Tibetan
་ལྡན་པ་དག་ཀྱང་སྤྱོད་ཡུལ་ཟག་པ་མེད་པ་འོག་མ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྲིད་པར་འགྱུར་བས་འདི་སྐད་དུ་གཟུགས་མེད་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དག་ཅེས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཟག་བཅས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་འོག་མ་ཟག་པ་མེད་པ་དག་ནི་གཟུགས་མེད་པའི་དངོས་གཞི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོག་མ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་གོང་མ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཟག་པ་དང་བཅས་པས་གོང་མ་པ་ནི་དམིགས་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་ཟག་པ་མེད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ནས། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དག་དང་དེ་དག་དང༌། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་རྣམས་བཟུང་ངོ༌། །ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་དང་རིགས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པས་དགུ་པ་རིལ་གཟུང་ངོ༌།། ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐག་རིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་འོག་མ་པའི་འགོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་ས་འོག་མ་ལ་འཛིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྣམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ཟག་པ་མེད་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཟག་པ་མེད་པ་གང་ཞིག་སྲེད་པ་དེས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཅི་རིགས་པར་སྤོང་ངོ༌། །ཟག་པ་མེད་པ་གང་གིས་ཤེ་ན། དངོས་གཞིས་ཏེ། ཉེར་བསྡོགས་ནི་ཉེར་བསྡོགས་པས་ཀྱང་ཞེས་དམིགས་ཀྱིས་བསྩལ་བའི་ངོ་བོར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དག་པ་པས་ཀྱང་མི་སྤོང་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་མི་སྤོང་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་གྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་པ་མི་སྲིད་ པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དག་པ་པས་ཉོན་མོངས་པ་དག་མི་སྤོང་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་འོག་མ་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་སྨོས་ཏེ། ས་འོག་མ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དག་པ་ལས་ཀྱང་ས་འོག་མ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་མི་སྤོང་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེ་ཉིད་དེའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་གི་ས་ན་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དེ་ཉིད་དེའི་གཉེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།། དེའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་དེའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པའོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཉིད་དེ། དེའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་གི་ས་ན་ཡོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྲིད་པས་སྲིད་པ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་གོང་མ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་གོང་མ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་ས་འོག་མ་པའི་དག་པ་པས་མི་སྤོང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་སྤོང་བར་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དག་པ་པས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་མི་སྤོང་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དག་པ་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཟག་པ་མེད་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྲིད་པའི་སྒོ་ནས་དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ས་འོག་མ་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་སྤོང་ལ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པ་རྣམས་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་སྤོང་བ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་པ་རྣམས་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཉེར་བསྔོགས་ཀྱིས་སྤོང་བའི་བར་དུའོ། །གང་གིས་དེ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེར་བསྔོགས་གང་གིས་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པའི་དངོས་གཞི་དེ་དག་ལ་འཇུག་པའོ། །ཅི་དེ་དག་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་མྱོང་བ་དང་མཚུངས་ པར་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །དེ་དག་ལ་ཚོར་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཡོད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ན་ནི་དགའ་བ་ཡོད་ལ། གསུམ་པ་ལ་ནི་བདེ་བ། བཞི་པ་ལ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ཉེར་བསྡོགས་དག་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་འམ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དག་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་འབད་དེ་དྲང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་ནི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ན། ཉེར་བསྡོགས་དེ་དག་ནི་འབད་དེ་དྲང་དགོས་པས་མངོན་བར་འདུ་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་
Chinese
具有者也成为行境无漏下者，这是可能成立的，因此会执持说无色者是有漏的。说有漏是为了遣除无漏，下部之法无漏者，成为无色之实事善法的所缘。说下部是为了与上部区别，因为有漏者可能缘上部。说了“所缘无漏”之后，显示是与随知品相顺的。在“与随知品相顺”中，说了“品相顺”就摄持了苦等随知忍等以及它们和合生起者。说“一切”是以根和界等差别而各异的九品全部。也不是法知品相顺，因为以缘欲苦等本身就很遥远。也不是下部地的灭，上面已经分别解说过了，说会过失于执持下部地。无漏者舍弃烦恼，对于禅定和无色者，哪个无漏贪著，它就随其所应地舍弃烦恼。以哪个无漏舍弃呢？以实事，近取是说以近取也作为特别施设的体性来解说。清净者也不舍弃吗？ 说是如果烦恼不舍弃，这是就总的词句而说的。有烦恼者还用说吗？这是想有烦恼者不可能舍弃烦恼。为什么清净者不舍弃烦恼呢？因为远离贪欲，对下部者也不是，这是广说的，因为从下部地远离贪欲，所以从清净者也不舍弃下部地的烦恼，有烦恼者还用说吗？因为那本身不是它的对治，也不是在自己的地盘上，这是说从初禅到无想无
English
Those who possess it also become the object of practice, the lower ones without outflows. This is possible, so it will be held that formless ones are with outflows. Saying 'with outflows' is to negate the outflowless, the lower dharmas, the outflowless ones, become the object of the virtuous realities of the formless. Saying 'lower' is to distinguish it from the higher, because those with outflows may possibly focus on the higher. After saying 'object of focus, outflowless,' it shows that it is in accordance with the aspect of subsequent knowledge. In 'accordance with the aspect of subsequent knowledge,' saying 'aspect in accordance' includes the forbearance of subsequent knowledge of suffering, etc., and those arising together with them. Saying 'all' is taking all nine categories, which are different due to distinctions such as faculties and realms. It is also not in accordance with the aspect of knowledge of dharma, because it is far away by focusing on desire, suffering, etc., themselves. It is also not the cessation of the lower ground, it has already been explained above, saying that it would be a fault to hold onto the lower ground. The outflowless abandon afflictions, for those who are in meditative absorption and formless realms, whichever outflowless one craves, it abandons afflictions as appropriate. By which outflowless one does it abandon? By the reality. The proximate is explained as the nature of special provision, saying that even by the proximate. Do the pure ones also not abandon? Saying that if afflictions are not abandoned, this is said in terms of the general wording. Is there any need to mention those with afflictions? This is thinking that it is impossible for those with afflictions to abandon afflictions. Why do the pure ones not abandon afflictions? Because they are free from desire, it is also not for those in the lower realms, this is explained extensively, because from the lower realms they are free from desire, so even from the pure ones, the afflictions of the lower realms are not abandoned, is there any need to mention those with afflictions? Because that itself is not its antidote, nor is it in its own territory, this is saying from the first dhyana to the non-conceptual, non-
Chinese
因为既非有顶处，就不是它的对治。它的对治不是它的对治。它的自性就是它本身。因为不是它的对治，所以不能舍弃自己地上的烦恼。因为有不是从有中决定的。因为最为殊胜，所以也不是上地，意思是说，上地者的烦恼，下地者的清净者不能舍弃，因为烦恼最为殊胜的缘故。依靠低劣者来舍弃殊胜者是不行的。因此，清净者也不能舍弃烦恼，那么烦恼者更不用说了，这个道理就成立了。清净者也，这个“也”字，是指无漏者也，是从有的角度这样说的。因此，说了因为是下地者的对治的缘故。欲界中行事的烦恼，由初禅的近分定舍弃。初禅地者由二禅的近分定舍弃，同样，直到无所有处者由非想非非想处的近分定舍弃为止。以何者进入它，是指以何近分定进入禅定和无色界的正行。难道它们也是三种吗，是指以领受等具有的差别。它们也有和那样的感受吗，是指如初禅和二禅有喜，三禅有乐，四禅有舍，近分定也有和那样的感受吗。也具有舍的自在，因为是努力正直的缘故，意思是说，无勤作而生起的道是和喜乐等具有的，那些近分定是必须努力正直的，所以是有勤作而生起的，因此是和舍的自在具有的。又
English
Because it is neither the peak of existence, it is not its antidote. Its antidote is not its antidote. Its nature is itself. Because it is not its antidote, it cannot abandon the afflictions on its own ground. Because existence is not determined from existence. Because it is the most excellent, it is not the upper ground either, meaning that the afflictions of the upper ground cannot be abandoned by the pure of the lower ground, because the afflictions are the most excellent. It is not permissible to abandon the excellent by relying on the inferior. Therefore, even the pure cannot abandon the afflictions, so what need is there to say about the afflicted, this reason is established. The pure also, this word "also", refers to the unpolluted, which is said from the perspective of existence. Therefore, it is said because it is the antidote of the lower ground. The afflictions that act in the desire realm are abandoned by the approximation of the first dhyana. Those in the first dhyana are abandoned by the approximation of the second dhyana, and so on, until those in the realm of nothingness are abandoned by the approximation of the realm of neither perception nor non-perception. By what does one enter it, meaning by what approximation does one enter the actual practice of dhyana and the formless realms. Are they also three kinds, meaning by the differences of having reception and so on. Do they also have such feelings, meaning do the approximations also have such feelings as the first and second dhyanas have joy, the third dhyana has happiness, and the fourth dhyana has equanimity. They also have the mastery of equanimity, because they are striving to be upright, meaning that the path that arises without effort is endowed with joy and happiness, those approximations must be strived to be upright, so they arise with effort, therefore they are endowed with the mastery of equanimity. Again