Tibetan
ར་བར་བྱ། དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀྱེ་མ་དེ་ཉིད་དེའི་དོན་དུ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་སྨྲས་སོ། །ཇི་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱ། ཅི་དེ་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སམ། འོན་ཏེ་མངག་པའི་སྒོ་ནས། དྲན་པ་ལ་འགྲོ་བ་མི་རུང་བས་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ལ་རྗེ་བོ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་བྲན་ ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་རྒྱུ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་དབང་བྱེད་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་དེ་དང་ལྡན་ན་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་ནི་དྲན་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ནག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ནས་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རྗེ་བོ་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་དེ་ཡུལ་གཞན་དུ་དང༌། འགྱུར་བ་འབྱུང་བ་ལ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བསམས་ནས་རྗེ་བོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་ནག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་པུ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མ་གཏོགས་པའི་རྗེ་བོའི་དངོས་པོ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སུ་ཞིག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས། སུའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་ནི་ཅི་རིགས་པར་དབང་པོ་དང་དོན་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་བོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་འགྲོའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འགྲོ་བར་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་པོ་ལྷས་བྱིན་ལ་ལྟོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ཞིག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡང་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ལ་ལྷས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྐྱེས་བུར་ཐ་སྙད་གདགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་གཅིག་པུ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་དེ་དག་ལ་ཡང་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ལྷས་བྱིན་འགྲོ་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་སོ། །ལྷ་སྦྱིན་ཇི་ལྟར་འགྲོ་ཞེ་ན། འདུ་བྱེད་སྐད་ཅིག་པ་རྒྱུན་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བཟུང་ནས་ལྷས་བྱིན་ཞེས་མོས་པ་རྣམས་རང་གི་རྒྱུན་ཡུལ་གཞན་དུ་འབྱུང་བ་ལ་རྒྱུར་གྱུར་ན་ལྷས་བྱིན་འགྲོའོ་ཞེས་བྱའོ། །ཡུལ་གཞན་དུ་འབྱུང་བ་དེ་ནི་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། མེ་དང་སྒྲའི་རྒྱུན་དག་ལ་འགྲོའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་
Chinese
应当忆念。为了忆念的缘故。唉呀，将彼者用于彼之义，这是由福德所生者所善说的。应如何使用？是以生起之门，还是以命令之门？由于忆念不能行，所以是从生起之门。若是那样，那么仅仅因是主，而仅仅果是仆。如此，因对果有支配力，而果也与因相应，所以那是忆念的因，就是那个。任何称为“黑”的事物，执著于行蕴之流为一，而说“牛”之主，那也是，在其他地方，当变化发生时，心中想到因的实物，才说“主”，除此之外，单独的“黑”什么也没有，而“牛”也没有。因此，对于它，除了因的实物之外，没有主的实物。同样，谁了知？是谁的了知？等等也应当说，因为它的因是各别的根、境和作意等，这是差别。任何行为都依赖于作者，一切行为都依赖于作者。例如，“天授去”这句话中，要去的地方依赖于去者天授，同样，了知是行为。因此，如果有人说，谁了知也应该说，那么应该反问，这个“天授”是什么？如果说是“我”，那么这正是要证明的。如果说是假立为补特伽罗，那么单独的补特伽罗什么也没有，只是对那些行蕴也称作那个名字。对此，就像天授去一样，如此了知。如果问天授如何去？对于刹那生灭、相续不异的行蕴，孩童们执著为一，然后以“天授”来称呼，当这些行蕴的相续在其他地方产生时，就说天授去了。在其他地方产生就是去，就像对火和声音的相续说去一样。
English
It should be remembered. For the sake of remembering. Alas, to apply that to its meaning, this is well said by those born of merit. How should it be applied? Is it through the gate of arising, or through the gate of commanding? Since going to memory is not possible, it is from the gate of arising. If that is the case, then only the cause is the lord, and only the effect is the servant. Thus, the cause has power over the effect, and the effect is also in accordance with it, so that is the cause of memory, that is it. Whatever is called "black," holding onto the continuum of the aggregates of actions as one, and saying the lord of "cow," that is also, in another place, when change occurs, thinking of the entity of the cause in mind, then it is said "lord," other than that, the single "black" is nothing at all, and there is no "cow" either. Therefore, for that, there is no entity of the lord other than the entity of the cause. Similarly, who knows? Whose knowing is it? Such things should also be said, because its causes are the various faculties, objects, and mental activities, etc., this is the difference. Any action depends on the actor, all actions depend on the actor. For example, in the phrase "Devadatta goes," the place to be gone depends on the goer Devadatta, similarly, knowing is an action. Therefore, if someone says that who knows should also be said, then it should be asked in return, what is this "Devadatta"? If it is said to be "self," then that is what needs to be proven. If it is said to be nominally designated as a person, then the single person is nothing at all, but those aggregates are also called by that name. To that, just as Devadatta goes, so it is known. If asked how Devadatta goes? For the momentary aggregates of actions, which are continuous and not different, children hold onto as one, and then call them "Devadatta," when the continuum of these aggregates arises in another place, then it is said that Devadatta goes. Arising in another place is going, just as going is said of the continuum of fire and sound.