Tibetan
ད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒ་བ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒ་བ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་དག་ཁོ་ན་བགེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ན་གནས་པར་བྱ་བ་ཡེ་གནས་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ་རྒ་བས་ནི་གནས་པ་ཉམ་ཆུང་ངུར་བྱེད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཉམ་དམས་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་རྒ་བ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་དག་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་སྔོན་པོ་ཁོ་ན་སྟེ། གནས་པར་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཚེ་དེ་དག་གིས་གནས་པ་དེ་བྱ་བ་བྱེད་དུ་མི་སྟེར་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གནས་པའི་བྱ་བ་ལོག་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་གནས་པའི་བྱ་བ་ལོག་པ་དེའི་ཚེ་རྒ་བ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་དག་ཀྱང་མི་གནས་ལ་ཆོས་དེ་ཡང་མི་གནས་ཏེ་གནས་པའི་བྱ་བས་དེ་རྣམས་གནས་པར་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱང་མེད་ན་རྒ་བ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་མི་གནས་པ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་རམ་ཆོས་མི་གནས་པ་གང་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་པར་འགྱུར། །ཡང་ན་རྒ་བ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་དག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་གནས་པའི་མཐུས་ཆོས་སྐྱེས་པ་ཙམ་དེས་ཞིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ་དེ་གནས་པར་བྱ་བ་ཞིག་པ་དེས་ཡལ་བར་བཏང་སྟེ། གནས་པར་མི་བྱེད་ན་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མི་གནས་པས་མི་གནས་པ་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་འདིའི་འཇིག་པ་ཡིན་ན་རྒ་བ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དག་གིས་ཅི་ ཞིག་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ལས་དེའི་རྣམ་པ་གཞན་ཉིད་དུ་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་འདི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡིན་ན་ནི་འོ་ན་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་གཞན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་གཞན་ཡིན་པར་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྦྱིན་དག་ལྟ་བུའོ། །གང་ཡང་སྡེ་པ་གཞན་ན་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པ་མང་པོས་བཀུར་བའི་སྡེ་པ་སྟེ། དེ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཇིག་པ་ནི་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པས་བྱས་པ་ཡིན་པར་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུགས་ནི་དུས་གཞན་གྱི་བར་དུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་བཅུ་དྲུག་པ། །དེའི་ཕྱིར་བཤད་པ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས་དེ་དག་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངང་གིས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་གནས་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དག་ཅིག་ཅར་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་
Chinese
因此，衰老和无常本身，被称为仅仅是那些衰老和无常本身在制造障碍。在那里，应该存在的事物根本无法存在，因为衰老使存在变得微弱，而无常本身则摧毁了微弱的事物。论师说：如果衰老和无常本身具有力量，那么就仅仅是蓝色；当进行存在之事时，它们不会让存在去做事。存在之事如果颠倒，也被广泛地阐述，即当存在之事颠倒时，衰老和无常本身也不存在，法也不存在，因为存在之事被认为是它们存在的基础。因此，如果它们也不存在，那么衰老和无常本身不存在，又如何或对什么不存在的法能够起作用呢？或者，衰老和无常本身会做什么呢？仅仅因为存在的威力，法才产生，然后它就会被摧毁，并且那个存在之事被摧毁后就被抛弃了。如果不让存在，那么毫无疑问，不因为存在而不存在，这本身就是它的毁灭，那么衰老和无常本身会做什么呢？这就是所思考的。从那本身来说，它不可能成为其他的形式，也就是说，如果它是那本身，那么这并非其他。如果是其他，那么它就不是那本身。那些是其他本身的事物，被视为是其他的，例如天授和祭授。还有一些其他的部派说，即受到许多圣者尊敬的部派，他们认为瓶子等事物的毁灭是由获得等因素造成的。这样，色法在其他时间之间存在，而心和心所法则仅仅是刹那性的。第十六品。因此说，由于承认心和心所法是刹那性的，所以它们是无常的。心和心所法的无常本身，因为不依赖于毁灭的原因，而是由于自身本性而毁灭，所以存在和无常本身会同时起作用。因此，心
English
Therefore, aging and impermanence themselves, called only those aging and impermanence themselves are creating obstacles. There, what should exist cannot exist at all, because aging makes existence weak, and impermanence itself destroys the weak. The teacher said: If aging and impermanence themselves have power, then it is only blue; when doing the business of existence, they will not let existence do the business. The business of existence, if reversed, is also widely elaborated, that is, when the business of existence is reversed, aging and impermanence themselves also do not exist, and the Dharma also does not exist, because the business of existence is considered the basis for their existence. Therefore, if they also do not exist, then aging and impermanence themselves do not exist, how or to what non-existent Dharma can they act? Or, what will aging and impermanence themselves do? Just because of the power of existence, the Dharma arises, and then it will be destroyed, and that business of existence is abandoned after being destroyed. If not allowing existence, then without a doubt, not existing because of not existing, this itself is its destruction, then what will aging and impermanence themselves do? This is what is thought. From that itself, it is not possible to become other forms, that is, if it is that itself, then this is not other. If it is other, then it is not that itself. Those that are other themselves are seen as other, such as Devadatta and Yajnadatta. There are also other schools that say, that is, the school respected by many noble ones, they think that the destruction of pots and so on is caused by obtaining and other factors. In this way, form exists between other times, while mind and mental factors are only momentary. Sixteenth chapter. Therefore it is said, because of admitting that mind and mental factors are momentary, they are impermanent. The impermanence of mind and mental factors themselves, because they do not depend on the cause of destruction, but are destroyed by their own nature, so existence and impermanence themselves will act simultaneously. Therefore, mind
Tibetan
སམ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་ཉིད་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་མདོ་དེ་ལེགས་པར་དྲངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་སློང་དག་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཚོགས་པ་ཡོད་ན་ནི་འབྱུང་ལ་མེད་ན་ནི་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པ་ཡོད་ན་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་འབྱུང་ལ་མེད་ན་ནི་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཞེ་ན། མཐུ་མ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་སྐབས་དང་སྦྱར་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་ཀྱང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་དེ་རེས་འགའ་ཡོད་ལ་རེས་འགའ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་བཙུན་བ་གོ་ཆ་མཐའ་ཡས་ན་རེ་དཔེར་ན་མིག་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་མོད་ཀྱི། དེའི་ཕྱིར་དེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དག་མེད་པར་ཆོས་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་མོད་ཀྱི་དེའི་ཕྱིར་དེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ ལ་སྨྲས་པ་འདི་ནི་མི་སྨྲའོ། །སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལོང་བ་དང་ལོང་བ་མ་ཡིན་པ་དག་གི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་སྣང་བའི་ཕྱིར་མིག་གི་ནུས་པ་ནི་མཐོང་གི་སྐྱེ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྲ་མོ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་ཕྲ་བ་དག་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཡོད་བདེན་ན་ཆོས་ཁ་ཅིག་ནི་མི་སྣང་ཡང་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ངེས་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི་སྐྱེ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ངེས་པར་ཟིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རེག་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་བཟུང་སྟེ། གང་ཅུང་ཟད་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་དང༌། འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང༌། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་རེག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ཞིག་མེད་ན་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་གཟུགས་ཀྱི་བློ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་གྱི་སྐྱེ་བའོ་སྙམ་པའི་སྐྱེ་བའི་བློ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྐྱེ་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བའི་རྫས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པར་ངེས
Chinese
或者心所法在一个上同时存在和坏灭本身也成了互相矛盾的。如果这样，那么“经部那样善巧地引导”是指“比丘们，这三者是有为法的特征”所出现的内容。 “如果集合存在则生，如果不存在则不生”是指如果因和缘集合存在，则所要产生的就生，如果不存在，则不生。生不是。什么呢？应当看作非能力。结合语境，即使因和缘集合，所要产生的那个有时有，有时没有，这不是。对此，具寿无灭铠甲说，例如没有眼根和显色等，眼识不能产生，但因此它不是生的因，也不是。同样，生也一样，没有因和缘，法不能产生，但因此它不是生的因，也不是。这样说，对此所说是不说的。即使显色等存在，由于盲人和非盲人的眼识产生和不产生显现的缘故，眼的功能是看见，生不是那样。所谓的“法的自性微细”，例如心所法触等难以完全断定，因此自性本体微细一样。如果是那样，如果存在是真实的，那么有些法即使不显现，也会通过作用的方式确定地执取，而生不是那样通过作用的方式确定地执取。触是世尊亲自确定执取的，即“凡是少分感受的蕴、认识的蕴、行的蕴，所有这些都依赖于触”这样广说。如果生灭不存在，那么“已生”和“是”是指对于色法，色的意识是依赖于自己的相状，而认为是生的生的意识不是依赖于自己的相状，因为对于感受等也存在。因此，生的意识必定是依赖于生的其他实体意义。
English
Or, the mental factors existing and ceasing simultaneously on one thing would also become mutually contradictory. If so, then "the Sutra is well guided in that way" refers to what appears as "Bhikkhus, these three are the characteristics of conditioned phenomena." "If the assembly exists, then it arises; if it does not exist, then it does not arise" means that if the causes and conditions are assembled, then what is to be produced arises, and if they do not exist, then it does not arise. Birth is not. What is it? It should be regarded as non-ability. Combining the context, even if the causes and conditions are assembled, what is to be produced sometimes exists and sometimes does not, this is not the case. To this, the venerable Unending Armor says, for example, without the eye faculty and visible forms, etc., eye consciousness cannot be produced, but therefore it is not the cause of birth, nor is it not. Similarly, birth is also the same, without causes and conditions, phenomena cannot be produced, but therefore it is not the cause of birth, nor is it not. Saying this, what is said about this is not said. Even if visible forms, etc., exist, because the eye consciousness of the blind and non-blind arises and does not arise, the function of the eye is to see, birth is not like that. The so-called "subtle nature of phenomena," for example, mental factors such as touch are difficult to completely determine, therefore the nature of the essence itself is subtle. If that is the case, if existence is true, then some phenomena, even if they do not appear, will be definitely grasped through the way of action, but birth is not definitely grasped in that way through the way of action. Touch is personally determined and grasped by the Blessed One, that is, "Whatever is a small part of the aggregate of feeling, the aggregate of recognition, the aggregate of formations, all of these depend on touch," which is extensively explained. If birth and cessation do not exist, then "born" and "is" refer to the fact that for form, the consciousness of form depends on its own characteristics, but the consciousness of birth that thinks it is birth does not depend on its own characteristics, because it also exists for feeling, etc. Therefore, the consciousness of birth must depend on another substantial meaning of birth.