Tibetan
པའི་ལམ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་གཟུང་གི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྤོང་བ་གཉེན་པོའི་ཆེད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་སྐབས་དང་སྦྱར་རོ། །ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ནི་འདིར་འདི་གསུམ་ལས་མ་གཏོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ༌། །མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ལས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཚོགས་ལས་དགའ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་མ་འོངས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཟིན་པ་ཡང་དངོས་པོ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་དེས་ན་དམིགས་པ་ལས་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་ཡང་ནུས་གྲང་ན། དངོས་པོ་གང་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེས་པའི་འདས་པ་གོ་ཇི་ལྟར་ནུས་ཏེ། དམིགས་པར་བྱས་པའི་དངོས་པོ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པར་བྱས་པར་ནི་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཡང་མ་ངེས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་དག་པར། །ཟད་དང་དམིགས་པ་སྤངས་པས་སོ། ། གཉེན་པོ་སྐྱེས་པས་ཟད་པར་འགྱུར། །ཞེས་རྣམ་པ་བཞིས་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པར་འདོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་ལན་གདབ་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་ལ་སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ལན་འདེབས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་དམིགས་པ་ལས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤང་བར་འགྱུར་བས་སོ། །ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བའི་དངོས་པོའོ། །དེ་ལ་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་རྣམས་དང༌། དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྲ་རྒྱས་དེ་དག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ཉོན་མོངས་པ་མ་འོངས་པ་དང་འདས་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ནི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ལ་ཡང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་ལ། ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་རྣམས་དང༌། དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དག་གི་རྗེས་ལ་ཀུན་དུ་འབྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་མ་འོངས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྒྱུར་གྱུར་བ་ཡང་ཡིན་ལ་འདས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འབྲས་བུར་གྱུར་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་དེས་ཀུན་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྤོང་བ་གཉེན་པོ་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཐོབ་པ་དང། ཕྲད་པར་འགལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་གང་ཞིག་གིས་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་གཞན་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་བྱེད་ལ་དེ་ལ་དམིགས་པ་སྤོང་བ་གཉེན་པོའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་སྐྱེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་བྲལ་ན་དེ་དག་གི་ཐོབ་པ་བཅོམ་པ་ལ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་གང་གི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་ཡུལ་འགའ་ཞིག་གི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་ན་རྒྱུད་ལ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ མ་འོངས་པ་དང༌། འདས་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་སྤངས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅི་སྟེ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྨྲས་ཤེ་ན། བསམ་པ་ནི་དེ་དག་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཁོ་ནས་སྤང་བར་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པས་དེ་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པས་སྤོང་བར་བརྗོད་པ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་དམིགས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁོ་ནས་སྤང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དམིགས་པས་སྤངས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཐོབ་པ་ཆད་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཐོབ་པ་དང་བྲལ་བས་སྤངས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཐོབ་པ་ཆད་པས་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་དེའི་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རང་གི་རྒྱུད་
Chinese
认为是唯一的道，而不是无间道等，因为那是为了断除对治而安立的。所谓“一切无间道”，也是指后来出现的一切。所谓“解脱道”，也是指一切，应结合具体情况。特殊的道，是指此处不包括这三种道以外的任何道。所谓“从相应中无法区分烦恼”，是因为无法从自己的集合中感到快乐。暂时未出现的，即使已经区分开来，也不会缘于那个事物而产生，因为那个理由，如果也能从所缘中区分开来，那么缘于某个事物而产生的过去又如何理解呢？因为无法将所缘的事物变成非所缘。所谓“那也不一定”，是指完全了解所缘，以及对所缘的正确认识， 灭尽和舍弃所缘。 对治生起而灭尽。 以这四种方式认为烦恼灭尽，因此，所谓“完全了解所缘”是不一定的。因此，所谓“必须说这个”，是指必须回答这个的同义词。对此，论师集贤回答说：烦恼应该从所缘中断除，因为凭借完全了解所缘的力量，烦恼将会被断除。微细的所缘有两种：将会相应的有事物和不会相应的有事物。其中，在有情相续中，将会相应的有事物的对境者们，以及并非其对境的微细者们的力量所产生的获得，即成为烦恼未来和过去的因和果，即使在有情相续中，对于非烦恼者的心来说，也会不断地出现。以及不会相应的有事物的对境者们，以及并非其对境的那些对境者的烦恼之后普遍产生的烦恼们的获得，也应知晓与此相同。那是未出现的
English
It is regarded as the only path, not the immediate path, etc., because it is established for the sake of abandoning the antidote. The so-called "all immediate paths" also refers to anything that appears later. The so-called "path of liberation" also refers to everything, which should be combined with specific circumstances. The special path is understood here to be anything other than these three paths. The so-called "it is impossible to distinguish afflictions from association" is because it is impossible to feel happy from one's own collection. Temporarily unarisen, even if it has already been distinguished, will not arise from that object, because of that reason, if it can also be distinguished from the object, then how can the past that arose from an object be understood? Because it is impossible to turn the object of focus into a non-object of focus. The so-called "that is also uncertain" refers to completely understanding the object, and the correct understanding of the object, Extinction and abandonment of the object. Antidote arises and is exhausted. In these four ways, it is believed that afflictions are exhausted. Therefore, the so-called "completely understanding the object" is uncertain. Therefore, the so-called "this must be said" is a synonym for "this must be answered." To this, the teacher Samantabhadra replies: Afflictions should be abandoned from the object, because by the power of completely understanding the object, afflictions will be abandoned. Subtle objects have two types: objects that will be associated and objects that will not be associated. Among them, in the continuum of sentient beings, the obtainment produced by the power of those who have objects of things that will be associated, and those subtle ones that are not their objects, that is, becoming the cause and effect of future and past afflictions, even in the continuum of sentient beings, for the mind of non-afflicted ones, it will constantly appear. And the obtainment of the afflictions that generally arise after the afflictions of those who have objects of things that will not be associated, and those who are not their objects, should also be known to be the same as this. That is the unarisen
Chinese
因为它们成为产生的条件，所以也是因；又因为它们成为过去诸法的同类因，所以也是果。烦恼是因为被它完全执取，所以它也与舍弃对治的同类因的获得和相遇相违背。因此，任何所缘产生的烦恼，也会使缘于其他的烦恼生起，如果生起舍弃它的对治的同类因，那么那些烦恼即使缘于它，如果与因和果分离，那么断绝它们的获得就叫做舍弃。因此，因为如果不完全了解某些烦恼境的事物如实，那么相续中以它的境为对象的烦恼的力量，就会使不是它的境为对象的烦恼的获得，成为未来和过去的因和果，不如实地生起，因此，应当从所缘上舍弃烦恼，他们是这样认为的。那么，难道不是认为通过舍弃所缘等也能舍弃烦恼吗？如果这样说，为什么要说通过完全了解所缘的力量就能舍弃烦恼呢？想法是，那些也仅仅是通过完全了解痛苦等的力量才能舍弃，因为具有它的自性，因为具有它的自性。那些说通过生起对治来舍弃，通过修习来舍弃的烦恼，也仅仅是通过完全了解所缘痛苦的真谛等才能舍弃，应当这样理解。那么，通过所缘舍弃等也能舍弃烦恼，这仅仅是假立而已，这是显而易见的。自己相续中存在的是通过断绝获得，详细地说，自己相续的烦恼是通过与获得分离而被称为舍弃。其他相续的烦恼不是通过断绝获得，因为自己的相续中没有它的获得。那么是什么呢？缘于它的烦恼在自己的相续
English
Because they become the condition for arising, they are also the cause; and because they become the similar cause of the past dharmas, they are also the result. Afflictions are because they are completely grasped by it, so it is also contrary to obtaining and encountering the similar cause of abandoning the antidote. Therefore, any afflictions that arise from an object also cause afflictions that are focused on others to arise, and if a similar cause of abandoning its antidote arises, then even if those afflictions are focused on it, if they are separated from cause and effect, then cutting off their attainment is called abandonment. Therefore, because if one does not fully understand the reality of certain objects of affliction, then the power of the afflictions in the continuum that have it as their object will cause the attainment of afflictions that are not its object to become the cause and effect of the future and the past, and to arise unrealistically, therefore, one should abandon afflictions from the object, they think. So, isn't it thought that afflictions can also be abandoned by abandoning the object, etc.? If so, why say that afflictions can be abandoned by the power of fully understanding the object? The idea is that those can also be abandoned only by the power of fully understanding suffering, etc., because they have its nature, because they have its nature. Those who say that abandoning by generating the antidote, the afflictions to be abandoned by cultivation, can also be abandoned only by fully understanding the truth of suffering, etc., which is the object, should be understood in this way. So, abandoning afflictions by abandoning the object, etc., is only a mere imputation, this is obvious. What exists in one's own continuum is through cutting off attainment, to explain in detail, the afflictions of one's own continuum are said to be abandoned by being separated from attainment. The afflictions of another's continuum are not through cutting off attainment, because there is no attainment of it in one's own continuum. So what is it? The afflictions focused on it in one's own continuum