Tibetan
་བ་ལ་ཡང་བྱ་བ་གཞན་ཞིག་ཡོད་དམ། ཅི་འོན་ཏེ་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན་མ་འོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ད་ལྟར་བྱུང་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་ཡོད་ན་ནི་ངེས་པར་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་གང་གི་ཚེ་ཆོས་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ན་ད་ལྟར་བྱུང་བའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ལས་བྱ་བ་གཞན་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་སྐྱོན་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་ན་དེ་ནི། གཞན་མ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དེ་ལྟ་བུར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་དུས་སུ་མི་རུང༌། གལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་བྱ་པ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་བཞིན་དུ་རེས་འགའ་ནི་འདས་པ་ཞེས་བརྗོད། རེས་འགའ་ནི་མ་འོངས་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ་དུས་གསུམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མི་འགྲུབ་པོ། །ཆོས་གང་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་མ་འོངས་པའོ། །གང་སྐྱེས་པ་ལམ་ཞིག་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའོ། །གང་ཞིག་པ་དེ་ནི་འདས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་འདིར་ཡང་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་ད་ལྟར་གྱི་ཇི་ལྟར་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཡང་ཡོད་ན་ནི་དེའོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཡོང་ན་གང་གིས་མ་སྐྱེས་ཞིག །ཆོས་དེ་རང་གི་ངོ་བོར་ཡོད་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ན་མ་སྐྱེས་པའམ་ཞིག་བ་ཞེས་བྱ་པ་འདི་འགྲུབ། འདིའི་སྔར་ནི་ཅི་ཞིག་མ་བྱུང་ན་ཡང་གང་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་འོངས་བ་ཞེས་བྱ། ཕྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་མེད་ན་གང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་གལ་ཏེ་མ་བྱུང་པ་དང༌། བྱུང་ནས་མི་འབྱུང་བར་མི་འདོད་ན་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དུས་གསུམ་མི་འགྲུབ་བོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་བ་ཡོད་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཤད་པར་མི་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེར་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པས་འདི་སྐད་དུ་འགྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་འདི་དག་ནི་ཟབ་པ་ཡིན། །གདོན་མི་ཟ་བར་རྟོག་པས་བསྒྲུབ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞར་ལས་འོངས་བ་རྫོགས་སོ།། །།ད་ནི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་སྤངས་ན་དེ་དངོས་པོ་དེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནམ་དངོས་པོ་གང་ཞིག་དང་བྲལ་ནི་དེ་དངོས་པོ་དེ་སྤངས་པ་ཡིན་པ་དེ་དཔྱད་བར་བྱ་སྟེ། རེ་ཞིག་དངོས་པོ་གང་ཞིག་དང་བྲལ་ན་དེས་དངོས་པོ་དེ་སྤངས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ སྤངས་ཀྱང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་དེ་འདི་ལྟ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་བྱ་སྤངས་ཀྱང༌། །ཀུན་འགྲོ་ལྷག་མ་རྣམས་དང་ལྡན། །དང་པོའི་རྣམ་པ་སྤངས་ཟིན་ཀྱང༌། །དེ་ཡུལ་དྲི་མ་ལྷག་རྣམས་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ནི་སྐྱེས་ལ་ཀུན་འབྱུང་ཤེས
Chinese
那麼，對於（法）來說，還有其他的作用嗎？如果不是過去、不是未來、也不是現在，但是如果存在，那麼必然是無為法，因此會是常存的。因此，當法起作用的時候，就不能說那是現在了。如果（法）有不同於作用的其他（性質），那麼就會產生那樣的過失，但它並非不同。因此，不會產生那樣的過失，如果這樣說。即使這樣，那樣也是不合理的。如果法本身就是作用，為什麼法以其自性存在，有時被稱為過去，有時被稱為未來，這樣就不能成立三時的區分了。沒有產生的法是未來，已經產生正在消逝的法是現在，已經消逝的法是過去，如果說這不能成立，那麼在這裡也要這樣說：如果過去和未來也像現在一樣實質存在，那麼就是那樣。同樣，如果出現，什麼是沒有產生的呢？如果法以其自性存在，那麼怎麼能成立沒有產生或消逝呢？如果在此之前沒有什麼產生，因為沒有什麼，所以被稱為未來；之後沒有什麼，因為沒有什麼，所以被稱為消逝。因此，如果不希望沒有產生，以及產生後不消失，那麼無論如何三時都不能成立。分別說部的人說，過去和未來確實存在。對於不能說的，就用自己的意願這樣來成立：這些法是深奧的，不能用不確定的思維來證成。從旁而來的（辯論）結束了。現在要考察的是，捨棄某個事物，是否就與該事物分離；以及與某個事物分離，是否就捨棄了該事物。暫且說，與某個事物分離，並不一定就捨棄了該事物，捨棄了但沒有分離的情況也是有的，例如：捨棄了苦諦所斷（的煩惱），但仍然具有其餘的遍行（煩惱）。捨棄了最初的形態，但仍然具有其境的殘餘染污。苦諦的智慧已經生起，但集諦的智
English
Then, is there any other function for (dharma)? If it is neither past, nor future, nor present, but if it exists, then it must be unconditioned, therefore it will be permanent. Therefore, when dharma functions, it cannot be said that it is present. If (dharma) has other (qualities) different from function, then such a fault will arise, but it is not different. Therefore, such a fault will not arise, if you say so. Even so, that is not reasonable in time. If dharma itself is the function, why is it that dharma exists in its own nature, sometimes called past, sometimes called future, so that the distinction of the three times cannot be established? The dharma that has not arisen is the future. The dharma that has arisen and is disappearing is the present. The dharma that has disappeared is the past. If you say that this cannot be established, then here also it should be said that if the past and the future also exist substantially as the present, then that is the case. Similarly, if it appears, what is it that has not arisen? If dharma exists in its own nature, then how can it be established that it has not arisen or disappeared? If nothing has arisen before this, because there is nothing, it is called the future; if there is nothing after this, because there is nothing, it is called disappeared. Therefore, if one does not wish that there is no arising, and that there is no disappearing after arising, then in any case the three times cannot be established. The Vaibhashikas say that the past and the future do exist. For what cannot be said, one should establish it with one's own intention, saying: These dharmas are profound, and cannot be proven by uncertain thinking. The (argument) that came from the side is finished. Now, it should be examined whether abandoning something means being separated from that thing; and whether being separated from something means abandoning that thing. For the time being, being separated from something does not necessarily mean abandoning that thing, and there are also cases where one has abandoned but not separated, for example: Having abandoned the afflictions to be abandoned by seeing the truth of suffering, but still possessing the remaining pervasive (afflictions). Having abandoned the initial form, but still possessing the remaining defilements of its object. The wisdom of the truth of suffering has arisen, but the wisdom of the truth of origin
Tibetan
་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རིས་ནི་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། །དེ་སྤངས་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་དང་ནི་དེར་ལྡན་ནོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རིས་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དགུ་རྣམས་ལས་དང་པོ་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་སྤངས་པ་དེ་སྤངས་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་དང་དེར་ལྡན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་གང་ལས་ཕྲ་རྒྱས་དུ་ཞིག་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཚིག་རེ་རེ་ནས་བཤད་ན་ནི་བརྗོད་པ་མང་པོར་འགྱུར་བས་དེ་བས་ན་ཅི་ནས་ཀྱང་འབད་པ་ཆུང་ངོ༌། །ཆོས་ཀྱི་དྲི་བའི་ཚོགས་ཆེའོ། །ཆོས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྡུས་ནས་རྣམ་པར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་སྟེ་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ལྔ་དང་ཟག་པ་མེད་པའོ། །སེམས་ཀྱང་བཅུ་དྲུག་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཆོས་གང་ཞིག་སེམས་གང་གི་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས། འདི་ལ་ཕྲ་རྒྱས་འདི་སྙེད་ཅིག་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བརྟག་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མཐོང་གོམས་པ་ཡིས། །སྤང་བྱ་འདོད་ཁམས་ལས་སྐྱེས་པ། །རང་གི་གསུམ་དང་གཟུགས་གཏོགས་དང༌། །དྲི་མེད་རྣམ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་གཅིག །དེ་ནི་རང་གི་ཡང་ཡིན་བས་རང་གི་གསུམ་མོ། །དེ་ནི་གཅིག་ཀྱང་ཡིན་ལ་གཟུགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡང་ཡིན་པས་གཟུགས་གཏོགས་གཅིག་སྟེ། །ཚིག་རྣམ་པར་སྦྱར་བའི་ཚུལ་ནི་དེ་ལྟའོ། །རེ་ཞིག་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཆོས་ལྔ་ནི་སེམས་སྔ་མའི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་གསུམ་གྱི་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་དང༌། གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ནི་གཅིག་གི་སྟེ། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་ཡང་གཅིག་གིའོ། །གཟུགས་ཁམས་ལས་སྐྱེས་དྲི་མ་རྣམས། །རང་དང་འོག་གསུམ་གོང་མ་གཅིག །གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ ཆོས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཉིད་ནི་སེམས་བརྒྱད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཁམས་པ་གསུམ་གྱི་སྟེ། །དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་དང༌། ཁམས་འོག་མ་པ་གསུམ་གྱི་ཡང་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་དང་ཁམས་གོང་མ་པའི་ནི་གཅིག །བསྒོམ་པས་སྤང་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་དང༌། ཟག་པ་མེད་པའི་ཡང་གཅིག་གིའོ། །གཟུགས་མེད་ལས་སྐྱེས་ཁམས་གསུམ་གཏོགས། གསུམ་དང་ཟག་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཆོས
Chinese
当（烦恼）尚未生起时，由于见到苦谛而应断除的品类，就已经断除了。即使断除了，但以它为对境的，由于见到集谛而应断除的（烦恼）以及与此相应的（烦恼）仍然存在。在修道所应断除的品类中，九种行相里的第一种行相，断除了那个（烦恼）之后，也要认识到以它为对境的剩余烦恼以及与此相应的（烦恼）。“从哪个事物中，有多少微细增长会增长？”如果逐字逐句地解释这个问题，就会变得非常繁琐，因此最好尽量减少努力。这是一个关于佛法的大问题集合。为了能够理解佛法，应该进行总结并详细解释。简而言之，佛法可以归纳为这十六种：欲界、色界和无色界中的五种行相，以及无漏法。心也是十六种，即上述的那些。因此，在了解了哪个法是哪个心的对境之后，就应该思考“在这种情况下，有多少微细增长会增长？”。首先：通过习惯于见苦谛和见集谛，应断除的欲界所生之法，是自（欲界）的三种和属于色界的，以及无垢（无漏）的识的对境之一。那是自己的，所以是自己的三种。那既是一个，也是属于色界的，所以属于色界的一个。词语组合的方式就是这样。首先，在欲界中，通过见苦谛和见集谛而应断除的，以及通过修道而应断除的五种法，不是先前之心的对境，而是自己的三种，即它们自身；色界中的一种，即通过修道而应断除的；以及无漏法的一种。从色界产生的垢染，是自己和下三界，以及上界的一种。色界中的三种法，是八种心的对境，即自己界的三种，即它们自身；下三界的三种，也是它们自身；以及上界的一种，即通过修道而应断除的；以及无漏法的一种。从无色界产生的三界所摄之法，是三种和无漏的行境。无色界中的法
English
When (afflictions) have not yet arisen, the category that should be abandoned by seeing the truth of suffering has already been abandoned. Even if it is abandoned, the afflictions that should be abandoned by seeing the truth of origin, which are aimed at it, and the corresponding (afflictions) still exist. Among the categories to be abandoned by cultivation, the first aspect of the nine aspects, after abandoning that (affliction), it is also necessary to recognize the remaining afflictions that are aimed at it and the corresponding (afflictions). "From which thing, how many subtle increases will increase?" If this question is explained word by word, it will become very cumbersome, so it is best to minimize the effort. This is a large collection of questions about the Dharma. In order to be able to understand the Dharma, it should be summarized and explained in detail. In short, the Dharma can be summarized into these sixteen: the five aspects in the desire realm, the form realm, and the formless realm, and the unpolluted Dharma. The mind is also sixteen, namely those mentioned above. Therefore, after understanding which Dharma is the object of which mind, one should think, "In this case, how many subtle increases will increase?" First: Through the habit of seeing the truth of suffering and seeing the truth of origin, the Dharma born from the desire realm that should be abandoned is one of the three of oneself (desire realm) and belonging to the form realm, and the object of the undefiled (unleaked) consciousness. That is one's own, so it is one's own three. That is both one and belongs to the form realm, so it is one belonging to the form realm. That is how the words are combined. First, in the desire realm, the five dharmas that should be abandoned by seeing the truth of suffering and seeing the truth of origin, and that should be abandoned by cultivation, are not the objects of the previous mind, but the three of oneself, that is, themselves; one in the form realm, that is, that which should be abandoned by cultivation; and one of the unpolluted Dharma. The defilements arising from the form realm are oneself and the lower three realms, and one of the upper realm. The three dharmas in the form realm are the objects of the eight minds, namely the three of one's own realm, that is, themselves; the three of the lower three realms are also themselves; and one of the upper realm, that is, that which should be abandoned by cultivation; and one of the unpolluted Dharma. The dharmas included in the three realms arising from the formless realm are the objects of the three and the unpolluted. The Dharma in the formless realm