Tibetan
རྫས་སུ་ཡན་ལག་བཅུ་གཅིག་ཡིན། དེ་ལྟ་བས་ན། རབ་ཏུ་དང་བ་དད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་མཉམ་པར་གཞག་ པའི་ས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་ཡིད་ཆེས་བ་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ནི་འདིར་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་དག་ན་རེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱང་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ལ་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ཡང་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །རྫས་གཞན་མེད་ན་ཇི་ལྟར་སེམས་ལས་བྱུང་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བཤད་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད། གཞན་ཅི་ཞིག་ཡིན། ཇི་ལྟར་སྡེ་པ་གཞན་དག་འདོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །སྡེ་བ་གཞན་དག་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེ་ན། དགའ་བ་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་གཞན་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་ཡིད་བདེ་བ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་ཆར་གྱི་ཡང་བདེ་བ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །བསམ་གཏན་དག་ན་ཡོད་པའི་བདེ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བ་ཡིན་པར་མི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི། ལུས་རྣམས་གཉིས་ཕྱིར་དགའ་ཡིད་བདེ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྒྱུར་བའི་མདོ་ལས་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་བཀའ་སྩལ་ནས་འདིར་འདིའི་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྐྱེས་པ་མ་ལུས་བར་འགག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ལ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་ནི་བདེ་བའི་དབང་པོ་འགག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཡང་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་ཏེ་སྔ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡང་ནུབ་པས་ཞེས་གསུངས་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡང་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་བས་ན་དགའ་བ་ཁོ་ན་ཡིད་བདེ་བ་ཡིན་གྱི་བདེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་དག་ལ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ཡན་ལག་དེ་དག་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། མེད་དོ། །དེ་དག་ན་ཅི་ཞིག་མེད་ཅེ་ན། ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་དགའ་བདེ་དང༌། །དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་དྲན་པ་དང༌། །བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་དག་པ་མེད། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ནི་བདེ་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་མེད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་ལས་དབེན་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་མེད་དེ། ཉོན་མོངས་པས་རྙོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་མེད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བདེ་བས་ཀུན་དུ་རྨོངས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བཞི་པ་ལ་ནི་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་མེད་དེ། ཉོན་མོངས་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་ཁ་ཅིག་དེ་སྐད་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་བཏང་སྙོམས། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དག་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མེད་ལ་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དག་ན་ནི་བཏང་སྙོམས་མེད་དེ། །དེ་གཉིས་ནི་དགེ་བའི་ས་མང་པོ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་གསུམ་ནི་སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་གཡོ་བ་དང་བཅས་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། །སྐྱོན་བརྒྱད་ལས་ནི་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། བཞི་པ་གཡོ་བ་མེད་པ་ཡིན། །སྐྱོན་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། །རྟོག་དང་དཔྱོད་དང་དབུགས་དག་དང༌། །བདེ་བ་ལ་སོགས་བཞི་ཡིན་ནོ། །རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་བདེ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། དབུགས་རྔུབ་པ་དང་དབུགས་འབྱུང་བ་སྟེ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ན་ནི་སྐྱོན་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་གཅིག་ཀྱང་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མི་གཡོ་བ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཞན་དག་ན་རེ་བཞི་པ་ནི་རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་དག་གིས་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས་རླུང་མེད་པའི་མར་མེ་དཔེར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ན་ནི་དགའ་བ་ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་བདེ་བ་ཡོད་པར་བཤད། གསུམ་པ་ན་ནི་བདེ་བ། བཞི་པ་ན་ནི་བཏང་སྙོམས་ཡོད་པར་བཤད་ན། དེ་ཅི། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བསམ་གཏན་དག་ན་ཡོད་པའི་ཚོར་བ་གང་དག་ཡིན་བ་དེ་དག་ཉིད་སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་དག་ན་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནོ། འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་དག་ན་ནི། །ཡིད་བདེ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་དང༌། །བཏང་སྙོམས་ཡིད་བདེ་བདེ་བ་དང༌། །བཏང་སྙོམས་བཏང་སྙོམས་ཚོར་བ་ཡོད། །སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ན་ནི། ཚོར་བ་གསུམ་ཡོད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་བའི་ཚོགས་གསུམ་པའི་བདེ་བ་དང༌། ཡིད་ཀྱིས་པའི་ཡིད་བདེ་བ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བཞི་པའི་བཏང་སྙོམས་སོ། །སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ན་ནི་ཚོར་བ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་ས་བའི་ཡིད་བདེ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་དང༌། ཡིད་ཀྱིས་པའི་ཡིད་བདེ་བ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བཞི་པའི་བཏང་སྙོམས་སོ། །སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ན་ནི་ཚོར་བ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་ས་པའི་ཡིད་བདེ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་མེད་དོ། །སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་ནི་ཚོར་བ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་ཀྱི
Chinese
其自性为十一种支分。因此，极喜为信。那是为了获得第二禅定，从等持之地必定生起信心。这在此被称为内极喜。另一些人说，寻、伺和等持等也不是其他自性，内极喜也不是其他自性。如果没有其他自性，如何能成立为心所法呢？他们说，众生的状态差别也是心所法。这是论典的最终结论。所说的喜是意乐，这如何理解？还有什么是其他的？就像其他部派所主张的那样。其他部派如何主张呢？喜仅仅是其他的心所法，而意乐被认为是所有三个禅定的乐。禅定中存在的乐不可能是意乐，因为身体有两种，所以有喜和意乐。世尊在《转经》中宣说了第三禅定，并说在此，此处的意乐之根生起，直到完全灭尽。而对于第四禅定，则宣说了乐之根灭尽。又说，舍弃乐，之前也舍弃了苦，意乐和不意乐也消失了。因此，第三禅定中没有意乐之根。这样看来，只有喜是意乐，而不是乐。那么，在有烦恼的禅定中，是否也如所说的那样具有那些支分呢？没有。那些禅定中缺少什么呢？有烦恼者没有喜乐，没有念和正知念，没有舍和清净念。对于第一禅定来说，没有从乐所生的喜和乐，因为不是从烦恼中分离出来的缘故。对于第二禅定来说，没有内极喜，因为被烦恼所染污的缘故。对于第三禅定来说，没有念和正知，因为被有烦恼的乐所蒙蔽的缘故。 对于第四禅定来说，没有舍和完全清净的念，因为被烦恼染污的缘故。
English
Its nature is eleven branches. Therefore, great joy is faith. That is, in order to attain the second dhyana, faith necessarily arises from the ground of samadhi. This is called inner great joy here. Others say that investigation, analysis, and samadhi are not other natures, and inner great joy is also not another nature. If there is no other nature, how can it be established as a mental factor? They say that the differences in the states of sentient beings are also mental factors. This is the final conclusion of the treatise. How is it understood that joy is mental ease? What else is there? It is like what other schools claim. How do other schools claim it? Joy is only other mental factors, and mental ease is considered the happiness of all three dhyanas. The happiness that exists in dhyanas cannot be mental ease, because there are two bodies, so there are joy and mental ease. The Blessed One, in the Sutra of Transformation, proclaimed the third dhyana, and said that here, the root of mental ease arises and ceases completely. And for the fourth dhyana, it was proclaimed that the root of happiness ceases. It is also said, "Having abandoned happiness, and having previously abandoned suffering, mental ease and unease also disappear." Therefore, there is no root of mental ease in the third dhyana. Thus, only joy is mental ease, not happiness. So, in the dhyanas with afflictions, do they also have those branches as described? No. What is missing in those dhyanas? Those with afflictions do not have joy and happiness, do not have mindfulness and awareness, do not have equanimity and pure mindfulness. For the first dhyana, there is no joy and happiness born of happiness, because it is not separated from afflictions. For the second dhyana, there is no inner great joy, because it is defiled by afflictions. For the third dhyana, there is no mindfulness and awareness, because it is completely obscured by the happiness of afflictions. For the fourth dhyana, there is no equanimity and completely pure mindfulness, because it is defiled by afflictions.
Chinese
如此。 有些人暂时这样说。 有些人说极其修习和舍弃平等。 有些人说，有烦恼的第一和第二（禅定）中没有极其修习，第三和第四（禅定）中没有舍弃平等。 因为那两者是善的处所，有很多的缘故。 世尊说，第三禅因为有缺陷的缘故，是和动摇一起的。 为了从八种缺陷中解脱的缘故，第四禅是没有动摇的。 那些缺陷是什么呢？ 粗重和细微和呼吸等，以及安乐等四种。 粗重和，细微和，安乐和，痛苦和，意乐和，不乐和，吸气和呼气，在第四禅中没有那八种缺陷中的任何一种，因此说它是不动摇的。 其他人说，第四禅因为不会被粗重和，细微和，喜和，安乐等动摇的缘故，是不动摇的，经中以没有风的灯作为比喻的缘故。 在第二禅中因为说了喜的缘故，说有意的安乐。 在第三禅中是安乐，在第四禅中是舍弃平等，那是什么呢？ 入定的禅定中存在的感受是什么，那些本身在生起的禅定中存在吗？ 回答说不是。 那么是怎样的呢？ 在生起的禅定中，有意乐和舍弃平等和，舍弃平等意乐安乐和，舍弃平等舍弃平等感受存在。 生起的第一禅中有三种感受，也就是，意识的第三集合的安乐和，意的意乐和，意识的第四集合的舍弃平等。 生起的第二禅中有两种感受，也就是，意的意乐和舍弃平等。 意识的集合
English
So it is. Some say so for the time being. Some say extremely practiced and abandoned equally. Some say that in the first and second (dhyanas) which have afflictions, there is no extreme practice, but in the third and fourth (dhyanas) there is no abandonment of equality. Because those two are the place of virtue, there are many reasons. The Blessed One said that the third dhyana is with agitation because it has defects. Because of being freed from the eight defects, the fourth is without agitation. What are those defects? Coarse and subtle and breath, etc., and four such as happiness. Coarse and, subtle and, happiness and, suffering and, mental pleasure and, displeasure and, inhalation and exhalation, in the fourth dhyana there is not one of those eight defects, therefore it is said to be unwavering. Others say that the fourth is unwavering because it will not be agitated by coarse and, subtle and, joy and, happiness, etc., because the sutra uses the example of a windless lamp. In the second dhyana, because joy is mentioned, it is said that there is mental pleasure. In the third dhyana it is happiness, in the fourth it is said that there is equanimity, what is that? What are the feelings that exist in the dhyanas of absorption, do those themselves exist in the dhyanas of arising? The answer is no. So how is it? In the dhyanas of arising, there is mental pleasure and equanimity, equanimity mental pleasure happiness and, equanimity equanimity feeling exists. In the first dhyana of arising there are three feelings, namely, the happiness of the third collection of consciousness and, the mental pleasure of the mind and, the equanimity of the fourth collection of consciousness. In the second dhyana of arising there are two feelings, namely, the mental pleasure of the mind and equanimity. The collection of consciousness