Tibetan
།དེ་ཡོད་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །གང་ཞིག་ཆ་ཤས་སུ་བཅོམ་ན་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ནི་གྱོ་མོར་བཅོམ་ན་བུམ་བའི་བློ་མི་འཇུག་གོ །གང་ཞིག་གིས་བློ་ཆོས་གཞན་བསལ་ན་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་ནི་བློས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་བསལ་ན་ཆུའི་བློ་མི་འཇུག་གོ །དེ་དག་ཉིད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་མིང་དེར་འདོགས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབང་གིས་བུམ་པ་དང་ཆུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། བདེན་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་བརྫུན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། གང་ཞིག་བཅོམ་ཡང་རུང་བློ་ཆོས་གཞན་བསལ་ཡང་རུང༌། དེའི་བློ་འཇུག་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་དེ་དཔེར་ན་གཟུགས་ལྟ་བུའོ། །དེ་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བཅོམ་ལ་བློས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་བསྩལ་ཡང༌། གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་བློ་ནི་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །བདེན་པ་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེ་དག་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པ། །བསྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །བདེན་པ་རྣམས་མཐོང་བར་འདོད་པས་དང་བོ་ཉིད་དུ་ཚུལ་ ཁྲིམས་སྲུང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པའི་ཐོས་བ་འཛིན་པའམ་དོན་ཉན་པར་བྱེད་དོ། །ཐོས་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །བསམས་ནས་བསྒོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དག་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཏེ། དེ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་བསམས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཤེས་རབ་སྐྱེའོ། །བསམས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྐྱེའོ། །ཤེས་རབ་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཅི་ཞེ་ན། ཐོས་སོགས་བྱུང་བ་བློ་ཡི་ཡུལ། །མིང་དང་དོན་དང་གཉི་གའོ། །མིང་ལ་དམིགས་པ་ནི་ཐོས་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་བོ་ཞེས་གྲག་གོ །མིང་དང་དོན་གཉི་ག་ལ་དམིགས་པ་ནི་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་སྟེ། རེས་འགའ་ནི་ཡི་གེས་དོན་འདྲེན་བར་བྱེད་དོ། །རེས་འགའ་ནི་དོན་གྱིས་ཡི་གེ་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་དེ་དེ་ནི་ཡི་གེ་ལ་མི་བརྟེན་པར་དོན་ལ་འཇུག་གོ །ཡང་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པ་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ན་བསྒོམས་པ་རྫོ
Chinese
那是存在，是胜义存在之外的另一种存在。如果某物被分解成部分，对其的认知不再存在，那就是世俗存在，例如瓶子。如果它被分解成碎片，就不会再有对瓶子的认知。如果通过认知排除其他事物，对其的认知不再存在，那也应被理解为世俗存在，例如水。当认知排除了色等事物时，就不会再有对水的认知。正是因为世俗以名称来指称它们，所以当说由于世俗的缘故，瓶子和水存在时，这被称为是真实的，而不是虚假的，这就是世俗谛。与此不同的是胜义谛，无论分解还是通过认知排除其他事物，对其的认知仍然存在，那就是胜义存在的，例如色。即使分解成最小的微粒，并且通过认知排除了色等事物，对色的自性的认知仍然存在。同样，也应将其应用于感觉等事物。因为它们是胜义存在的，所以是胜义谛。真谛已经讲述完毕。 接下来要讲述如何才能见到这些真谛： 安住于戒，具足听闻与思维， 对于禅修，则应精进修习。 想要见到真谛的人，首先要守护戒律。然后，听闻或听取与见到真谛相符的教法。听闻之后，要如理作意地进行思考。思考之后，要精进修习禅定的三摩地。这样，依靠听闻所生的智慧，就会产生思维所生的智慧。依靠思维所生的智慧，就会产生禅修所生的智慧。这些智慧的特征是什么呢？听闻等所生的智慧，是认知的对象，是名、义以及二者。专注于名称的是听闻所生的智慧。专注于名义二者的是思维所生的智慧，有时文字引导意义，有时意义引导文字。禅修所生的智慧是专注于意义本身，它不依赖于文字而直接契入意义。那么，像这样精进于禅修，如何才能使禅修圆满呢？
English
That which exists is other than ultimate existence. That which, when broken into parts, the cognition of it no longer occurs, that is conventionally existent, like a vase. When it is broken into shards, the cognition of a vase no longer occurs. That which, when the mind excludes other phenomena, the cognition of it no longer occurs, that too should be understood as conventionally existent, like water. When the mind excludes phenomena such as form, the cognition of water no longer occurs. It is precisely because the conventional ascribes names to them that when it is said that due to the conventional, a vase and water exist, it is said to be true, not false, and that is conventional truth. Other than that is ultimate truth, that which, whether broken down or whether the mind excludes other phenomena, the cognition of it still occurs, that is ultimately existent, like form. Even when broken down into minute particles and when the mind excludes phenomena such as form, the cognition of the nature of form still occurs. Similarly, that should also be applied to feelings and so forth. Because those are ultimately existent, they are ultimate truth. The truths have been explained. Next, how those are seen will be explained: Abiding in discipline, possessing hearing and thought, For meditation, one should apply oneself diligently. Those who wish to see the truths first keep the precepts. Then, they engage in hearing or listening to teachings that accord with seeing the truths. Having heard, they think about it without reversing the meaning. Having thought, they diligently apply themselves to the samadhis of meditation. Thus, relying on the wisdom arising from hearing, the wisdom arising from thinking is born. Relying on the wisdom arising from thinking, that arising from meditation is born. What are the characteristics of those wisdoms? The object of the mind arising from hearing and so forth is name, meaning, and both. Focusing on the name is known as the wisdom arising from hearing. Focusing on both name and meaning is the wisdom arising from thinking, sometimes letters lead to meaning, sometimes meaning leads to letters. That arising from meditation is focusing on the meaning itself, it does not rely on letters but engages with the meaning. Furthermore, how does one who diligently strives in meditation in that way perfect meditation?
Tibetan
གས་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། བསྲིངས་གཉིས་ལྡན། གལ་ཏེ་ལུས་དང་སེམས་གཉིས་ཀྱིས་བསྲིངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདུ་འཛི་དང་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐག་བསྲིངས་པ་ལས་སོ། །འོ་ན་བསྲིངས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱང་སུ་ཞིག་ལ་བྱ་བར་སླ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། འདོད་པ་ཆུང་བ་དང་ཆོག་ཤེས་པས་བྱ་བར་སླའི་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང༌། འདོད་ཆེན་ཅན་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། འདོད་ཆེན་ཆེ་བ་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྙེད་ལ་ཡང་སྲེད་ཆོག་མི་ཤེས། །མ་རྙེད་ལ་འདོད་འདོད་ཆེན་ཅན། །ཆོས་མངོན་པ་བ་དག་ནི་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་བཟང་བོ་རྙེད་པ་དང༌། ཡང་དང་ཡང་དུ་འདོད་པ་ནི་ཆོག་མི་ཤེས་པའོ། །མ་རྙེད་པ་དེ་དག་འདོད་པ་ནི་འདོད་ཆེན་ཅན་ནོ་ཞེས་གྲགས་གོ །བཟློག་བ་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་སྟེ། །ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་འདོད་ཆེན་ལས་བཟློག་པ་ནི་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཆོག་ཤེས་པ་དང་འདོད་པ་ཆུང་བའོ། །དེ་གཉིས་ཁམས་གསུམ་གཏོགས་དྲི་མེད། །དེའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། གསུམ་དག་དང་མི་ལྡན་བ་ན་ཡོད་དོ། །ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་འདོད་ཆེན་ཅན་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་ཆོག་ཤེས་པ་དང་འདོད་པ་ཆུང་བ་འདི་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཆགས། །འདི་ གཉིས་ནི་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་ན། འཕགས་རིགས། མ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། འདི་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བས་ན་འཕགས་པའི་རིགས་བཞི་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས། གསུམ་ནི་ཆོག་ཤེས་བདག་ཉིད་དོ། །དང་པོའི་གསུམ་ནི་ཆོག་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་དང་མལ་སྟན་དག་གིས་ཆོག་ཤེས་པ་དག་གོ །འཕགས་པའི་རིགས་བཞི་བ་ནི་སྤོང་བ་དང་བསྒོམ་པ་ལས་དགའ་བའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞེ་ན། སྲིད་པ་དང་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་བལྟས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་རིགས་བཞིས་ཅི་ཞིག་བསྟན་ཅེ་ན། གསུམ་གྱིས་ཚུལ་དེ་ཐ་མ་ལས། །ཆོས་ཀྱི་མངའ་བདག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་གི་ཚུལ་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཤིང་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཁས་འཆེས་པའི་སློབ་མ་དག་ལ་ཚུལ་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་གཉིས་བཅས་ཏེ། འཕགས་པའི་རིགས་གསུམ་གྱིས་ནི་ཚུལ་གསུམ་བཅས་སོ། །བཞི་བས་ནི་ལས་བཅས་སོ། །ཚུལ་འདི་ལས་འདི་བྱེད་ན་རིང་བོ་མི་ཐོགས་པར་ཐར་བ་ཐོབ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འང་འདྲི་བ་དང་ལས་འདི་འདྲ་བ་བཅས་ཤེ་ན། སྲེད་པ་
Chinese
如果是这样，就说：具有两种收摄。如果以身和心两种来收摄，就是从喧嚣和不善的分别念中彻底收摄。那么，这两种收摄对谁来说容易做到呢？对于少欲知足的人来说容易做到，对于不知足和贪欲大的人来说则不然。那么，什么是不知足？什么是贪欲大呢？获得了还贪恋不知足，未获得则贪求欲望大。经部的修行者们，获得了好的法衣等等，还一再贪求，这就是不知足。对于未获得的那些东西的贪求，就被称为贪欲大。与此相反的是对治，从不知足和贪欲中解脱出来，要知道这就是它们的对治，即知足和少欲。这二者不属于三界，是无垢的。与“它们的对治”结合起来说，在不与三者相连时存在。不知足和贪欲大，实际上是在欲望中行事。那么，知足和少欲这二者的自性是什么呢？不执著。如果这二者具有不执著的自性，那么就是圣种。与“不执著”结合起来说，因为圣者们由此而生，所以是四种圣种，它们也都是不执著的自性。在这些圣种中，前三种是知足的自性，即以法衣、乞食和卧具而知足。第四种圣种是乐于舍弃和禅修。这是如何成为不执著的自性的呢？因为背离了有和欲的贪执。世尊又以四种圣种显示了什么呢？前三种是行为，最后一种是事业。佛陀法主世尊，完全舍弃了自己的行为和事业的边际，为了获得解脱而精进，因此对于承诺的弟子们，将行为和事业的边际二者都加以约束，以三种圣种来约束三种行为，以第四种来约束事业。如果按照这种行为来做这种事业，不久就能获得解脱，这样宣说了。为什么还要约束这样的询问和事业呢？因为贪爱。
English
If so, it is said: possessing two kinds of restraint. If restraining is done with both body and mind, it is from completely restraining from the noise and unwholesome thoughts. Then, for whom is it easy to do these two kinds of restraint? It is easy for those who are content with little desire, but not for those who are not content and have great greed. Then, what is discontentment? What is great greed? Greed and discontentment even when something is obtained, great desire for what is not obtained. Those who follow the scriptures, obtaining good Dharma robes and so on, and repeatedly desiring them, this is discontentment. Desiring those things that have not been obtained is known as great greed. The opposite of this is the antidote, liberation from discontentment and greed, know that this is their antidote, namely contentment and little desire. These two do not belong to the three realms, they are stainless. Combined with "their antidote," they exist when not connected with the three. Discontentment and great greed actually act in desire. Then, what is the nature of these two, contentment and little desire? Non-attachment. If these two have the nature of non-attachment, then it is a noble lineage. Combined with "non-attachment," because the noble ones are born from this, it is the four noble lineages, and they are all of the nature of non-attachment. Among these noble lineages, the first three are the nature of contentment, that is, being content with Dharma robes, alms, and bedding. The fourth noble lineage is delight in renunciation and meditation. How does this become the nature of non-attachment? Because it turns its back on attachment to existence and desire. What else did the Blessed One show with the four noble lineages? The first three are conduct, and the last one is action. The Lord of Dharma, the Blessed One, completely abandoned the boundaries of his own conduct and actions, and striving to attain liberation, therefore, for the disciples who made promises, both the boundaries of conduct and actions were restrained, with the three noble lineages restraining the three conducts, and with the fourth restraining actions. If one does this action according to this conduct, one will soon attain liberation, thus it was proclaimed. Why is it necessary to restrain such inquiries and actions? Because of craving.