Tibetan
ངས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་འདུན་པ་དང་འདོད་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དི་སྤོངས་ཤིག །འདུན་པ་དང་འདོད་ཆགས་སྤངས་ན་ཁྱེད་ཀྱིས་གཟུགས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་སྤངས་པ་དང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྒྱས་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དུས་གསུམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་པར་རུང་ངོ༌། །ཅི་སྟེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན། དེར་ཡང་ཚུལ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་དགོངས་པ་ནི་འདས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཚེ་རབས་སྔ་མ་པ་ཡིན་ལ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ཚེ་འདི་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྲེད་པ་རྣམ་པར་སྤྱད་པ་དག་ལ་འདས་པའི་དུས་ལ་བརྟེན་ནས་སྲེད་པ་རྣམ་པར་སྤྱད་པ་བཅྭ་བརྒྱད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བ་འདས་པའི་ཚེ་རབས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བར་དུ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་པོ་འདིས་ཀྱང་རྒྱུད་འདི་ལ་མ་འོངས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོ་བཞག་པ་དེ་སྤངས་པས་དེ་ཡང་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཟད་པ་ལས་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། མ་འོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ས་བོན་མེད་པའི་ཕྱིར་གཏན་དུ་མི་སྐྱེ་བ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་ལ་ཅི་ཞིག་སྤང་དུ་ཡོད་དེ། འགགས་ཟིན་པ་དང༌། འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ལ་ནི་འབད་པ་དོན་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་འདི་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་གང་དག་འདུས་བྱས་ཀྱང་རུང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱང་རུང་དེ་དག་གི་མཆོག་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པར་བཤད་དོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་ན་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པར་འོས། འདུས་མ་བྱས་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཀྱང་མི་སྨྲའི་དེ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྒྲ་ལ་སྔ་ན་མེད་པ་ཡང་ཡོད། ཕྱིས་མེད་པ་ཡང་ཡོད་ཅེས་བྱ་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་མེད་པ་ནི་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །མེད་པ་ཡང་ཁ་ཅིག་ཤིན་ཏུ་བསྔགས་པ་ཡོད་དེ། གང་གནོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་འདུལ་བ་རྣམས་དེ་ལ་འདུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞན་དག་གི་མཆོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྔགས་པ་འཐོབ་པར་འོས་སོ། །གལ་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ན་འགོག་པ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད
Chinese
因为，对于色，凡是贪欲和欲望，都要断除。断除了贪欲和欲望，你也就断除了那样的色，并且完全了解了。从这里开始，一直到广说识为止。这样一来，过去、现在、未来的痛苦也都可以断除。 如果说过去、未来、现在产生的烦恼可以断除，那么，其中的道理也只有这一个。或者说，所指的意思是，过去的烦恼是前世的，现在产生的烦恼是今世的。例如，对于行淫欲者，说依靠过去的时间，行淫欲有十八种，这是就过去世而言的。 对于现在产生的烦恼，也与之类似。这两种烦恼，也会为了在此相续中产生未来，而放置种子的事物，断除了它，也就断除了未来。例如，异熟果耗尽，就会导致耗尽一样。对于未来的痛苦，因为没有烦恼的种子，所以永远不会产生，这就是断除。 如果不是这样，那么对于过去和现在，有什么可以断除的呢？对于已经止息的和趋向于止息的，努力就不会变得有意义了，大概就是这个意思吧。 如果说无为法仅仅是不存在，那么，世尊所说的，无论是缘起法还是非缘起法，其中最殊胜的就是离欲，这又该怎么解释呢？怎么能说是无有之物的殊胜呢？也不要说无为法仅仅是不存在，因为我们所说的情况就是那样。例如，声音有先前不存在，也有后来不存在，虽然可以这样说，但是不存在并不能成立为存在，无为法也应该这样看待。 有些不存在也是非常值得赞叹的，凡是远离一切损害的，调伏者为了希求它，所以它比其他更殊胜，应该得到这样的赞叹。如果说无为法仅仅是不存在，那么，灭谛就不应该是圣谛了，因为它什么也没有。
English
Because, whatever desire and lust there is for form, abandon it. If you abandon desire and lust, you will also abandon that kind of form, and you will fully understand it. From here, it is spoken extensively up to consciousness. In this way, the suffering of the three times can also be abandoned. If it is said that the afflictions of the past, future, and present can be abandoned, then the only way is this. Or, the meaning is that the afflictions of the past are from previous lives, and the afflictions of the present are from this life. For example, for those who engage in lust, it is said that relying on past time, there are eighteen ways of engaging in lust, which is spoken in terms of past lives. For the afflictions that arise in the present, it is similar to that. These two afflictions also abandon the object of the seed that is placed in order to generate the future in this continuum, so that is also abandoned. For example, it is like the exhaustion of the fully ripened fruit leading to exhaustion. For future suffering, because there is no seed of affliction, it is abandoned because it will never arise. If it is not like that, then what is there to abandon in the past and present? It would seem that the effort would not be meaningful for what has ceased and what is manifestly moving towards cessation. If the unconditioned is only non-existence, then what the Blessed One said, that whatever dharma is conditioned or unconditioned, the best of them is freedom from desire, how can that be explained? How can it be fitting to be the best of non-existents? Do not say that the unconditioned is only non-existence, because it is as we have said. For example, it is said that sound has what was not before, and also what is not after, but although it is said, non-existence cannot be established as existence, and the unconditioned should be viewed in the same way. Some non-existence is also highly praised, because whatever is free from all harm, the tamers should desire it, so it is more excellent than others and deserves to be praised. If the unconditioned is only non-existence, then cessation would not be a noble truth, because there is nothing at all.
Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་འགོག་པའི་བདེན་པའི་དོན་འདི་གང་ཡིན། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་མ་ཡིན་ནམ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལྟ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ནའོ། །སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་ལ་ཡང་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་འདི་གཉི་ག་ཡང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གཟིགས་ན་འདི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་གསུམ་པ་ཡང་ཡིན་པར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཡིན་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པའི་འོག་ཏུ་མཐོང་བ་དང་བསྟན་པས་ན་ གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་ན་ནམ་མཁའ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་བསམ་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་རྫས་ཁོ་ནར་འདོད་པར་གྱུར་ན་ཅིར་འགྱུར། ཅི་ཞིག་ཏུ་ཡང་འགྱུར། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲས་པའི་ཕྱོགས་བསྐྱབ་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་བསྐྱབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་སེམས་ན་ལྷ་སྐྱོབ་པར་འགྱུར་གྲང༌། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་མི་དམིགས་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ལས་ཀྱང་མི་དམིགས་སོ། །དངོས་པོ་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་གི་འགོག་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་བརྟགས་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་མེད་པའོ་ཞེས་འགག་པ་ཙམ་དུ་རུང་ངོ༌། །དངོས་པོ་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་གང་གི་ཐོབ་པ་ཆད་ནས་འགོག་པ་གང་ཐོབ་པ་དེ་དེའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་གདགས་སོ། །འོ་ན་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་གང་ཞིག་ཡིན། མདོ་ལས་མཐོང་པའི་ཆོས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་དགེ་སློང་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ན་མེད་པ་ཐོབ་པར་རུང༌། གཉེན་པོ་ཐོབ་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཡང་སྲིད་པའི་སྐྱེ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་རྟེན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལུང་ལས་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་མཛད་དེ། འདི་སྐད་དུ་སྡུག་བསྔལ་འདི་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ། ངེས་པར་སྤངས་པ། བྱང་བར་འགྱུར་བ། ཟད་པ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ། འགོག་པ། རྣམ་པར་ཞི་བ། ནུབ་པ། སྡུག་བསྔལ་གཞན་དང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོང་བ་མེད་པ། ལེན་པ་མེད་པ། འབྱུང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཕུང་
Chinese
是为了这个缘故。稍微说一下，灭谛的意义是什么？不是颠倒的意义吗？圣者们是这样看的：痛苦就是痛苦，没有痛苦就是没有痛苦，如果这样不颠倒地看待这二者，那么这本身就是圣谛，有什么矛盾呢？怎样既是没有，又是圣谛的第三者呢？怎样是圣谛，已经说过了。在第二者之后，因为见到和指示，所以是第三者。如果未造作的事物仅仅是没有，那么缘于虚空和涅槃的意识就会缘于没有。这应当思维过去和未来是存在的。如果认为未造作仅仅是实物，会怎么样呢？什么也不会怎么样。会守护分别说者的宗派。如果认为这应当守护，那么会守护天神吗？会成为不真实的遍计所执。为什么呢？因为就像色和受等一样，它的自性也不可得，就像眼等一样，作用也不可得。某物的灭是这个，这样安立也是如何遍计的呢？因为没有因和果等事物，所以它与此没有任何关联，仅仅是某物的灭而已。如果是其他事物，那么哪个烦恼的获得断绝，哪个灭的获得，就称之为它的。那么，获得它的原因是什么呢？经中说见到法的涅槃的僧人，怎么能获得没有呢？因为获得对治，以及获得与轮回的生极度相违的所依，所以称为获得涅槃。经文中也说仅仅是没有，这样说道：就像这样，这个痛苦完全断绝，决定断绝，清净，穷尽，离贪，灭，寂静，止息，没有与其他痛苦相续，没有取，没有生，这就是，蕴
English
It is for this reason. Let's talk a little about what the meaning of the truth of cessation is. Isn't it the meaning of non-perversion? The noble ones see it this way: suffering is just suffering, and no suffering is just no suffering. If these two are seen without perversion, then this itself is the noble truth. What contradiction is there? How can it be both non-existent and the third of the noble truths? How it is a noble truth has already been said. After the second, it is the third because it is seen and indicated. If unconditioned things are merely non-existent, then consciousness focused on space and nirvana will be focused on non-existence. It should be considered that the past and the future exist. If it is thought that the unconditioned is merely a substance, what will happen? Nothing will happen. It will protect the tenets of the Vaibhashikas. If you think this should be protected, will you protect the gods? It will become an unreal, completely fabricated thing. Why? Because, like form and feeling, its own nature is not perceived, and like the eye, its function is not perceived. How can it be thoroughly conceived that the cessation of something is this? Because there are no things like cause and effect, it has no connection with it, it is just the cessation of something. If it is another thing, then the attainment of which affliction is cut off, and the attainment of which cessation, is called its own. So, what is the cause of wanting to attain it? The sutra says that a monk who attains nirvana by seeing the Dharma, how can he attain non-existence? Because of attaining the antidote, and because of attaining a basis that is extremely contrary to the birth of samsara, it is called attaining nirvana. The scriptures also say that it is merely non-existence, saying: Like this, this suffering is completely abandoned, definitely abandoned, purified, exhausted, free from attachment, ceased, pacified, stopped, without continuity with other suffering, without taking, without arising, this is, the aggregates.