Tibetan
་འོངས་པ་རྫས་སུ་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་དཔྱད་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱིས་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་དམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་སྐྱེ་བ་བྱ་བ་བྱེད་ན་ཇི་ལྟར་མ་འོངས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བས་ན་མ་འོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བྱུང་བ་ཡང་བྱ་བ་ཞིག་པ་ཡིན་ན་ ཇི་ལྟར་ན་ད་ལྟར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་བས་ན་ད་ལྟའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཅིག་ཅར་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་ཆོས་གནས་པ་དང་རྒ་བ་དང་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་གང་གི་ཚེ་གནས་པས་གནས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་རྒ་བས་རྒ་བར་བྱེད་ཅིང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཅི་དུས་དེར་གནས་སམ། འོན་ཏེ་རྒ་བ་འམ། འོན་ཏེ་འཇིག་པར་འགྱུར། གང་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བྱ་བ་རིམ་གྱིས་བྱེད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེའི་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་ཇི་ཙམ་གྱིས་འདི་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་འགྱུར་བདེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ལས་རེ་ཞིག་གནས་པས་ནི་གནས་པར་བྱེད་ཀྱི་རྒ་བས་ཀྱང་རྒས་པར་མི་བྱེད་ལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་འཇིག་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས། གནས་པ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་སྟོབས་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་ན་འདི་ཆོས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇོམས། བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པས་ཡང་མི་ནུས་ཏེ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །སྐྱེ་བས་ནི་མི་ནུས་པར་རིགས་ཏེ། སྐྱེ་བས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་ནས་ཡང་བཀུར་བར་ནི་མི་ནུས་སོ། །གནས་པས་ནི་གནས་པར་བྱ་བ་ཡེ་གནས་པར་བྱ་བར་ཡང་ནུས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་མི་ནུས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འདི་ལ་བགེགས་བྱེད་པ་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། རྒ་བ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་སྔོན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གནས་པའི་བྱ་བ་ལོག་ན་ཡང་དེ་དག་ཀྱང་མི་གནས་ལ་ཆོས་དེ་ཡང་མི་གནས་ན་ཇི་ལྟར་གང་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་ནུས་པར་འགྱུར། ཡང་ན་དེ་དག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། གནས་པས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐྱེས་པ་ཙམ་དེ་མ་ཞིག་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེས་དེ་ཡལ་བར་བཏང་ན་ནི་ངེས་པར་མི་གནས་པས་འདི་ཉིད་འདིའི་འཇིག་པ
Chinese
未來是實有還是非有，這個需要考察。之後是產生還是不產生，這個才能成立。即使它存在，如果生產生作用，怎麼會在未來成立呢？因此，也應當說明未來的體性。已發生的事物如果是已壞滅的事物， 怎麼能在現在成立呢？因此，也應當說明現在的體性。住等如果同時起作用，那麼僅僅一個剎那，法就會有住、老、壞滅的過失。因為這個在住的時候以住來使之住，就在同一個時候，以老來使之老，並且以無常性來使之壞滅，那麼這個在那個時候是住呢？還是老呢？還是壞滅呢？如果有人說生等是次第起作用的，那麼按照那樣的說法，一個剎那就會受到損害。或者如果像他們所說的，我們的剎那有多麼容易就能使這一切圓滿呢？即使那樣，從與它們一起產生來說，暫時住使之住，但老並不使之老，無常性也不使之壞滅，這是為什麼呢？因為住具有力量。之後為什麼會變成不具有力量呢？因為這個與法一起被無常性摧毀。因為事情已經做完，所以又不能了，就像生一樣。生可以說不能，因為生所要產生的事物現在就已經拿來了，所以不能再給予。住能夠使所要住的事物永遠安住。因此，不能夠做到是不合理的。或者，對此造成障礙的又是什麼呢？就是老和無常性。如果它們具有力量，那麼就只能在先前。即使住的作用消失，它們也不住，法也不住，那麼怎麼能對任何事物起作用呢？或者它們要做什麼呢？因為住完全攝持的緣故，法只要一生起就不會壞滅，如果它放任不管，那麼肯定不會安住，因此這就是它的壞滅。
English
Whether the future is substantially existent or non-existent needs to be examined. Only then can it be established whether it produces or does not produce. Even if it is assumed to exist, how can it be established in the future if production is taking place? Therefore, the characteristics of the future should also be explained. If what has occurred is something that has perished, how can it be established in the present? Therefore, the characteristics of the present should also be explained. If abiding and so on occur simultaneously, then in just one moment, the Dharma would have the fault of abiding, aging, and decaying. Because at the time when this abides, it is made to abide by abiding, and at the same time, it is made to age by aging, and it is made to decay by impermanence itself, then at that time, is this abiding? Or is it aging? Or is it decaying? If someone says that birth and so on act sequentially, then according to that statement, a single moment would be harmed. Or, as they say, how easily our moment can perfect all of this! Even so, from arising together with them, for a while, abiding makes it abide, but aging does not make it age, and impermanence itself does not make it decay. Why is this? Because abiding has power. Why does it later become powerless? Because this, together with the Dharma, is destroyed by impermanence itself. Because the action has already been done, it cannot be done again, just like birth. It is reasonable to say that birth cannot, because what birth is to produce has already been brought here, so it cannot be given again. Abiding can make what is to abide abide forever. Therefore, it is unreasonable that what cannot be done. Or, what is it that obstructs this? It is aging and impermanence itself. If they have power, then it can only be earlier. Even if the action of abiding ceases, they do not abide, and the Dharma does not abide, then how can they act on anything? Or what are they to do? Because abiding completely holds it, the Dharma, as soon as it arises, does not decay, and if it lets it go, then it will certainly not abide, therefore this is its decay.