understand their terminology, it is also said that "there are also names," etc., there is a measure of sequence. After saying "Whatever arises, that ceases," in order to show an example, it is said "Form arises, form ceases," because it is not another substance. Other arises, other ceases, because it appears to be directed towards arising, other future arises, because it appears to be directed towards ceasing, other present ceases. Time also arises, because the arising of dharma is encompassed by time. Because it is the self-nature of time, this is the concluding word, because those themselves are the permanent basis of time. Because the characteristic appears. From time also dharma arises. Why? Because it is not that the future time instants are many, it is said, "Because from the many of the collection of future instants, some instants arise, therefore it also arises from time." Incidentally, that which is called "arrival" is the examination of the past and the future. "All the remaining are associated with all," this is incidentally arrived at. "All going remaining are associated," that is, by all the going that should be abandoned by seeing all arising. "Its object has defilement remaining," this is the concluding word, that is, by the subtle increase, etc., of the object of the form of abandonment, for example, even if the great form of the great is abandoned, there are still subtle forms such as the great middle.
Tibetan
རྒྱས་ལྷག་མ་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་འདི་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་རྣམ་པ་སྤངས་པས་བྲལ་བ་ཡིན་ཡང་ལྷག་མ་དེ་དག་གིས་ལྡན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །བསྡུས་ཏེ་རྣམ་པར་འཆད་པར་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས་རྣམ་པར་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །སུ་དག་གཅིག་ཅེ་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་སོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། འགོག་པ་དང༌། ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་བཞི་དང༌། ལྔ་པ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་བར་དུ་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། བཅོ་ལྔ་དང་བཅུ་དྲུག་པ་ཟག་པ་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་ནི་བཅུ་དྲུག་གོ །ཆོས་འདི་དག་ཀྱང་གང་དག་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་དག་ནི་ཕུང་པོ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་དག་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་དག་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྲ་རྒྱས་དེ་དག་དང་མཚུངས་བར་ལྡན་པའི་ཚོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ནོ། །འདུ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་ནོ། ། ཕྲ་རྒྱས་གང་དག་ཡིན་པ་དང་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སེམས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དང༌། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་པ་དང་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་གནས་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་ཕྱི་དང་ནང་གི་གཟུགས་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་ནོ། །ཟག་པ་མེད་པ་དང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་གཏོགས་པའི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་ནི་ཕུང་པོ་བཞི་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་ཀྱང་བཅུ་དྲུག་སྟེ་དེ་དག་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནས་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ལྔ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ལྔ་ལྔ་དང་ཟག་པ་མེད་པའི
Chinese
完备未舍弃余者所具有。如此，此虽已舍弃大中之大之相而分离，然唯具有彼等余者。总集而作种种解说者，即是总集而作种种解说。何者为一耶？即是分别说者等。十六者，即是欲界所行之五种，谓苦与集起，以及灭与道，见所应断四者，第五修所应断者，如是乃至无色界所行之五种，十五与十六为无漏者，法即是十六。此等法中，何者为见所应断者，彼等即是蕴四者之自性。何者为修所应断者，彼等即是蕴五者之自性。如何耶？谓与见所应断之细微随增彼等相应之感受为何，彼即是受蕴。想为何，彼即是想蕴。 何者为细微随增，以及与彼等相应之心所生起作意等为何，以及感受等彼等一切之不相应，获得与生与老与住与无常性为何，彼即是行蕴。与彼等相应之意之识为何，彼即是识蕴，如是则见所应断者即是蕴四者之自性。修所应断者即是彼等之外之有漏法。如何耶？谓内外之色有漏一切即是色蕴。无漏以及见所应断之外之感受与想与行与识等即是蕴四者，如是则应知修所应断者即是蕴五者之自性。心亦十六，即是彼等自身也，谓欲界所行之心，从苦见所应断乃至修所应断之间五者，如是色界所行与无色界所行五五者以及无漏之
English
It is complete with those who have not abandoned the remainder. Thus, although this has abandoned and separated from the aspect of the great among the great, it is only complete with those remainders. To explain in detail by summarizing means to explain in detail by summarizing. Who are the ones? They are the Sarvastivadins and others. The sixteen are the five types of conduct in the desire realm: suffering and origination, cessation and the path, the four to be abandoned by seeing, and the fifth to be abandoned by cultivation. Similarly, up to the conduct in the formless realm, there are five types: the fifteenth and sixteenth are the unpolluted. The dharmas are sixteen. Among these dharmas, those that are to be abandoned by seeing are the nature of the four aggregates. Those that are to be abandoned by cultivation are the nature of the five aggregates. How so? Whatever feeling is associated with the subtle proliferations that are to be abandoned by seeing, that is the aggregate of feeling. Whatever perception is, that is the aggregate of perception. Whatever subtle proliferations there are, and whatever mental events such as intention that arise from the mind and are associated with them, and whatever non-associated phenomena such as feeling, etc., such as acquisition, birth, aging, abiding, and impermanence, that is the aggregate of formations. Whatever mental consciousness is associated with them, that is the aggregate of consciousness. Thus, what is to be abandoned by seeing is the nature of the four aggregates. What is to be abandoned by cultivation is the polluted dharmas other than that. How so? All internal and external forms that are polluted are the aggregate of form. Feelings, perceptions, formations, and consciousness other than the unpolluted and what is to be abandoned by seeing are the four aggregates. Thus, it should be known that what is to be abandoned by cultivation is the nature of the five aggregates. The mind is also sixteen, that is, they themselves, meaning the mind that operates in the desire realm, from what is to be abandoned by seeing suffering to what is to be abandoned by cultivation, the five in between, and similarly, the five that operate in the form realm and the five that operate in the formless realm, and the unpolluted.