Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ལམ་མོ། །སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དོན་དུ་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་བྱེད་པའོ། །སེམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བསམ་པ་ནི་དེ་དག་ཏུ་དེ་དང་དེ་ལྟར་བུ་ཞིག་ནི་བྱའོ། །དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་ནི་ཕྱིས་བྱའོ་ཞེས་སེམས་པ་སྟེ། ལ་ལ་མཇུག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལས་ལྕི་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ངེས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལ་ལ་ནི་ཞིང་གི་ཁྱད་བར་ཉིད་ཀྱིས་ལྕི་བར་འགྱུར་རོ། །ལ་ལ་ནི་ཞིང་དེ་ཉིད་ལ་གཞིའི་དབང་གིས་ལྕི་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཕ་དང་མ་ལ་སྲོག་གཅོད་པ་ལྟར་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གང་གིས་ཐམས་ཅད་ཆེ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཆེས་ལྕི་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གང་ཆུང་དུ་ཡིན་པ་དེའི་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ལས་བྱས་པ་དང་བསགས་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལ། ཇི་ལྟར་ན་ལས་བསགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལྔས་ཡིན་ཏེ། བསམས་བཞིན་པ་དང་རྫོགས་པ་དང༌། །མི་འགྱོད་གཉེན་པོ་མེད་པ་དང༌། །འཁོར་དང་རྣམ་ པར་སྨིན་པ་ལས། །བསགས་པའི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ན་བསམས་བཞིན་གྱིས་ཡིན་ཞེ་ན། ཆེད་དུ་བསམས་ནས་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་བློ་སྔོན་དུ་མ་བཏང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། བབ་ཅོལ་དུ་བྱས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་རྫོགས་པས་ཡིན་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་ནི་ཉེས་པར་སྤྱད་པ་གཅིག་གིས་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་གསུམ་གྱི་བར་གྱིས་འགྲོ་བ་དང༌། ཁ་ཅིག་ནི་ལས་ཀྱི་ལམ་གཅིག་གིས་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་བཅུའི་བར་གྱིས་འགྲོ་བ་དེ་ལ་གང་ཞིག་གིས་ཇི་ཙམ་གྱིས་དེར་འགྲོ་བར་འགྱུར་བའི་ལས་དེ་རྫོགས་པར་མ་བྱས་ན་ནི་མ་བསགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྫོགས་ན་ནི་བསགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་མི་འགྱོད་པ་དང༌། གཉེན་པོ་མེད་པས་ཡིན་ཞེ་ན། ལས་དེ་ལ་འགྱོད་པར་མི་བྱེད་ཅིང༌། གཉེན་པོ་ལ་མི་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་འཁོར་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། ལས་ཀྱི་ལམ་མི་དགེ་བ་ལ་ཡང་མི་དགེ་བའི་འཁོར་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པར་སྨིན་པ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་བྱས་པའི་ལས་ནི་མ་བསགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པའི་མཆོད་རྟེན་ལ་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་ནི་བདག་གི་དོན་དུའོ་ཞེས་བཤད་པ། དེ་ལ་སྤྱོད་པ་པོ་མེད་ན་ཇི་ལྟ
Chinese
被称为“是”的是业之道。被称为“结合”的是为此目的而进行的身语之业。被称为“心”的是使业之道达到究竟者。思考是，在那些之中，应该做这个和那个样子的事。这个和那个样子的事之后做，这样想。有些仅仅以结尾完全概括，业就会变得沉重，因为异熟果必定存在。有些仅仅以田地的差别而变得沉重。有些在那个田地本身，以基础的力量而变得沉重，在其他地方则不是。比如像杀父母，不予而取等等不是那样。同样，也应该应用于其他。应该知道，谁的一切都是最大的，他的业也是非常沉重的。应该知道，谁是最小的，他的业也是非常小的。关于“业已做和积累”，如果问：如何积累业呢？以五个因：蓄意和圆满，不后悔无对治，眷属和异熟果，被称为积累的业。如果问：如何是蓄意的呢？是特意思考后做的，不是没有预先思考的，也不是偶然做的。如果问：如何是圆满的呢？有些以一种恶行而堕入恶趣，有些以三种之间而堕入，有些以一种业之道而堕入恶趣，有些以十种之间而堕入，在那里，谁以多少而堕入那里的业，如果没有做圆满，那就不是积累。如果圆满，那就是积累。如果问：如何是不后悔和无对治呢？是不对那个业后悔，也不依赖于对治。如果问：如何是从眷属来的呢？对于不善的业道，也依赖于不善的眷属。如果问：如何是从异熟果来的呢？异熟果是完全确定的。同样，也应该应用于善业。从那之外所做的业，就不是积累。说布施给具有贪欲的佛塔是为了自己。如果那里没有受用者，那将如何？
English
That which is called "is" is the path of karma. That which is called "combination" is the action of body and speech for that purpose. That which is called "mind" is that which brings the path of karma to its ultimate conclusion. Thinking is, among those, one should do this and that kind of thing. This and that kind of thing will be done later, so thinking. Some, merely by completely summarizing with the ending, the karma becomes heavy, because the result of maturation necessarily exists. Some become heavy merely by the difference of the field. Some become heavy in that field itself, by the power of the basis, but not in other places. For example, like killing parents, taking what is not given, and so on, are not like that. Similarly, it should also be applied to others. It should be known that whoever's everything is the greatest, his karma is also extremely heavy. It should be known that whoever is the smallest, his karma is also very small. Regarding "karma done and accumulated," if asked: how is karma accumulated? It is by five causes: intentional and complete, without regret and without antidote, retinue and result of maturation, it is called accumulated karma. If asked: how is it intentional? It is done after deliberately thinking, it is not without prior thought, nor is it done accidentally. If asked: how is it complete? Some fall into the lower realms with one misdeed, some fall in between three, some fall into the lower realms with one path of karma, some fall in between ten, there, whoever falls there with how much, if that karma is not completed, then it is not accumulated. If it is completed, then it is accumulated. If asked: how is it without regret and without antidote? It is not regretting that karma, nor relying on an antidote. If asked: how is it from retinue? For the path of non-virtuous karma, it also relies on a non-virtuous retinue. If asked: how is it from the result of maturation? The result of maturation is completely certain. Similarly, it should also be applied to virtuous karma. Karma done other than that is not accumulated. It is said that giving alms to a stupa with attachment is for oneself. If there is no recipient there, how will it be?
Tibetan
ར་བསོད་ནམས་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། བསོད་ནམས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡོངས་སུ་བཏང་བའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཡོངས་སུ་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་ལས་ནི་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ལ། མཆོད་རྟེན་ལས་བཏང་རྒྱུས་བྱུང་བའི། །བསོད་ནམས། །ལོངས་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ལ་ལེན་པ་སུ་ཡང་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ན་བསོད་ནམས་ཡིན་བླངས་པ་ཡོད་ན་ནི་བསོད་ནམས་ཡིན་གྱི་མེད་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། སུ་ལ་ཡང་ཕན་བཏགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་ལ་ཕན་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་ལས་བསོད་ནམས་སུ་འགྱུར་ན་ནི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚད་མེད་པ་དང༌། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སྒོམ་པ་དག་ལ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་མཆོད་རྟེན་ལ་ཡང་བསོད་ནམས་སུ་འདོད་པར་བྱའོ། །ལེན་མེད་བྱམས་སོགས་བཞིན། དཔེར་ན་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལེན་པའམ་གཞན་ལ་པན་འདོགས་པ་མེད་ཀྱང་ རང་གི་སེམས་ལ་བསོད་ནམས་སྐྱེ་བ་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་ཅན་འདས་ཀྱང་དེ་ལ་དད་པར་བྱས་ན་རང་གི་སེམས་ལ་བསོད་ནམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལས་དེས་ཀུན་ནས་བ་སླང་བའི་དད་པ་ནི་ཆེས་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་དགྲ་ཤི་ཡང་དགྲ་བསད་པའི་བསམ་པ་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དགྲའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་དེར་ཡང་བྱེད་ན། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ཆེས་མང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་བསམ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་འདས་ཀྱང་དེ་ལ་དད་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་སྦྱིན་པའི་བྱ་བ་དག་བྱེད་ན། བསོད་ནམས་ཆེས་མང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱིས་བསམ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཞིང་བཟང་པོ་ལ་སྦྱིན་པ་བྱས་པས་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ན་ཞིང་ངན་པ་ལ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་མི་འཁྲུལ་ཕྱིར། །ངན་པའི་ཞིང་ལའང་འབྲས་ཡིད་འོང༌། །ཞིང་ངན་པ་ལ་ཡང་ས་བོན་ལས་འབྲས་བུ་མི་འཁྲུལ་པ་མཐོང་སྟེ། རྒུན་འབྲུམ་གྱི་ས་བོན་ལས་ནི་འབྲས་བུ་མངར་བ་ཉིད་སྐྱེ་ལ། ནིམ་པའི་ས་བོན་ལས་ནི་ནིམ་པའི་འབྲས་བུ་ཁ་བ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ལྟར། དེ་བཞིན་དུ་ཞིང་ངན་པ་ལ་ཡང་གཞན་ལ་ཕན་བར་ཞུགས་པའི་ལྷག་པའི་བསམ་པའི་སྦྱིན་པའི་ས་བོན་ལས་ནི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་ཀྱི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞིང་ང
Chinese
如果问：如何转变为福德？福德有两种：从完全布施的因产生的，就是从完全布施本身产生的。从完全享用的因产生的，就是从完全享用本身产生的。对此，从佛塔布施的因产生的，是福德。从享用的因产生的，是没有的。对此，如果没有任何接受者，怎么会是福德呢？如果接受了，就是福德，如果没有，就不是。对此，有什么因呢？因为没有对任何人施加利益。这不是因，如果仅仅是对他人施加利益才能转变为福德，那么慈爱等无量和修习正确的见解等就不会转变为福德了。因此，也应该认为佛塔是福德。如同没有接受者的慈爱等一样。例如，慈爱等没有接受者或对他人施加利益，但自己的心中会产生福德，同样，有功德者去世后，如果对他产生信仰，自己的心中也会产生福德。如果那样，那么给予布施就会变得没有意义吗？不是的，因为以那个行为完全激发的信仰是最殊胜的。例如，即使敌人死了，但以杀死敌人的想法完全激发的身体和语言的行为，以敌人的概念在那里也做，那么，不是福德的就会产生非常多，仅仅是想法就不是那样。同样，导师去世后，如果以对他信仰完全激发的布施行为去做，那么，福德就会产生非常多，仅仅是想法就不是那样。如果对好的田地给予布施，果实是令人满意的，那么，对不好的田地，果实就会变得不令人满意吗？因为因的果实不会错乱。不好的田地也有令人满意的果实。即使是不好的田地，也能看到从种子产生的果实不会错乱。例如，从葡萄的种子产生的是甜的果实，从楝树的种子产生的是苦的楝树果实。同样，即使是不好的田地，也能从参与利益他人的殊胜发心的布施种子中，成就令人满意的果实，而不是不令人满意的。田
English
If asked: How does it transform into merit? Merit is of two types: that which arises from the cause of complete giving is that which arises from complete giving itself. That which arises from the cause of complete enjoyment is that which arises from complete enjoyment itself. Regarding this, that which arises from the cause of giving to a stupa is merit. That which arises from the cause of enjoyment does not exist. Regarding this, if there is no receiver, how can it be merit? If it is received, it is merit, if not, it is not. Regarding this, what is the cause? Because no benefit is bestowed on anyone. This is not a cause, if only bestowing benefit on others transforms into merit, then immeasurable things like loving-kindness and cultivating correct views would not transform into merit. Therefore, stupas should also be considered merit. Like loving-kindness without a receiver. For example, loving-kindness and the like have no receiver or bestow benefit on others, but merit arises in one's own mind, similarly, even if a virtuous person has passed away, if one has faith in them, merit will arise in one's own mind. If that is the case, then giving alms would become meaningless? No, because the faith completely aroused by that action is the most excellent. For example, even if the enemy is dead, but the actions of body and speech completely aroused by the thought of killing the enemy, still act there with the concept of the enemy, then, what is not merit will arise very much, but not just the thought. Similarly, even if the teacher has passed away, if one performs the act of giving alms completely aroused by faith in them, then, merit will arise very much, but not just the thought. If giving alms to a good field results in a satisfactory fruit, then, would the fruit become unsatisfactory in a bad field? Because the fruit of the cause is not confused. Even a bad field has a satisfactory fruit. Even in a bad field, it is seen that the fruit arising from the seed is not confused. For example, from the seed of a grape arises a sweet fruit, and from the seed of a neem tree arises a bitter neem fruit. Similarly, even in a bad field, from the seed of giving with the extraordinary intention of participating in benefiting others, a satisfactory fruit will be accomplished, and not an unsatisfactory one. Field