Tibetan
ཤད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཡོངས་སུ་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་འཕྲོས་པ་ལ་བདག་འཕོ་བའམ། ཉམས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཕྲད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྲད་པ་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་འོན་ཀྱང་ཡིད་རྟག་ཏུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ཕྲད་པ་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར། གལ་ཏེ་ བློའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་བློའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཞེས་དེ་ཉིད་ལ་ཀླན་ཀ་ཚོལ་བར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་དང་ཡིད་ཕྲད་པ་ལས་སོ་ཞེ་ན། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པའི་སེམས་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་པར་ཟད་ཀྱི་བདག་གིས་ནུས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དམིགས་ཏེ། སྨན་གྱི་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ལ་སྨན་པ་ངན་གཡོ་ཅན་གྱིས་ཕུ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་སྨྲས་པ་དག་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཡོད་ན་དེ་གཉིས་སྲིད་དོ་ཞེ་ན་ནི། ཚིག་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དཔེར་ན་གང་གི་རྟེན་གང་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་དེ་དག་ཀྱང་རི་མོ་དང་རྒྱ་ཤུག་ལ་སོགས་པ་ལྟར་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྩིག་པ་དང་གཞོང་བུ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྟེན་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོགས་པ་དང་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དཔེར་ན་དྲི་ལ་སོགས་པའི་ས་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། འདི་ཉིད་ཁོ་བོའི་བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཁོ་བོ་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། དཔེར་ན་དྲི་ལ་སོགས་པ་ལས་ས་གཞན་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དྲི་ལ་སོགས་པ་ལས་ས་གཞན་ཡིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དེ་སུ་ཞིག་ཡིན། སའི་དྲི་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ནི་ཅི་ནས་དྲི་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་དེ་ཞེས་བྱའི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤིང་གི་གཟུགས་ཀྱི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར། གང་ཞིག་སྟོབས་ཆེ་བ་དེས་གཞན་དག་ལ་གེགས་བྱེད་དོ། །སྟོབས་ཆེ་བ་དེ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་རྟག་པར་འབྲས་བུ་མི་འབྱིན་ཏེ། འདིའི་ཚུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྒོས་པ་ཡིན་ན་བདག་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ་དེ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་
Chinese
因为分析的缘故，我完全断灭就成了必然。因此，心散乱时，我就会转移或衰败。如果说（我和心）是一个部分相合，那是不对的，因为那个部分不可能就是它本身。即使允许相合存在，然而心总是没有差别的，如何使相合变得有差别？如果说依赖于智慧的差别，那么，如何是智慧的差别呢？就在那上面寻找责难。如果说依赖于行（འདུ་བྱེད་）的差别，我和心才相合，那么，仅仅是依赖于行的差别的心的作用而已，我的能力一点也显现不出来，就像庸医为了使药果生效，念诵“嗡 斯瓦哈”一样。如果说我存在，那二者才可能存在，那也仅仅是言辞而已。如果说它是所依，例如，什么依靠什么那样，那些也像图画和乔木等一样不是依靠，而且那也像墙壁和容器等一样，不适合作为所依，因为有障碍和相异的过失。如果说它不是那样依靠，那么是怎样依靠的呢？例如，像气味等之于地一样。如果是这样，这就使我相信了“我没有自性”，使我完全满足了，例如，就像气味等不是与地不同的那样。谁会确定地认为地与气味等不同呢？“地的气味等”这个词语，是为了特别说明气味等就是地本身，而不是其他的，就像“树木的形体的身体”一样。即使承认依赖于行的差别，为什么所有的知识不会同时产生呢？因为强大的会阻碍其他的。为什么强大的那个不会总是产生结果呢？如果这种方式是被迫的，那么执着于我就是没有意义的。如果必须承认我不会被鬼神吞噬，因为记忆等是功德的事物，而且那也不会被鬼神吞噬。
English
Because of analysis, it inevitably follows that I am completely annihilated. Therefore, when the mind wanders, it follows that I either transfer or decline. If you say that (I and the mind) are united in one aspect, that is not right, because that aspect cannot be the very thing itself. Even if we allow union to exist, how can the union become distinct when the mind is always without distinction? If you say it depends on the distinction of intelligence, then how is it a distinction of intelligence? One seeks fault in that very thing. If you say that it is from the union of the self and the mind that depends on the distinction of formations (འདུ་བྱེད་), then it is merely the function of the mind that depends on the distinction of formations, and the power of the self is not at all apparent, just like a wicked doctor chanting "Om Svaha" to make the medicinal fruit effective. If you say that if the self exists, then those two can exist, that is merely words. If you say that it is a support, for example, like what relies on what, those are not reliance like drawings and tall trees, and it is not suitable as a support like walls and containers, because there will be faults of obstruction and difference. If you say that it is not a reliance in that way, then how is it a reliance? For example, like the earth for odors, etc. If so, this makes me believe that "I have no self," and makes me completely satisfied, for example, just as odors, etc., are not different from the earth. Who would definitely think that the earth is different from odors, etc.? The term "earth's odors, etc." is to specifically explain that odors, etc., are the earth itself, and not something else, just like "the body of the form of a tree." Even if it is admitted that it depends on the distinction of formations, why do all cognitions not arise at the same time? Because the strong one obstructs the others. Why does that strong one not always produce results? If this way is forced, then clinging to the self is meaningless. If it must be admitted that I am not devoured by demons, because memory, etc., are objects of merit, and that is also not devoured by demons.