Tibetan
དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་འཇིག་རྟེན་པས་འཛིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་གཞན་གྱིས་འཛིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བདེན་པ་རྣམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེ་དག་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དང་པོ་འཇུག་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་གཏན་པ། །བསྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །བདེན་པ་རྣམས་མཐོང་བར་འདོད་པ་ནི་དང་པོ་ཁོ་ནར་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པའི་ཐོས་པ་འཛིན་པའམ། དོན་ཉན་པར་བྱེད་དོ། །ཐོས་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །བསམས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་སྐྱེའོ། །བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་ བརྟེན་ནས་བསྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་སྐྱེའོ། །ཤེས་རབ་འདི་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཅི་ཞེ་ན། ཐོས་སོགས་ལས་བྱུང་བློ་རྣམས་ནི། །མིང་དང་གཉི་ག་དོན་ཡུལ་ཙན། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ནི་མིང་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མིང་དང་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་ནི་ཡི་གེས་དོན་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །བསྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཡི་གེ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དོན་ལ་འཇུག་གོ །དཔེར་ན་སྟོང་རྐྱལ་ལེགས་པར་མ་ལོབས་པ་ཆུའི་ནང་དུ་འཇུ་བར་བྱ་བ་མི་གཏོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཅུང་ཟད་ལོ་བས་པ་ནི་རེས་འགའ་ནི་གཏོང་རེས་འགའ་ནི་འཇུ་བར་བྱེད་དོ། །ལེགས་པར་ལོབས་པ་ནི་འཇུ་པར་བྱ་བ་ལ་མི་ལྟོས་བར་རྒལ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ་འདི་ནི་དཔེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ་ཞེས་གྲག་གོ །གཞན་དག་ན་རེ་རྟོག་པ་འདི་ལ་ནི་མིང་ལ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དོན་ལ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་བས་བསམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་གྱི། ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ཚད་མ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པའི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རིགས་པས་ངེས་པར་བརྟགས་པ་ལ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འདི་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཁ་ན་མཐོ་བ་མེད་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ན་སྒོམ་པ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བསྲིངས་གཉིས་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་འདུ་འཛི་དང་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐག་བསྲིངས་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་སེམས་དག་གིས་བསྲིངས་པ་ཡིན་ན་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་བསྲིངས་པ་དེ་གཉིས་སུ་ལ་སླ་ཞེ་ན། འདོད་པ་ཆུང་བ་དང༌། ཆོག་ཤེས་པ་ལ་སླའི། ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང༌། འདོད་ཆེན་ཅན་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོག་མི་ཤེས་པ་འདི་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆེན་ཅན་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྙེད་ལ་ཡང་སྲེད་ཆོག་མི་ཤེས། །མ་རྙེད་ལ་འདོད་འདོད་ཆེན་ཅན། །ཆོས་མངོན་པ་པ་རྣམས་ན་རེ་ཆོས་གོས་ལ་སོགས་པ་གྱ་ནོམ་པ་རྙེད་པ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདོད་པ་ནི་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ ཡིན་ལ། མ་རྙེད་པ་དག་ལ་དེ་འདོད་པ་ནི་འདོད་ཆེན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ་ཞེས་གྲག་གོ །ཡང་དང་ཡང་དུ་འདོད་པ་དེ་ཡང་མ་རྙེད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡིན་གྱི་རྙེད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་བར་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །འདི་ལྟར་ནི་རུང་སྟེ། གྱ་ནོམ་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། མང་པོ་མ་ཡིན་པ་རྙེད་པས་ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གྱ་ནོམ་པ་དང་མང་པོ་མ་རྙེད་པས་འདོད་པ་ནི་འདོད་ཆེན་ཅན་ཡིན་ནོ། །བཟློག་པ་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་དག །ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང༌། འདོད་ཆེན་ཅན་ལས་བཟློག་པ་ནི་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཆོག་ཤེས་པ་དང༌། འདོད་ཆེན་ཆུང་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་གཉིས་ཁམས་གསུམ་གཏོགས་དྲི་མེད། །དེའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། ཁམས་གསུམ་པ་དག་དང༌། མི་ལྡན་པ་དག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང༌། འདོད་ཆེན་ཅན་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆེན་ཆུང་བ་དང་ཆོག་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅི་ཞེ་ན། མ་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་དག་ནི་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་དག་ཡིན་ནོ། །འཕགས་རིགས་མ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། འདི་དག་ལས་འཕགས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བས་ན་འཕགས་པའི་རིགས་བཞི་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་གསུམ་ནི་ཆོག་ཤེས་བདག་ཉིད་དོ། །དང་པོ་གསུམ་པོ་ཆོས་གོས་དང༌། བསོད་སྙོམས་དང༌། མལ་ཆ་དང་སྟན་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་ཆོག་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དག་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པའི་རིགས་བཞི་པ་ནི་སྤོང་བ་དང་བསྒོམ་པ་དག་ལ་དགའ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞེ་ན། སྲིད་པ་དང་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་རིགས་བཞིས་ཅི་ཞིག་བསྟན་ཅེ་ན། གསུམ་གྱི
Chinese
在那之后，世俗之人所执持的，那样就是胜义谛。如若他人所执持的，那样就是世俗谛，如是说。真谛都已述说完毕。如何才能证见它们呢？将要述说，因此首先从入门开始述说。行为端正，听闻和思惟者，对于禅修则应精进。想要证见真谛者，首先唯一要守护戒律。在那之后，受持与证见真谛相符的听闻，或者听闻其义。听闻之后，如理作意地进行思惟。思惟之后，对于修习三摩地则应精进。如此，依靠听闻所生之智慧，生起思惟所生之智慧。依靠思惟所生之智慧，生起禅修所生之智慧。这些智慧的体性是什么呢？听闻等所生之智慧，唯有名、二者和义为对境。分别说者说，听闻所生之智慧是以名相为对境，思惟所生之智慧是以名相和意义为对境，有时文字会引导意义。禅修所生之智慧唯以意义为对境，它不依赖文字而入于意义。譬如，不善于游泳的人，在水中抓住物体不放手，稍微熟练的人，有时放手有时抓住。完全熟练的人，则不依赖抓住物体而能游过，这只是个比喻，如是说。另一些人说，对于这个分别念，凡是以名相为对境的，那就会变成听闻所生之智慧，凡是以意义为对境的，那就会变成禅修所生之智慧，这样思惟所生之智慧就无法成立了。听闻所生之智慧是从可信的经论量中产生的定解。思惟所生之智慧是从以理智确定考察中产生的。禅修所生之智慧是从三摩地中产生的，这样说，这似乎是这些体性中无与伦比的，如是说。如是精进于禅修，那如何才能使禅修圆满呢？
English
Thereafter, that which is held by worldly people is the ultimate truth. That which is held by others is the conventional truth, so it is said. The truths have all been explained. How can they be seen? It will be explained, therefore, it will be explained starting from the beginning of the entry. One who is virtuous, who hears and contemplates, should diligently apply themselves to meditation. One who wishes to see the truths should first and foremost maintain moral discipline. After that, one should uphold the hearing that is in accordance with seeing the truths, or listen to its meaning. After hearing, one should contemplate without perversion. After contemplating, one should diligently apply themselves to meditating on samadhi. Thus, relying on the wisdom arising from hearing, the wisdom arising from contemplation is born. Relying on the wisdom arising from contemplation, the wisdom arising from meditation is born. What is the nature of these wisdoms? The minds arising from hearing, etc., have only name, both, and meaning as their objects. The Vaibhashikas say that the wisdom arising from hearing focuses on names, while the wisdom arising from contemplation focuses on both names and meanings, and sometimes letters lead to meaning. The wisdom arising from meditation focuses only on meaning, it enters into meaning without relying on letters. For example, a person who is not good at swimming only holds on to something in the water and does not let go. Someone who is slightly skilled sometimes lets go and sometimes holds on. Someone who is completely skilled can swim across without relying on holding on to anything, this is just an example, so it is said. Others say that for this conceptualization, whatever focuses on names becomes the wisdom arising from hearing, and whatever focuses on meaning becomes the wisdom arising from meditation, so the wisdom arising from contemplation cannot be established. The wisdom arising from hearing is the certainty that arises from a reliable scriptural authority. The wisdom arising from contemplation arises from reasoned investigation. The wisdom arising from meditation arises from samadhi, so it is said that this seems to be the unsurpassed of these characteristics. Thus, diligently striving in meditation, how can meditation be perfected?
Chinese
又说，具有两种约束。如果为了断除喧嚣和不善的分别念，以身心进行约束，就能圆满。那么，这两种约束哪一种更容易呢？少欲和知足容易，不知足和贪欲大的人则不然。什么是不知足呢？什么是贪欲大呢？已得到仍贪求不知足，未得到则贪求欲望大。经部师们说，对于得到丰厚的法衣等物，仍然一次又一次地贪求，这就是不知足。对于未得到的，贪求得到，这就是贪欲大。据说如此。然而，一次又一次地贪求，难道仅仅是对未得到的才如此，对已得到的就不是这样吗？这二者有什么区别，需要说明。可以这样认为：得到不丰厚和不多的东西，心中不悦，这就是不知足。对于未得到丰厚和众多的东西而生贪求，这就是贪欲大。与此相反的对治品，与不知足和贪欲大相反的，应当了知，就是知足和少欲。这二者不属于三界，是无垢的。与“对治品”一词相连，也指不属于三界者。不知足和贪欲大，仅仅是在欲望中行事。少欲和知足这二者的自性是什么呢？说是无染，这些都是无染的自性。与“圣种无染”一词相连，从这些之中产生圣者，所以有四种圣种，这些也是无染的自性。其中三种是知足的自性。前三种，对于法衣、乞食、卧具和坐垫知足，这些都是知足的自性。第四种圣种，就是喜欢舍弃和禅修。如何是无染的自性呢？因为背离了有和欲的贪执。世尊又以四种圣种显示了什么呢？以三种
English
Furthermore, it is said that there are two kinds of restraints. If one restrains oneself with body and mind in order to cut off the distractions and unwholesome thoughts, then it will be perfected. So, which of these two restraints is easier? Having few desires and being content is easier, while being discontent and having great desires is not. What is discontent? What is great desire? Even when one has obtained something, one is still greedy and discontent. When one has not obtained something, one is greedy and has great desire. The Sutra masters say that repeatedly desiring to obtain abundant Dharma robes and other things is discontent. Desiring to obtain what one has not obtained is great desire. It is said that this is the case. However, is it only for what one has not obtained that one repeatedly desires, and not for what one has already obtained? What is the difference between these two, and it needs to be explained. It can be considered in this way: being unhappy with obtaining things that are not abundant and not many is discontent. Desiring to obtain things that are abundant and many is great desire. The antidote to the opposite of discontent and great desire should be known as contentment and having few desires. These two do not belong to the three realms and are without defilement. Connected with the word "antidote," it also refers to those who do not belong to the three realms. Discontent and great desire are only acting in desire. What is the nature of having few desires and being content? It is said to be without attachment, and these are the natures of being without attachment. Connected with the word "noble lineage without attachment," the noble ones are born from these, so there are four noble lineages, and these are also the nature of being without attachment. Three of them are the nature of contentment. The first three, being content with Dharma robes, alms, bedding, and cushions, these are the natures of contentment. The fourth noble lineage is the joy of abandoning and meditating. How is it the nature of being without attachment? Because it turns its back on attachment to existence and desire. What did the Blessed One show with the four noble lineages? With three