Tibetan
ཀྱིས་མི་དབྲི་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཁ་ཅིག་ནི་དམིགས་པ་དབྲི་བ་རྣམ་པ་དབྲི་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་དམིགས་པ་རྣམ་པ་རེ་རེ་ནས་ཕྲི་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བདེན་པའི་རྣམ་པ་རེ་རེ་ནས་ཕྲི་བ་དང་དམིགས་པ་རེ་རེ་ནས་ཕྲི་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བར་མི་བྱའོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་གཉེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པ་རེ་རེའི་རྣམ་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་དམིགས་པ་ཕྲི་ནས་ཞེས་བྱ་བར་བཤད་པར་བྱའོ། །བཟོད་པ་འབྲིང་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་དགུ་ཡིན་པར་བརྗོད་ན་དམིགས་པ་འབྲི་བ་རྣམ་པ་འབྲི་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ན་ནི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་མང་པོར་འཕྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་དག་ཡོད་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་འདོར་བར་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་བདེན་པ་དག་པོར་བར་གྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ནི་རྣམ་པ་འདོར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སྔར་ནི་བདེན་པའི་དམིགས་པ་འབྲི་བར་བྱེད་ལ་ཕྱིས་ནི་རྣམ་པ་འབྲི་བར་བྱེད་དེ། ཡུལ་གྱི་གཞི་ནི་བོར་ན་དེ་ལ་དམིགས་པ་འདོར་བར་རིགས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་དག་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་སྟེ། བརྒྱད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་ལ། དེ་དག་གི་རྣམ་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ད་ནི་རིགས་པ་གཞན་འདི་ཉེ་བར་བསྟན་ པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བྱས་པས་ཤེ་ན། གང་གི་ཚེ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྣམ་པ་བཞིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་རྣམ་པ་བཞིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བར་འདི་ནི་བཟོད་པ་ཆུང་ངུ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བོར་ཏེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྣམ་པ་བཞིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་བར་ལ་རྣམ་པ་བཞིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ནས་བཟུང་སྟེ། བཟོད་པ་འབྲིང་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་གཉེན་པོ་བོར་ནས་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་ཡིན་ནོ། །འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བོར་ན་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། །གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་འགོག་པ་བོར་ན་ཉི་ཤུའོ། །འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་འགོག་པ་བོར་ན་བཅུ་
Chinese
应当理解为心中不减少。如此，暂时有些人说，是目标减少、形象减少先行的。另一些人说，所谓“从每一个目标形象中减少”，不应理解为从每一个如此真实的形象中减少，以及从每一个目标中减少。那么应该怎样呢？色界和无色界的对治等，每一个真实的形象是什么，那些应当被说成是目标减少。如果说中等忍是百一十九个刹那，如果是目标减少、形象减少先行的，那么心的刹那会增加很多。那也是不合理的，因为真实存在的情况下，舍弃形象是不可以的。什么时候真实完全变成中间状态，那个时候才适合说舍弃形象。如果是那样，先前是减少真实的对境，后来是减少形象，如果舍弃了所缘的处所，那么对它舍弃目标才是合理的。苦、集、灭、道是止和非止，分为八种，据说它们的形象是三十二种。现在应当显示其他的道理，怎么做呢？当对欲界所缘的痛苦以四种形象作意，乃至同样对色界和无色界所缘的对治以四种形象作意之间，这是小忍。当舍弃色界和无色界所缘的对治，从对欲界所缘的痛苦以四种形象作意，乃至同样对欲界所缘的行蕴的对治之间以四种形象作意，从那时起，就开始中忍。其中，舍弃色界和无色界所缘的对治后，有二十八个心刹那。舍弃欲界所缘的行蕴的对治后，有二十四个。舍弃色界和无色界所缘的行蕴的灭后，有二十个。舍弃欲界所缘的灭后，有十个。
English
It should be understood that it is done without diminishing in the mind. Thus, for the time being, some say that it is preceded by the reduction of the object and the reduction of the aspect. Others say that the so-called "reducing from each object aspect" should not be understood as reducing from each such true aspect, and reducing from each object. What then should it be? The antidotes of the form and formless realms, etc., whatever the aspects of each truth are, those should be said to be the reduction of the object. If it is said that the medium forbearance is one hundred and nineteen moments, if it is preceded by the reduction of the object and the reduction of the aspect, then the moments of the mind will increase a lot. That is also unreasonable, because it is not permissible to abandon the aspect while the truth exists. When the truth completely becomes an intermediate state, then it is reasonable to say that the aspect is abandoned. If that is the case, then previously the object of truth is reduced, and later the aspect is reduced, and if the basis of the object is abandoned, then it is reasonable to abandon the object for it. Suffering, origin, cessation, and path are stopping and non-stopping, and are divided into eight types, and it is said that their aspects are thirty-two types. Now, another reason should be shown, how is it done? When one attends to the suffering experienced in the desire realm with four aspects, and similarly, between attending to the antidotes experienced in the form and formless realms with four aspects, this is small forbearance. When the antidotes experienced in the form and formless realms are abandoned, from attending to the suffering experienced in the desire realm with four aspects, and similarly, between attending to the antidotes of the formations experienced in the desire realm with four aspects, from then on, the medium forbearance begins. Among them, after abandoning the antidotes experienced in the form and formless realms, there are twenty-eight moments of mind. After abandoning the antidotes of the formations experienced in the desire realm, there are twenty-four. After abandoning the cessation of the formations experienced in the form and formless realms, there are twenty. After abandoning the cessation experienced in the desire realm, there are ten.
Tibetan
དྲུག་གོ །གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཀུན་འབྱུང་བ་བོར་ན་བཅུ་གཉིས་སོ། །འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཀུན་འབྱུང་བ་བོར་ན་བརྒྱད་དོ། །གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བོར་ན་བཞི་སྟེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་བཞིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དེ་དག་ནི་འདིའི་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལྟ་བ་སྤྱད་པ་དང༌། སྲེད་པ་སྤྱད་པའོ། །ལྟ་བ་སྤྱད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤྱད་པ་དང༌། བདག་གིར་ལྟ་བ་སྤྱད་པའོ། །དེ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤྱད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པས་ངེས་པ་ལ་འཇུག་གོ །བདག་གིར་ལྟ་བ་སྤྱད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྟོང་པའི་རྣམ་པས་སོ། །སྲེད་པ་སྤྱད་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཉམས་པ་དང༌། ལེ་ལོ་ལྷག་པ་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཉམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པས་ངེས་པ་ལ་འཇུག་གོ །ལེ་ལོ་ལྷག་པ་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པས་སོ། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤྱད་པ་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྣམ་པ་གཅིག་བོར་ནས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བས་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་པུ་ལ་ལན་གཉིས་སུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་བཟོད་པ་འབྲིང་དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་དགུ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་གིར་མོས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། དེ་ནི་སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་དག་གིས་རྣམ་པ་གཏད་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ལན་གཉིས་སུ་མངོན་དུ་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་བཟོད་པ་འབྲིང་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་དགུ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྲེད་པ་སྤྱད་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཉམས་པ་དང༌། ལེ་ལོ་ལྷག་པ་ཅན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བཟོད་པ་ཆེན་པོ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གང་ཟག་གིས་ཇི་ལྟར་སྤྱད་པ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པའམ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པའམ། སྟོང་པའི་རྣམ་པའམ། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བདེན་པའི་རྣམ་པ་དམིགས་པ་རེ་རེ་ནས་འབྲི་བར་བྱེད་ཅེ་ན། ཁམས་གསུམ་པ་ལ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་དེས་དང་པོར་ནི་གཉེན་པོ་མཐའ་ད
Chinese
六。 若舍弃于色界和无色界中所行之集，则为十二。若舍弃于欲界中所行之集，则为八。若舍弃于色界和无色界中所行之苦，则为四，于欲界中所行之苦以四种行相作意，彼等即为此之四种行相。 瑜伽行亦为二种，即见修行与贪修行。见修行亦为二种，即我见修行与我所见修行。其中，何为我见修行？即以无我之行相而趣入决定。何为我所见修行？即以空性之行相。贪修行亦为二种，即以“我”之慢心而退失，以及过分之懈怠。其中，何为以“我”之慢心而退失？即以无常之行相而趣入决定。何为过分之懈怠？即以痛苦之行相。 其中，瑜伽行我见修行，即于欲界中所行之苦舍弃一种行相，而以三种行相作意。其后，以空性和无我之二种行相。其后， 于苦法智忍和苦法智相同，故于无我之行相单独显现两次。如是，中忍即成为一百一十九个心之刹那。我所之信解亦与之相同，即以空性和无我之行相交付行相，而于空性之行相显现两次。如是，中忍即为一百一十九个刹那。如是，贪修行之二种行相，即以“我”之慢心而退失，以及过分之懈怠亦应宣说。大忍唯为一个刹那，即如补特伽罗所行一般，与无常之行相，或痛苦之行相，或空性之行相，或无我之行相相同而具有。又，为何要从每一个谛之行相之所缘境中书写呢？因为以此驳斥三界，首先是能对治一切
English
Six. If one abandons the origination that is practiced in the form and formless realms, then it is twelve. If one abandons the origination that is practiced in the desire realm, then it is eight. If one abandons the suffering that is practiced in the form and formless realms, then it is four. The suffering that is practiced in the desire realm is contemplated with four aspects, and these are the four aspects of this. The practice of yoga is also of two kinds: the practice of view and the practice of craving. The practice of view is also of two kinds: the practice of viewing as self and the practice of viewing as belonging to self. Among these, what is the practice of viewing as self? It is to enter into certainty with the aspect of selflessness. What is the practice of viewing as belonging to self? It is with the aspect of emptiness. The practice of craving is also of two kinds: falling away due to the pride of thinking "I am," and excessive laziness. Among these, what is falling away due to the pride of thinking "I am"? It is to enter into certainty with the aspect of impermanence. What is excessive laziness? It is with the aspect of suffering. Among these, the yoga practice of viewing as self, that is, in the suffering practiced in the desire realm, abandoning one aspect and contemplating with three aspects. After that, with the two aspects of emptiness and selflessness. After that, because the forbearance of knowing the Dharma of suffering and the knowledge of the Dharma of suffering are the same, the aspect of selflessness alone is manifested twice. Thus, the intermediate forbearance becomes one hundred and nineteen moments of mind. The belief in belonging to self is also the same as that, that is, entrusting the aspects with the aspects of emptiness and selflessness, and manifesting the aspect of emptiness itself twice. Thus, the intermediate forbearance is one hundred and nineteen moments. Similarly, the two aspects of the practice of craving, that is, falling away due to the pride of thinking "I am," and excessive laziness, should also be spoken of. Great forbearance is only one moment, that is, it is endowed with being similar to the aspect of impermanence, or the aspect of suffering, or the aspect of emptiness, or the aspect of selflessness, just as the person practices. Furthermore, why should each object of the aspects of truth be written down? Because by refuting the three realms with this, first of all, it is the antidote to all