Tibetan
སྐྱེའི་གཞན་དང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རམ་ཞེས་བྱ་པའི་སྒྲ་སྨོས་སོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཞེས་བརྗོད་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེ་དག་གང་ ཞེ་ན། སེམས་བྱུང་རྣམ་ལྔ་སྟེ། ས་མང་ལ་སོགས་ཐ་དད་ཕྱིར། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། ས་མང་པོ་དག་དང༌། དགེ་བའི་ས་མང་པོ་པ་རྣམས་དང༌། ཉོན་མོངས་པའི་ས་མང་པོ་པ་རྣམས་དང༌། མི་དགེ་པའི་ས་མང་པོ་པ་རྣམས་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུའི་ས་པ་རྣམས་སོ། །ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ། གང་ཞིག་གང་གི་གོ་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་ས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་འདི་དག་ལ་ས་མང་པོ་པ་ཡོད་པས་ནས་མང་པོ་པ་རྣམས་ཏེ། གང་དག་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་བའོ། །གང་དག་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་བ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ཚོར་དང་སེམས་པ་འདུ་ཤེས་དང༌། །འདུན་དང་རེག་དང་བློ་གྲོས་དྲན། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་མོས་པ་དང༌། །ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ། །ཆོས་བཅུ་པོ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་ལ་ཚོགས་པར་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གྲག་གོ་ལོ། །དེ་ལ་ཚོར་བ་ནི་མྱོང་བ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། །སེམས་པ་ནི་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །འདུ་ཤེས་ནི་འདུས་ནས་ཤེས་པ་སྟེ། ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའོ། །འདུན་པ་ནི་བྱེད་འདོད་པའོ། །རེག་པ་ནི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདུས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རེག་པའོ། །བློ་གྲོས་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། །དྲན་བ་ནི་དམིགས་པ་མི་བརྗེད་པའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པའོ། །མོས་པ་ནི་འདོད་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་དད་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི་ཕྲ་བས་དེ་ནི་རེ་ཞིག་རྒྱུན་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་དཀའ་ན་སྐད་ཅིག་མ་དག་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། རེ་ཞིག་སྨན་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་རོ་མང་པོ་ཁ་ཅིག་གི་རོའི་ཁྱད་པར་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ངེས་པར་གཟུང་བར་དཀའ་ན། ཆོས་གང་དག་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་ཞིང་བློས་གཟུང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། འདི་དག་ལ་དགེ་པའི་ས་མང་པོ་ཡོད་པས་འདི་དག་ནི་དགེ་པའི་ས་མང་པོ་པ་དག་ཡིན་ཏེ། གང་དག་དགེ་པའི་སེམས་ལ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བའོ། །དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། དད་དང་བག་ཡོད་ཤིན་ཏུ་ སྦྱངས། །བཏང་སྙོམས་ངོ་ཚ་ཤེས་ཁྲེལ་ཡོད། །རྩ་བ་གཉིས་རྣམ་མི་འཚེ་དང༌། །བ
Chinese
生的他者和不是，是为了要分别吗？说了这样的语词。说“心所生者们”，心所生者那些是什么呢？心生五种，以地多等各异之故。心所生者们是五种，即地多的，善的地多者们，烦恼的地多者们，不善的地多者们，小烦恼的地者们。地，是指机会的处所，凡是某物是某物的机会的处所，那就是它的地。因此，这些有地多者，所以是多者们，凡是于一切心生起的。凡是于一切心生起的，那些又是什么呢？受和思和想，欲和触和慧和念，作意和胜解和，等持于一切心。这十法是于一切心的刹那间集合生起，这样说。其中，受是三种感受，即乐受，苦受，非乐非苦受。思是心明显地造作。想是合起来知道，即于境执取相。欲是想要做。触是境和根识聚集所生的触。慧是智慧，即善于分别法。念是不忘境。作意是心的趣入。胜解是欲。等持是心一境性。心和心所生者们的差别是细微的，因此，那暂时于相续诸法也难以完全判别，何况刹那诸法，更不用说了。暂时对于药等有色者们，也有许多味道，某些味道的差别，用根识所能取者也难以确定地取到，何况那些不是有色，而是用智慧所能取的法，更不用说了。这些有善的地多，因此这些是善的地多者们，凡是于善心中恒常生起的。那些又是什么呢？信和不放逸和极
English
Other than birth, and not, is it for the sake of distinguishing? Such words are spoken. Saying "those born from the mind," what are those born from the mind? Five mental factors, because of the difference in many grounds, etc. The mind-born are of five kinds: those with many grounds, those with many virtuous grounds, those with many afflicted grounds, those with many non-virtuous grounds, and those with grounds of minor afflictions. Ground means the place of opportunity; whatever is the place of opportunity for something is called its ground. Therefore, these have many grounds, so they are many, those that arise in all minds. What are those that arise in all minds? Feeling, thought, perception, intention, contact, wisdom, mindfulness, attention, interest, and concentration, in all minds. These ten dharmas arise together in every moment of mind, it is said. Among them, feeling is the three kinds of experience: pleasure, pain, and neither pleasure nor pain. Thought is the mind manifestly constructing. Perception is knowing together, that is, apprehending the characteristic of an object. Intention is the desire to do. Contact is the contact born from the gathering of object, sense power, and consciousness. Wisdom is intelligence, that is, skillfully distinguishing dharmas. Mindfulness is not forgetting the object. Attention is the mind's engagement. Interest is desire. Concentration is the one-pointedness of mind. The difference between mind and mental factors is subtle, so it is difficult to completely distinguish them even in continuous phenomena, let alone in momentary phenomena. For example, even with material things like medicine, it is difficult to accurately perceive the differences in the tastes of many flavors, which can be perceived by the senses, let alone dharmas that are not material and can be perceived by the mind. These have many virtuous grounds, so these are the virtuous many grounds, those that always arise in virtuous minds. What are those? Faith, conscientiousness, and extreme
Tibetan
རྩོན་འགྲུས་རྟག་ཏུ་དགེ་ལས་འབྱུང༌། །ཆོས་འདི་དག་ནི་དགེ་བའི་སེམས་ལ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ལ་དད་པ་ནི་སེམས་དང་བའོ། །གཞན་དག་ན་ནི་བདེན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་དང་ལས་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་ལ་མངོན་བར་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བག་ཡོད་པ་ནི་དགེ་པའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ་པའོ། །དེ་དག་ལས་གཞན་པ་བསྒོམ་པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་ཉིད་ལ་གཅེས་སུ་འཛིན་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པའོ། །སྡེ་པ་གཞན་དག་གི་མདོ་ལས་ནི་སེམས་ཀུན་ཏུ་བསྲུང་བའོ་ཞེས་འདོན་ཏོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དོ། །མདོ་ལས་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་གསུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཚོར་བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་རུང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འོ་ན་དེར་ནི་ལུས་ལས་སུ་རུང་བ་ཁོ་ན་ལ་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ད་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དག་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུས་ལས་སུ་རུང་བ་དེ་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ལ་ལར་སྣང་བ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགའ་བ་དང་དགའ་བའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་དགའ་བ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གསུངས་པ་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གནོད་སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པར་གསུངས་པ་དང༌། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དང་རྟོག་པ་དང་རྩོལ་བ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོར་གསུངས་པ་དག་ལྟ་བུ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་རྩོལ་བ་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཡང་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དེའི་སྒྲ་འཐོབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། སེམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །ད་ནི་ཇི་ལྟར་ན་སེམས་དེ་ཉིད་ལ་རྩོལ་པའི་བདག་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡང་འབྱུང༌། རྩོལ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་བཏང་སྙོམས་ཀྱང་འབྱུང་ ཞེས་བྱ་བ་འདི་རུང་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི་ཤེས་པར་དཀའོ་ཞེས་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཤེས་པར་དཀའ་བ་ཡང་ཤེས་པ་ནི་ཡོད་ཀྱི། གང་འགལ་བཞིན་དུ་ཡང་མི་འགལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཤེས་པར་དཀའོ། །རྩོལ་བ་ཡང་གཞན་དུ་འབྱུང་ལ། རྩོལ་བ་མེད་པ་ཡང་གཞན་དུ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་
Chinese
精进恒常从善业生。这些法恒常于善心中生起。其中，信是心澄净。另一些人说，是对真谛、三宝、业及果报等现前信服。谨慎是修习善法。从这些之外修习的是什么呢？就是对这些本身珍爱。其他部派的经中说，是守护一切心。轻安是心堪能性。经中不是也说了身轻安吗？虽然没有说，但那要像了解身体的感受那样去了解。那怎样才能成为菩提支呢？那么，在那里要知道唯有身堪能性才是身轻安。现在怎样称为菩提支呢？因为与菩提支相顺应。身堪能性会引来心堪能性菩提支。像那样，在其他处有相似的显现吗？回答说有。例如，世尊所说的喜和喜处之类的法，喜是正等菩提支，以及愤怒和愤怒的理由被说成是害心的障碍，以及正见、思维和精进等被说成是智慧蕴等。思维和精进虽然不是智慧的自性，但因为与它相顺应，所以获得它的名称。同样，身轻安也因为与菩提支相顺应，所以会获得称为菩提支的名称。舍是心平等性，以及心任运成就性。现在，如果说心本身既有勤作的自性作意，又有无勤作的自性舍，这怎么可能呢？不是说了这些的差别难以了解吗？虽然难以了解，但了解是有的。虽然相违，但并不相违，这是非常难以了解的。勤作在其他处生起，无勤作也在其他处生起。
English
Diligence always arises from virtuous actions. These dharmas always arise in a virtuous mind. Among them, faith is the clarity of mind. Others say that it is manifest belief in truth, the Three Jewels, karma, and its results. Vigilance is the cultivation of virtuous dharmas. What is cultivated other than these? It is the cherishing of these themselves. In the sutras of other schools, it is said to be the protection of all minds. Pliancy is the workability of the mind. Isn't it also said in the sutra that there is pliancy of the body? Although it is not said, it should be understood in the same way as understanding the feelings of the body. How can that become a limb of enlightenment? Well, there it should be known that only the workability of the body is the pliancy of the body. Now, how is it called a limb of enlightenment? Because it is in accordance with the limbs of enlightenment. The workability of the body leads to the workability of the mind, a limb of enlightenment. Is there a similar appearance elsewhere? It is said that there is. For example, the Blessed One said that joy and the place of joy are limbs of perfect enlightenment, and that anger and the reason for anger are said to be obstacles of harmful thoughts, and that right view, thought, and effort are said to be aggregates of wisdom. Although thought and effort are not the nature of wisdom, they obtain its name because they are in accordance with it. Similarly, the pliancy of the body also obtains the name of a limb of enlightenment because it is in accordance with the limbs of enlightenment. Equanimity is the equality of mind, and the spontaneous accomplishment of mind. Now, how can it be that the mind itself has both the nature of effort and attention, and also equanimity, which is the nature of non-effort? Isn't it said that the distinction between these is difficult to understand? Although it is difficult to understand, there is understanding. Although contradictory, it is not contradictory, which is very difficult to understand. Effort arises in other places, and non-effort also arises in other places.