Tibetan
པེར་ན་འདོད་པའི་ཁམས་ནས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སམ་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པའི་གཞི་གསུམ་པོ་དེ་དག་སྟེ། ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་རྩིང་བ་ཡིན་ཞིང་ཆུང་ངུ་ནི་ཞིབ་པ་ཡིན་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཡོན་ཏན་དག་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྩིང་བ་དང་ཞིབ་པ་ཉིད་དག་པ་དང་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ལྟོས་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་རྩིང་བ་དང་ཞིབ་པ་ཉིད་དག་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་དང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་མི་འདོད་དེ། རྩིང་པ་དང་ཞིབ་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ལ་དཔྱོད་པ་ལ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་འདོད་དོ། །རྩིང་བ་ཉིད་དང་ཞིབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་དད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དག་ནི་རྩིང་བ་དང་ཞིབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྩིང་བ་དང་ཞིབ་པ་ཉིད་ཁོ་ནས་ནི་དེ་དག་ ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་དང༌། མཚན་མར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་འདི་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་སོ། །ངག་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ནས་ཚིག་ཏུ་སྨྲའི་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་གིས་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་སྨྲ་བར་བྱའོ་སྙམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྩིང་བ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ངག་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ་ལས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞིབ་པ་གང་དག་ནི་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོག་པ་འདི་ལ་ནི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་སྤྱིའི་ངོ་བོ་དང་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཚོགས་དག་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་གཅིག་ལ་དེ་གཉིས་ཇི་ལྟར་ལྡན་ཞེས་སྨྲས་པས་དེའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས། གལ་ཏེ་སེམས་གཅིག་ལ་རྩིང་བ་ཡང་ཆོས་གཞན་ཡིན་ཞིབ་པ་ཡང་ཆོས་གཞན་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་སྨྲས་ཏེ་སེམས་གཅིག་ལ་རྟོག་པ་རགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་གཞན་ཡིན་ཞིང་དཔྱོད་པ་ཞིབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སེམས་རྩིང་པ་དང་ཞིབ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་རྩིང་བ་ཉིད་དང་ཞིབ་པ་ཉིད་དག་ཅེས་བྱའོ། །ཡང་ན་སེམས་ལ་རྩིང་པ་ཡོད་པས་ན་སེམས་རྩིང་བའོ། །སེམས་རྩིང་པའི་ངོ་བོ་ནི་སེམས་རྩིང་བ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཞིབ་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གལ་ཏེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་བཞིན་དུ་རིགས་ཐ་དད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཚོར་བ་ནི་རྩིང་བ་ཡིན་ལ་འདུ་ཤེས་ནི་ཞིབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་ནི་རིགས་ཐ་དད་པ་ཡོད་བས་རྩིང་བ་དང་ཞིབ་པ་ཉིད་ཡོད་ཀྱང་སེམས་གཅིག་ལ་འབྱུང་བ་འགལ་བ་མེད་ཀྱི་རིགས་གཅིག་པ་དམིགས་ཀྱིས་མ་ཕྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཁ་ཅིག་གིས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་གཟུང་བ་ལ་ནི་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་ཉིད་དེ་རྩིང་བ་དང་ ཞིབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་དོ། །ཤུགས་ཀྱིས་ན་ཅིག་ཅར་མ་ཡིན་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཚོར་བའམ་ཆོས་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ནི་ཆུང་ངུ་ཉིད་དང་ཆེན་པོ་ཉིད་བསྟེན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་གསལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཞེ་ན། རིགས་ཐ་དད་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རིགས་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལྟོས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་ཚོར་བ་ནི་རྩིང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཞིབ་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཚོར་བ་ནི་འདུ་ཤེས་ལ་ལྟོས་ན་ནི་རྩིང་བ་ཡིན་ལ་གཟུགས་ལ་ལྟོས་ན་ནི་ཞིབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ན་ནི་རྩིང་བ་ཡིན་ལ་ཚོར་བ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་ཞིབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཉིད་དང་འདྲ་བ་སྟེ། ཁྱེད་ཀྱི་ལྟར་ན་ཡང་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་ནི་རྩིང་བ་ཡིན་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པ་དག་ནི་ཞིབ་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དཔྱོད་པ་ནི་ཆེས་ཞིབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རིགས་རེ་རེ་ལ་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ན་ནི་གསལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་གསལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིར་སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ན་རེ་མཐུའི་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སེམས་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་རྩིང་བ་དང་ཞིབ་པ་ཉིད
Chinese
再者，从欲界到有顶之间的烦恼或者功德的形态之基础那三者，即小、中、大哪些是，那些之中，大的烦恼是粗的，小的则是细的，与烦恼相反的是功德等。如此，粗和细本身，以清净和形态的差别也是观待的，因此在有顶之间有粗和细本身存在的话，那么寻和伺则是欲界和初禅之地，因此那也不认可。粗和细本身的自性不同也是不合理的，说是寻也是其他的，伺也是其他的，寻和伺自性不同地认为。粗本身和细本身，次第而言，寻和伺的体性不同是不合理的。为什么呢？感受和认识自性不同会变成粗和细本身，仅仅粗和细本身不是它们的体性不同。那么是什么呢？以体验的特征和，以取相的特征，它们体性不同，因此也没有这两者的特征。其他的人说，这是经部宗的人。语表业是指语全部发起的意思。思考和分析后才说词句，不思考不分析则不是，这是寻和伺认为应该说这个和这个。其中，哪些是粗的，那些是语表业的寻，以业显示体性，不能很好地显示其他的自性。同样，哪些是细的，则是伺。对于这个寻，寻和伺以共同的体性和种类出现，因为是心和心所的集合全部发起。如果说一个心如何具有那二者，因此分别说者说，如果一个心有粗的，也是其他的法。
English
Furthermore, those three bases of the forms of afflictions or merits from the desire realm to the peak of existence, namely, which are small, medium, and large, among those, great afflictions are coarse, and small ones are subtle, and the opposite of afflictions are merits, and so on. Thus, coarseness and subtlety themselves, with the difference of purity and form, are also relative, so if there is coarseness and subtlety themselves between the peak of existence, then conceptualization and analysis are the realm of desire and the first dhyana, so that is not accepted either. It is also unreasonable that the nature of coarseness and subtlety themselves is different, saying that conceptualization is also different and analysis is also different, thinking that conceptualization and analysis are different in nature. It is unreasonable that coarseness itself and subtlety itself, in order, conceptualization and analysis are different in essence. Why? Feelings and perceptions that are different in nature become coarseness and subtlety themselves, but only coarseness and subtlety themselves are not their different essences. So what is it? With the characteristic of experiencing and, with the characteristic of grasping at characteristics, they are different in essence, so there is no characteristic of these two either. Others say, these are the Sutra school. 'Verbal expression' means the same as 'completely arousing speech'. One speaks words after thinking and analyzing, not without thinking and analyzing, this is the thought of conceptualization and analysis that one should speak like this and this. Among them, those that are coarse are the conceptualization of verbal expression, which shows the essence by action, but cannot fully show other characteristics. Similarly, those that are subtle are analysis. For this conceptualization, conceptualization and analysis arise with a common essence and type, because it is the collection of mind and mental factors that completely arouse. If it is said how one mind has those two, therefore the distinction sayers say, if one mind has coarse, it is also another dharma.
Chinese
如果详细地说，如果也是其他法，就广泛地说，一个心识的粗略的觉和精细的观的自性也是其他法。那些也依次是心识粗大和精细的因，所以说是心识粗大和精细。或者说，因为心识有粗大，所以是心识粗大。心识粗大的自性就是心识粗大本身。心识精细本身也应该那样说。这有什么矛盾呢？如果觉和观像感觉和概念一样是不同的种类，就没有矛盾了。感觉是粗大的，概念是精细的。因为那些有不同的种类，所以有粗大和精细，即使在一个心识上产生也没有矛盾。但是，对于一些不区分种类的特征的人来说，如果也认为是一个，那么小和大，也就是粗大和 精细的特征不可能同时产生。暗示着说，会不是同时产生。像这样，感觉或其他法也好，从类别上来说，会依赖于小和大。如果是那样，就不会清楚，这是什么意思呢？是种类不同。为什么呢？因为每一种类都有小和大。从相对的差别来说，感觉既是粗大的也是精细的。怎么样呢？感觉相对于概念来说是粗大的，相对于色来说是精细的。同样，概念相对于行来说是粗大的，相对于感觉来说是精细的。或者，就像觉和观本身一样。按照您的观点，欲界中使用的觉和观是粗大的，初禅地的觉和观是精细的。特殊禅定的观是最精细的。那样，因为每一种类都有小和大。如果是那样，就不会清楚，小和大本身不会清楚种类，这是总结语。这里，阿毗达磨俱舍论师说，因为力量的时间不同，所以仅仅一个心识上就有粗大和精细本身。
English
If explained in detail, if it is also another dharma, it is said extensively that the nature of a single mind's coarse perception and subtle examination is also another dharma. Those are also the causes of the coarseness and subtlety of the mind in order, so they are called the coarseness and subtlety of the mind. Or, because the mind has coarseness, it is the coarseness of the mind. The nature of the coarseness of the mind is the coarseness of the mind itself. The subtlety of the mind itself should also be said in the same way. What contradiction is there in this? If perception and examination are different kinds like feeling and conception, there is no contradiction. Feeling is coarse and conception is subtle. Because those have different kinds, there is coarseness and subtlety, and even if they arise in one mind, there is no contradiction. However, for some who do not distinguish the characteristics of the same kind, if they also consider it as one, then small and large, that is, coarse and subtle characteristics cannot arise simultaneously. It is implied that they will not arise simultaneously. Like this, feeling or other dharma, from the category, will depend on small and large. If that is the case, it will not be clear, what does this mean? It is a different kind. Why? Because each kind has small and large. From the relative difference, feeling is both coarse and subtle. How is it? Feeling is coarse relative to conception, and subtle relative to form. Similarly, conception is coarse relative to action, and subtle relative to feeling. Or, just like perception and examination themselves. According to your view, the perception and examination used in the desire realm are coarse, and the perception and examination of the first dhyana ground are subtle. The examination of special dhyana is the most subtle. In that way, because each kind has small and large. If that is the case, it will not be clear, small and large themselves will not clearly distinguish the kind, this is the concluding remark. Here, the Abhidharmakosha master says that because the time of strength is different, there is coarseness and subtlety itself in only one mind.