Tibetan
མས་གང་གི་ཚེ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་མི་སྤོང་ལ། གང་གི་ཚེ་སྤོང་བ་དེའི་ཚེ་ནི་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དག་སྤོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཟད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་བཞི་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་བཞི་པོ་གང་དག་གིས་ཤེ་ན། རེ་ཞིག་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ནི། དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་དག་པར། །ཟད་དང་དམིགས་པ་སྤངས་པས་སོ། །དེ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རང་གི་ས་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་དང༌། འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་དག་པར་ཟད་པས་ནི་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཁམས་སུ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཟད་ པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཁམས་སུ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཡིན་པས། དེ་དག་སྤངས་ན་དེ་དག་ཀྱང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་སྤངས་པས་ནི་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་སྤངས་ན་དེ་དག་ཀྱང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ནི། གཉེན་པོ་སྐྱེས་ནས་ཟད་པར་འགྱུར། །ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་གང་གི་གཉེན་པོ་གང་ཡིན་པ་ལས་སྐྱེས་ན་དེས་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། གང་གི་གཉེན་པོ་ཡང་གང་ཞིག་ཅེ་ན། ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ནི་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱས་པར་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། །གཉེན་པོ་ཡང་རྣམ་པ་དུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། གཉེན་པོ་རྣམ་བཞི་སྤོང་བ་དང༌། །གཞི་དང་རིང་པ་ཉིད་དང་ནི། །སུན་འབྱིན་ཞེས་བྱ། སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་མོ། །གཞིའི་གཉེན་པོ་ནི་དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། གང་གིས་དེ་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་ཀུན་དུ་འཛིན་པའོ། །རིང་བ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ལས་གོང་མའི་ལམ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། རྙེད་པ་ཆད་པ་རིང་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ལམ་གང་གིས་ཁམས་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ནས་གང་ལས་སྤང་བར་བྱ་ཞེ་ན། དམིགས་པ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ནི་སྤང་བྱར་འདོད། །མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་ཀྱི། ད
Chinese
如果当了知所缘时，那时就不舍弃；当舍弃时，那时就不了知所缘，那么如何舍弃那些呢？了知所缘并不能不待困难地使烦恼灭尽。那么是怎样的呢？说是四种方式。哪四种方式呢？略而言之，见道所断的那些是：了知所缘，以及于彼所缘真实地，尽灭和舍弃所缘。其中，了知所缘，就是苦和集见道所断的，缘自地的那些，以及灭和道见道所断的，缘无漏的那些，会灭尽。于彼所缘真实地尽灭，就是于不平等界中随行的一切会灭尽，因为于彼所缘就是于不平等界中随行的一切。如果舍弃那些，那么那些也就会被舍弃。舍弃所缘，就是灭和道见道所断的，缘有漏的那些会灭尽，因为缘无漏的那些是那些的所缘，因此如果舍弃那些，那么那些也就会被舍弃。修道所断的那些是：生起对治后会灭尽。哪种烦恼的对治是什么，从那生起，就用它来舍弃它。什么是对治呢？大的大的就是小的小的，详细的将在下面讲述。对治又有多少种呢？说道：对治有四种，舍弃和，地和久远性以及，破斥。舍弃的对治是无间道。地的对治是那以上的道是什么，就是以其获得之果而普持者。久远性的对治是从解脱道之上的道是什么，因为使获得断绝久远。破斥的对治是以何道见到那个界有过失而破斥者。舍弃烦恼后，从何舍弃呢？从所缘。烦恼被认为是所舍弃的。相应俱有是不能区分烦恼的，但
English
If, when one knows the object completely, then one does not abandon it; when one abandons it, then one does not know the object completely, then how does one abandon those? Knowing the object completely does not effortlessly exhaust the afflictions. Then what is it like? It is said to be four ways. Which four ways? Briefly, those to be abandoned by the path of seeing are: knowing the object completely, and truly, in that object, exhaustion and abandoning the object. Among them, knowing the object completely is that those to be abandoned by seeing the truths of suffering and origin, those that are objectified in their own realm, and those to be abandoned by seeing the truths of cessation and path, those that are objectified in the unpolluted, will be exhausted. Truly exhausting in that object is that all that goes along in the unequal realm will be exhausted, because in that object is all that goes along in the unequal realm. If those are abandoned, then those will also be abandoned. Abandoning the object is that those to be abandoned by seeing the truths of cessation and path, those that are objectified in the polluted, will be exhausted, because those that are objectified in the unpolluted are the objects of those, therefore if those are abandoned, then those will also be abandoned. Those to be abandoned by the path of meditation are: they will be exhausted after the antidote arises. Whatever affliction's antidote is what, from what it arises, then one uses it to abandon it. What is the antidote? The great of the great is called the small of the small, the details will be explained below. How many kinds of antidotes are there? It is said: There are four kinds of antidotes, abandoning and, ground and remoteness and, refutation. The antidote of abandoning is the uninterrupted path. The antidote of the ground is what is the path above that, which is the one who fully holds the fruit obtained by it. The antidote of remoteness is what is the path above the path of liberation, because it makes the cessation of attainment remote. The antidote of refutation is the path by which one sees the fault in that realm and refutes it. After abandoning the afflictions, from what should one abandon them? From the object. Afflictions are considered to be abandoned. Corresponding co-existence is not able to distinguish afflictions, but