Tibetan
་ཡང་རྟག་པ་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ལམ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་གང་ཞིག་གིས་འདི་ལྟ་སྟེ། གྲངས་ཅན་པ་དང༌། གཅེར་བུ་པ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ལམ་བཟུང་ནས། སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ལ་ཐར་པའི་ལམ་མེད་དོ་ཞེས་ལོག་པར་ལྟ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ལོག་པར་ལྟ་ བ་དེ་ལ་ཡང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པས་མཆོག་ཏུ་ལྟ་བར་བྱེད་དེ། དེ་དག་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་འདི་ནི། ལམ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་གང་ཞིག་ཀུན་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་ལོག་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་ལ། གང་ཞིག་འགོག་པའི་སྒོ་ནས་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། འགོག་པའི་སྒོ་ནས་ལོག་པར་མི་འཇུག་ཅེ་ན། འདི་ལ་སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ན་རེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་འགོག་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ལུས་སུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལུས་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལ་རྒྱུར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལས་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ན། ཀུན་འབྱུང་བ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་འདག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ནི་འདི་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བར་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་ལ་རྒྱུའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དག་ནི་རྗེས་སུ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ཡང་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །འགོག་པ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ལ་འདག་པར་ཡིད་ཆེས་པས་ན་འགོག་པའི་ཐབས་ལ་རྟོག་པ་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། འགོག་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ལྟ་བའི་རྗེས་ལ། དེའི་ཐབས་ལ་རྟོག་པ་ནི་དན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལུས་སུ་མི་འཐད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ལམ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ལྟ་བའི་རྗེས་ལ་ལམ་དུ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ལམ
Chinese
又，以执著常与我而邪入于苦之门，是故苦应由见而断。何者邪入于道，如数论师与裸形外道等，执持自之遍计道，生起沙门（指佛教徒）等无解脱道之邪见，于彼邪见，以持戒与苦行为最胜而作胜解，此等之持戒与苦行执为最胜，以是邪入于道而邪入故，道应由见而断。何者持戒与苦行执为最胜，亦无由集之门而邪入者，亦无由灭之门而邪入于邪入者，是故持戒与苦行执为最胜，唯是苦与道应由见而断者。又云何不由集与灭之门而邪入耶？于此，学德聚云论师云：持戒与苦行执为最胜，非由见集与灭而应断者，以于彼身不应理故。持戒与苦行执为最胜之身者，于非因计为因而显现执著，于非道计为道而显现执著也。以诽谤集之邪见而显现耽著，则此将成为由无因而生之见，以其无因之念故。苦与集二者，以非随彼各别故，彼亦将断自在等之蕴。以诽谤灭之邪见而信受，则于灭之方便思择，唯是不可能者。云何耶？于谓灭无有之见之后，于彼方便思择则将成为无义。如是则于持戒与苦行执为最胜之身不应理。如是则于谓道无有之见之后，于道而遍计不应理故，持戒与苦行执为最胜道。
English
Furthermore, by clinging to permanence and self, one wrongly enters the door of suffering through suffering. Therefore, suffering should be abandoned by seeing it. Those who wrongly enter the path, such as the Samkhyas and the naked ascetics, hold onto their own fabricated paths and generate the wrong view that the Shramanas (referring to Buddhists) and others have no path to liberation. Regarding that wrong view, they regard holding precepts and asceticism as supreme and make it the most excellent. This holding of precepts and asceticism as supreme is a wrong entry into the path, and therefore the path should be abandoned by seeing it. Whoever holds precepts and asceticism as supreme will not wrongly enter through the door of origination, nor will they wrongly enter into wrong entry through the door of cessation. Therefore, holding precepts and asceticism as supreme is only suffering and the path that should be abandoned by seeing it. Furthermore, how does one not wrongly enter through the door of origination and cessation? Here, the teacher Meghasamghata says: Holding precepts and asceticism as supreme is not something to be abandoned by seeing origination and cessation, because it is not reasonable in that body. The body of holding precepts and asceticism as supreme is manifestly attached to what is not a cause as a cause, and manifestly attached to what is not a path as a path. By manifestly clinging to the wrong view that slanders origination, one will come to see that this arises from no cause, because there is no thought of a cause. Since suffering and origination are not subsequently different, one will also abandon the aggregates of Ishvara and others. By believing in the wrong view that slanders cessation, it is simply impossible to contemplate the means of cessation. How so? After the view that there is no cessation, contemplating the means to it becomes meaningless. Thus, it is unreasonable to hold precepts and asceticism as supreme in the body. Thus, after the view that there is no path, it is unreasonable to completely contemplate the path, therefore, holding precepts and asceticism as the supreme path.