Tibetan
པ་མེད་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང༌། དེ་བཞིན་དུ་ལུགས་ དང་མི་མཐུན་པར་ཡང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དེའི་ཚེ་རིས་མི་མཐུན་པ་གསུམ་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་བ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་རིང་བའི་ཕྱིར་བཞི་བ་ལ་ནི་སྙོམས་པར་མི་འཇུག་གོ །དེ་དག་ཀྱང་གླིང་གསུམ་དག་དུ་དུས་དང་མི་སྦྱོར་བར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁོ་ནས་སྐྱེ་བར་བྱེད་ཀྱི། མཐོང་བས་ཐོབ་པ་ནི་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་བ་ཡིན་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལུས་གང་གིས་བསམ་གཏན་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་དུ་ཞིག་མངོན་དུ་བྱེད་ཅེ་ན། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་རང་དང་ནི། །འོག་མའི་ལུས་ཉིད། སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ནི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོར་ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང༌། འོག་མ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་བར་དག་དུ་མངོན་དུ་བྱེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང༌། རང་གི་ས་དང༌། ས་འོག་མ་དག་དུ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གོང་མར་སྐྱེས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་འོག་མ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི། འོག་དགོས་མེད། དེའི་དགོས་བ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་འོག་མའི་རྫས་ཀྱིས་ཆུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དེ་དམན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་བསྟན་པར་བྱས་ནས་དམིགས་ཀྱིས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཅི་ཡང་མེད་པ་མངོན་བྱས་ནས། །འཕགས་པའི་སྲིད་རྩེའི་ཟག་ཟད་བྱེད། །འཕགས་པའི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོར་སྐྱེ་བ་ཐོབ་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་ཟག་པ་ཟད་པར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེར་སྐྱེས་པ་དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ཅེ་ན། རང་གི་ས་པ་མེད་པ་དང་དེ་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། སྲེད་བཅས་རང་གི་སྲེད་ལ་དམིགས། །རོ་མྱང་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་རྣམས་ནི། རང་གི་ས་པའི་སྲེད་པ་ལ་དམིགས་སོ། །སྲེད་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་གཟུང་ངོ༌། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་འོག་མ་ལ་མི་དམིགས་སོ། །ས་རྣམས་ཀྱི་སྲེད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་གོང་མ་ལས་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བར་ཐར་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་བ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དགེ་ཡུལ་ཡོད་དོ་ཅོག །དགེ་བའི་བསམ་གཏན་དག་པ་དང༌། །ཟག་པ་མེད་པ་དེའི་དམིགས་པ་ནི། ཟག་པ་དང་བཅས་པའམ། ཟ
Chinese
入于无所有处生处之等至，如是与律 不合而入等至时，为趣入第三之差别故，即为成办。以极遥远之故，第四则不入等至。彼等亦唯由三洲中不与时连结之解脱阿罗汉所生，由见而得者，以根利故。设若自在于定，然非无烦恼。时解脱者，设若无烦恼，然非自在于定。以何身而现证静虑及无色耶？静虑无色自与下，身即是。有顶亦于有顶现证，下至欲界之间现证之，如是其余诸者，亦于自地及下地现证之。何故生于上者入等至，而不现证下耶？以其于彼，无下之必要。彼之必要者，入等至之下品事物，亦不作少分，以劣故。总说已，而以差别显示之。无所有现证已，圣有顶漏尽作。获得生于圣有顶者，现证无所有处生处之无漏已，而作漏尽。云何彼生者现证耶？以自地无所有及彼近故。又彼静虑及无色之所缘为何耶？具贪着自于贪着缘。与品尝味觉相同者等，缘于自地之贪着。说贪着者，是摄取有漏之事物。以离贪着之故，不缘下也。诸地之贪着，以已遍知之故，亦非从上。以成善而解脱之故，亦非无漏。静虑善境有所有。善静虑清净与，无漏彼之所缘者，有漏或
English
Entering into the samadhi of the birthplace of nothingness, likewise, when entering into samadhi that is not in accordance with the rules, it is accomplished because it leads to the third distinction. Because it is extremely distant, the fourth is not entered into samadhi. Those are also only born from Arhats who are liberated without being connected to time in the three continents. Those who attain liberation through seeing are because of their sharp faculties. Even if one is in control of samadhi, one is not without afflictions. Those who are liberated by time, even if they are without afflictions, are not in control of samadhi. With what body does one manifest dhyana and the formless realms? Dhyana and the formless realms, oneself and the lower, are the body itself. The peak of existence also manifests in the peak of existence, and manifests down to the desire realm. Likewise, the remaining ones also manifest in their own realm and the lower realms. Why is it that those born in the higher realms, when entering into samadhi, do not manifest the lower realms? Because for them, there is no need for the lower realms. The need for that is that the lower substances of entering into samadhi do not do even a small part, because they are inferior. Having stated it generally, it is then shown specifically. Having manifested nothingness, the noble peak of existence makes the exhaustion of outflows. Those who have attained birth in the noble peak of existence, having manifested the outflowless birthplace of nothingness, make the exhaustion of outflows. How does that one who is born there manifest it? Because of one's own realm of nothingness and its proximity. Furthermore, what is the object of those dhyanas and formless realms? Those with attachment focus on their own attachment. Those who are endowed with the same taste as savoring, focus on the attachment of their own realm. By mentioning attachment, it is grasping onto objects with outflows. Because of being free from attachment, one does not focus on the lower realms. The attachment of the realms is not from above, because it has already been fully understood. It is also not outflowless, because it becomes virtuous and liberated. Dhyana, virtue, and objects exist. The object of pure virtuous dhyana and the outflowless is either with outflows or...