Tibetan
བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་ཚོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ནི་སེམས་ཙམ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ཅི་ཚོར་བ་རེག་པའི་འོག་ཏུ་འབྱུང་ངམ། འོན་ཏེ་དུས་མཉམ་དུ་འབྱུང་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ་ཕན་ཚུན་དུ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་མཉམ་མོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་གཉིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོར་འགྲུབ། ཇི་ལྟར་མི་འགྲུབ་མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་སྐྱེས་ཟིན་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་དོ། །ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་སྐྱེས་ ཟིན་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པས་དམ་བཅས་པ་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་ཕན་ཚུན་དུ་སྐྱེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དེ། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ལ་ཕན་ཚུན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མ་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ནི་འདོད་མོད་ཀྱི་རེག་པ་དང་ཚོར་བ་དག་ཕན་ཚུན་ནམ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདོད་བ་འདི་ནི་མདོ་ལས་མི་བཞེད་དེ། མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་སྐྱེའོ། །མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་གང་ཞིག་ཆོས་གང་གི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་གནས་པ་དེ་ནི་དེ་དང་དུས་ཐ་དད་པར་གྲགས་ཏེ། དཔེར་ནས་བོན་སྔ་ལ་མྱུ་གུ་འཕྱི་བ་དང༌། འོ་མ་སྔ་ལ་ཞོ་འཕྱི་བ་དང༌། བསྣུན་པ་སྔ་ལ་སྒྲ་འཕྱི་བ་དང༌། ཡིད་སྔ་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཕྱི་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་སྔ་ཕྱིའི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་པའི་དངོས་པོར་ཡང་འགྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། མིག་དང་གཟུགས་དག་དང༌། འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་རྣམས་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་ཡང་དབང་པོ་དང་དོན་དག་སྔ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཕྱི་བ་དང༌། འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་བ་རྒྱུ་ཚོགས་པ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ན་དགག་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེའོ་ན་ནི་མྱུ་གུ་དང་གྲིབ་མ་དག
Chinese
依赖的缘故称为身体的感受。由意的聚集而接触所产生的感受，因为仅仅依赖于心，所以称为心的感受。又，感受是在接触之后产生呢？还是同时产生呢？分别说者们说，因为是互相一起产生的因，所以是同时的。如果一起产生的二者如何成立为产生者和被产生者的事物？如何不成立？因为没有能力，对于已经产生的法来说，法是没有能力的。一起产生本身没有产生者和被产生者的事物，这和对于已经产生的法来说，法是没有能力的是一样的，因此和立宗没有差别。那么，就会变成互相产生了。因为是所希望的，所以没有过失，仅仅是不希望一起产生的因成为互相的果而已。这是所希望的，但是经部不认可接触和感受互相为因或果，因为经中说，依靠眼的聚集而接触，产生由眼的聚集而接触所产生的感受。不是依靠由眼的聚集而接触所产生的感受，而产生眼的聚集而接触。因为和产生者的法相违背，所以也不合理，因为任何法作为任何法的产生者存在，那被认为是和它时间不同的。例如，种子在前，苗芽在后；牛奶在前，酸奶在后；敲击在前，声音在后；意在前，意的意识在后等等。因和果不是成立为前后的事物，但是也成立为同时的事物，例如，眼识等等，眼和色等等，以及四大种和四大种所造等等。对于此，如果认为根和境在前，识在后，以及四大种和四大种所造的因集合在前，而从前者产生后者，那有什么可反驳的呢？分别说者们说，那么苗芽和影子等呢？
English
Because of dependence, it is called the feeling of the body. The feeling that arises from the gathering and touching of the mind is called the feeling of the mind because it depends only on the mind. Furthermore, does feeling arise after contact, or does it arise simultaneously? The Vaibhashikas say that because they are the cause of arising together, they are simultaneous. How can two things that arise together be established as the producer and the produced? How can it not be established? Because there is no power, for a dharma that has already arisen, the dharma has no power. That which is said to be that which arises together itself has no producer and no produced is the same as saying that for a dharma that has already arisen, the dharma has no power, therefore there is no difference from the proposition. Then, it would follow that they arise mutually. Because it is desired, there is no fault, it is only that one does not wish the cause of arising together to be the mutual result. This is what is desired, but the Sutra does not accept that contact and feeling are mutually cause and effect, because it is said in the Sutra that relying on the gathering and touching of the eye, the feeling that arises from the gathering and touching of the eye arises. It is not that relying on the feeling that arises from the gathering and touching of the eye, the gathering and touching of the eye arises. Because it contradicts the nature of the producer, it is also not reasonable, because any dharma that exists as the producer of any dharma is considered to be different in time from it. For example, the seed is earlier and the sprout is later; the milk is earlier and the yogurt is later; the striking is earlier and the sound is later; the mind is earlier and the consciousness of the mind is later, and so on. It is not that cause and effect are not established as prior and posterior things, but they are also established as simultaneous things, for example, eye consciousness and so on, eye and form and so on, and the four great elements and what is transformed from the four great elements and so on. For that, if one thinks that the senses and objects are earlier and consciousness is later, and that the collection of causes of the four great elements and what is transformed from the four great elements is earlier, and the latter arises from the former, what is there to refute? The Vaibhashikas say, then what about sprouts and shadows, etc.?
Tibetan
་ཇི་ལྟ་བར་རེག་པ་དང་ཚོར་བ་དག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་རེག་པའི་འོག་ཏུ་ཚོར་བ་འབྱུང་སྟེ། དབང་པོ་དང་དོན་དག་ནི་སྔ་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། གསུམ་འདུས་པ་དེ་ནི་རེག་པ་ཡིན་ནོ། །རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་པ་ཚོར་བ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཚོར་བ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རེག་པ་ཡིན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཉེས་པ་ མེད་དེ། རེག་པ་ཕྱི་མ་ལ་ཡོད་པའི་ཚོར་བ་རེག་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་རེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཚོར་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རེག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་མི་རིགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་རེག་པ་དམིགས་པ་ཐ་དད་པ་དག་རེག་པ་ཕྱི་མ་ལ་ཡོད་པའི་ཚོར་པ་རེག་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། རིགས་མི་འདྲ་བ་ལ་དམིགས་པའི་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་གཞན་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་འམ། ཡང་ན་སེམས་གང་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར། འོ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རེག་པ་ནི་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོར་བ་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་སྔོན་རོལ་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོར་བ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རེག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྐྱེན་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལས་མང་པོ་པ་བཅུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ས་མང་བོ་པའི་ངེས་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་འདི་ག་ལས་གྲུབ། བསྟན་བཅོས་ལས་སོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ནི་མདོ་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཁོ་བོ་ཅག་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ས་མང་པོ་པའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ནས་མང་པོ་པའི་དོན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ས་ནི་གསུམ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་བཅས་ཤིང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་ས་དང༌། རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ་དང༌། རྟོག་པ་ཡང་མེད་དཔྱོད་པ་ཡང་མེད་པའི་ས་དང༌། དགེ་བའི་ས་དང༌། མི་དགེ་བའི་ས་དང༌། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ས་དང༌། ཡང་གསུམ་སྟེ། སློབ་པའི་ས་དང༌། མི་སློབ་པའི་ས་དང༌། སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སའོ། །དེ་ལ་གང་དག་ས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཡོན་པ་དེ་དག་ནི་ས་མང་པོ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་དགེ་བ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ནི་དགེ་བའི་ས་མང
Chinese
就像触和受也像那样说。另一些人说，受在触之后产生，根和事物在前，其后是识，三者聚集就是触。触的缘故，第三个刹那产生受。如果那样，那么所有的识都不会有受，所有的识也不是触。那没有过失，因为后触有的受是从前触的因产生的，所以所有的触都具有受。所有的识也都是触。这会变得不合道理。如果问这有什么不合道理的，就像这样，触所缘各不相同，后触有的受是从前触的因产生的。比如，缘不同种类的触产生的受会缘其他，或者缘与心相应之外的其他。那么，那时触是已变的无受的识，而其之前的具有受的识不是触，因为因不齐全。如果那样，有什么过失？说一切有情中有十个多地者，这是多地者的定解退失了。这个定解从哪里成立？从论典。我们以经为量，我们不是以论典为量，世尊说应当依靠经藏。或者说，存在于所有心中，这不是多地者的意义。那么，多地者的意义是什么呢？地有三种：有寻有伺地，无寻唯伺地，无寻无伺地，善地，不善地，无记地。又是三种：学地，无学地，非学非无学地。其中哪些具有所有这些地，那些就是多地者。哪些只存在于善中，那些就是善地多
English
It is said that touch and feeling are also similar to that. Others say that feeling arises after touch. The sense organs and objects come first, followed by consciousness. The combination of these three is touch. Due to touch, feeling arises in the third moment. If that is the case, then not all consciousnesses will have feeling, and not all consciousnesses will be touch. That is not a fault, because the feeling present in the later touch arises from the cause of the earlier touch, so all touches are accompanied by feeling. All consciousnesses are also touch. This would become unreasonable. If asked what is unreasonable about this, it is like this: the objects of touch are different, and the feeling present in the later touch arises from the cause of the earlier touch. For example, the feeling arising from touch that focuses on different kinds will focus on others, or it will focus on others besides what is in accordance with the mind. Then, at that time, touch is the changed consciousness without feeling, and the consciousness with feeling before it is not touch, because the cause is not complete. If that is the case, what fault is there? Saying that there are ten or more grounds in all sentient beings, this is the loss of the definition of the many-grounded. From where is this definition established? From the treatises. We take the sutras as the standard, we do not take the treatises as the standard, the Blessed One said that one should rely on the sutras. Or, saying that it exists in all minds, this is not the meaning of the many-grounded. Then, what is the meaning of the many-grounded? There are three grounds: the ground with investigation and analysis, the ground with only analysis without investigation, the ground without investigation and without analysis, the virtuous ground, the non-virtuous ground, the unspecified ground. Again, there are three: the ground of learning, the ground of non-learning, the ground of neither learning nor non-learning. Among them, those who have all these grounds are the many-grounded. Those who only exist in virtue are the virtuous many-