Tibetan
་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཡིད་བདེ་བ་ལ་བདེ་བ་ཞེས་མི་བརྗོད་ཅེ་ན། རྒྱུ་ཡོད་དེ་དགའ་བ་འདི་ནི་ཉེ་བར་མ་ཞི་བ་ཡིན་པས་དེ་ནི་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་དེ་ཡང་གཡེངས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། ཁེངས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། དགའ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། གད་མོ་དང་བཅས་པ་དང༌། འཕྱར་བ་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ཉེ་བར་ཞི་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ས་གཞན་ཐོབ་ན་དེའི་རིགས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཚོར་བ་ལ་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ལས་དབེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལས་མ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཉོན་མོངས་པས་རྙོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་མ་དང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བདེ་བས་ཀུན་དུ་རྨོངས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བདེ་བས་བསླད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་མེད་དོ། །ཉོན་མོངས་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དག་མེད་དོ། །དེ་གཉིས་ནི་དགེ་བའི་ས་མང་པོ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་དག་ནི་དགེ་བའི་ས་མང་པོ་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དད་དང་ བག་ཡོད་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས། །བཏང་སྙོམས་ངོ་ཚ་ཤེས་ཁྲེལ་ཡོད། །རྩ་བ་གཉིས་རྣམ་མི་འཚེ་དང༌། །བརྩོན་འགྲུས་རྟག་ཏུ་དགེ་ལས་འབྱུང༌། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཅི་ཕྱོགས་སྔ་མ་ལྟར་ན་བསམ་གཏན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དག་ལ་ཡང་དེ་དག་ཡོད་དམ་ཞེ་ན་སྨྲས་པ་མེད་དོ།། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་དུ་མ་བཤད་ཅེ་ན། མ་བཤད་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་དགེ་བའི་ས་མང་པོ་པ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་དག་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དབུགས་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབུགས་འབྱུང་བ་དང༌། དབུགས་རྔུབ་པ་དག་སྟེ་གཉིས་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདིར་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །གཞན་དག་ན་རེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དག་གིས་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་བསམ་གཏན་སྔ་མ་གསུམ་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པས་གཡོ་བར་བྱེད་དེ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་གིས་གཡོ་ལ། གཉིས་པ་ནི་དགའ་བས། གསུམ་པ་ནི་བདེ་བས་གཡོ་བ། དེ་ལྟར་བཞི་པ་ནི་སྐྱོན་བརྒྱད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་མི་ག
Chinese
又为何不称心适为乐呢？原因是有，此喜未近寂灭，因此，心平等安住也如散乱，如骄慢，与喜同在，与笑同在，如飘扬不定般安立。何时近寂灭，彼时若得异地，则称彼类之感受为乐。说“非远离烦恼之故”者，是说未脱离彼地之烦恼之同义语。说“为烦恼所扰之故”者，是说未为烦恼所彻底调伏之同义语。说“为有烦恼之乐所遍迷之故”者，是说因有烦恼之乐所迷惑，故无正念与正知。说“为烦恼所染污之故”者，是说因彼地之烦恼所染污，故无舍与正念圆满。说“此二乃多善地之故”者，是说极调柔与舍乃从多善地所生，即： 信与 不放逸极调柔，舍惭知愧亦有，二根本不害与，精进恒常从善生。 如是说之故。又如先前之说法，则有烦恼之禅定者，彼等亦有耶？答曰：无。为何不如此说呢？因不说亦能成立之故。另有说者，因未说多善地之极调柔与舍，故彼等唯有之。说“气息等”者，是出息与入息等，为极显示二者之故，故此处显示为二之词。另有说者，说“不为寻思与伺察及喜与乐所动摇之故”者，如前三禅定为寻思等所动摇，初禅为寻思与伺察所动摇，二禅为喜所动摇，三禅为乐所动摇，如是第四禅远离八过失之故，不为彼等所
English
Furthermore, why isn't mental ease referred to as happiness? The reason is that this joy is not nearly pacified. Therefore, even when the mind is placed in equanimity, it is established as being like distraction, like arrogance, together with joy, together with laughter, and like fluttering about. When it becomes nearly pacified, if another ground is attained at that time, the feeling of that kind is called happiness. The statement "because it is not separated from afflictions" means that it is a synonym for not being liberated from the afflictions of that ground. The statement "because it is disturbed by afflictions" is a synonym for not being thoroughly subdued by afflictions. The statement "because it is completely deluded by the happiness of having afflictions" means that because it is deluded by the happiness of having afflictions, there is no mindfulness and awareness. The statement "because it is defiled by afflictions" means that because it is defiled by the afflictions of that ground, there is no equanimity and complete mindfulness. The statement "these two are because they are of the many virtuous grounds" means that extreme pliancy and equanimity arise from the many virtuous grounds, namely: Faith and Non-carelessness, extreme pliancy. Equanimity, shame, knowing shame are also present. The two roots, non-harming and diligence, always arise from virtue. As it is said. Furthermore, according to the previous explanation, do those who have afflicted meditative states also have those? The answer is no. Why isn't it said that way? Because it can be established without saying it. Others say that because extreme pliancy and equanimity of the many virtuous grounds are not mentioned, they are only present. The statement "breath and so forth" refers to exhalation and inhalation, etc. Because it is extremely shown as two, it is shown here as a word of two. Others say that the statement "because it is not disturbed by investigation and analysis, joy and happiness" means that the first three meditative states are disturbed by investigation and so forth. The first meditative state is disturbed by investigation and analysis, the second is disturbed by joy, and the third is disturbed by happiness. Thus, the fourth meditative state is not disturbed by them because it is separated from the eight faults.
Tibetan
ཡོ་སྟེ། མདོ་ལས། དཔེར་ན་རླུང་མེད་པའི་མར་མེ་རླུང་གིས་མི་གཡོ་བ་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ།། དང་པོར་གཏོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྲུལ་པའི་སེམས་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་དེ་པའི་སྤྲུལ་པ་སྤྲུལ་པར་འདོད་པའི་སྤྲུལ་པ་པོ་གང་དག་ཡིན་པ་ས་འོག་མའི་སྤྲུལ་པའི་སེམས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་དེ་དང་འདྲའོ། །དམན་པའི་ཕྱིར་དགེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པའི་དགེ་བ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ས་པ་བས་དམན་ཞིང་ཐ་ཆད་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་དེ། དགོངས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ཀྱི་གུས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ནི་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་པས་དགེ་བའི་སེམས་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་འབད་པ་མི་བྱེད་དོ། །འདོད་ཆགས་བྲལ། སྐྱེ་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་སོ། །སྐྱེ་བས་ཤེ་འམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་མི་མངོན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་མི་ལྡན་པ་ ནི་ས་འོག་མ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་བསམ་གཏན་ནམ་གཟུགས་མེད་པ་དག་པ་པ་འཐོབ་སྟེ། འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་བ་མ་གཏོགས་པ་དག་པ་པ་དང་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་འཐོབ་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ནི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་འཐོབ་པའི་བར་དུའོ། །སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནི་ས་འོག་མ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ནས་འཐོབ་བོ། །ས་འོག་མར་སྐྱེ་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་ནས་ས་འོག་མར་སྐྱེ་བ་ན་དེ་འཐོབ་བོ། །སྦྱོར་བ་ལས་ཀྱང་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འཐོབ་པ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་སྐྱེ་བས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ལས་ཀྱང་ཉམས་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གནས་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་ན་ཉམས་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་འཐོབ་བོ།། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་ཉམས་པས་ཀྱང་ཉམས་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་དང༌། སྐྱེ་བས་འཐོབ་པ་དང་འདོར་བར་འགྱུར་བ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དག་པ་པ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པས་འཐོབ་ལ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པས་འདོར་བ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཡོད་དོ། །དག་པ་པ་སྐྱེ་བས་འཐོབ་ལ་སྐྱེ་བས་འདོར་བ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན།
Chinese
又，经中说：“譬如无风之灯，不为风所动，与之相同。”名为“初品”者，为初禅所摄。名为“如化心”者，如同彼地之化，欲化为化者，任何下地之化心现前者，与之相同。名为“以劣故，亦非善”者，初禅地之善，较之二禅地者，低劣且低下，故不现前，以意念故，彼等初禅地现前，非以恭敬。若彼善有异熟，则彼等非以彼之异熟为目的，故不努力使善心现前。“离欲，从生”者，谓离欲也。“以生耶”之“耶”字，为不明显表示，与此不合者，谓从下地离欲，得禅或无色之清净者。从欲离欲者，除与决定分相应者外，得第一清净者三种。如是，从无所有处生，乃至得有顶。名为“除有顶”者，彼唯从下地离欲而得。名为“从下地生”者，谓从上地生于下地时，得彼。又“从加行，亦与决定分相应”者，谓彼之获得，非由离欲与生所作。又“从退失，亦与退失分相应”者，谓从与安住分相应者退失时，得与退失分相应者。名为“彼之故”者，谓以何故，虽从退失，亦得与退失分相应者之故。如是，退失与生所获得与舍弃，亦应合之。如何耶？若谓清净者从退失而得，有从退失而舍弃耶？曰：有。若谓清净者从生而得，有从生而舍弃耶？
English
Furthermore, the sutra says, "It is like a lamp without wind, which is not moved by the wind." That which is called "first category" is included in the first dhyana. That which is called "like a mind of emanation" is like the emanation of that place, whoever desires to emanate as an emanation, whoever manifests the mind of emanation of the lower ground, is the same as that. That which is called "because of inferiority, it is also not good" is that the good of the first dhyana ground is inferior and lower than that of the second dhyana ground, therefore it does not manifest. Because of intention, they manifest the first dhyana ground, not with respect. If that good has a different maturation, then they do not aim at its different maturation, therefore they do not strive to manifest the good mind. "Free from desire, from birth" means free from desire. The word "ya" in "by birth, ya" is an implicit indication. Those who do not conform to this, namely, those who are free from desire from the lower ground, attain the purity of dhyana or formlessness. Those who are free from desire from desire, except for those who are in accordance with the definitive part, attain the first three kinds of purity. Likewise, from the birth of nothingness, up to the attainment of the peak of existence. That which is called "except for the peak of existence" is attained only by being free from desire from the lower ground. That which is called "from the birth of the lower ground" is attained when one is born from the upper ground to the lower ground. Furthermore, "from application, also in accordance with the definitive part" means that its attainment is not done by detachment from desire and birth. Furthermore, "from degeneration, also in accordance with the part of degeneration" means that when one degenerates from that which is in accordance with the part of abiding, one attains that which is in accordance with the part of degeneration. That which is called "because of that" is because of what reason, even from degeneration, one attains that which is in accordance with the part of degeneration. Likewise, loss and birth, what is obtained and abandoned, should also be combined. How is it? If it is said that the pure one is obtained from degeneration, is there abandonment from degeneration? It is said: Yes. If it is said that the pure one is obtained from birth, is there abandonment from birth?