Tibetan
་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གྲངས་བཞིན་དུ་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྩོན་པ་ནི་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་འཇིགས་ལ། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་རྒོད་པ་དང༌། འགྱོད་པས་འཇིགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི་གཞན་དུ་བརྗོད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། རྒྱུ་བར་གྱུར་བས་གཟུགས་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་ཡུལ་དག་ལ་མཚན་མར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་གནས་པར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འཇུག་པ་ལ། དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང༌། གནོད་སེམས་དག་དང་པོ་ཉིད་དུ་བར་ཆད་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་པས་རིགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྨུགས་པ་དང༌། གཉིད་དང༌། རྒོད་པ་དང༌། འགྱོད་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དགེ་ལ་བར་ཆད་བྱེད་ལ། ལངས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ལ་འོས་པར་རྟོག་པའི་ཚེ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་བར་ཆད་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སྒྲིབ་པ་ལྔར་བཤད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་དང༌། འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་དམིགས་པ་ལ་རྣམས་གང་གི་ཚེ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་ལ། གང་གི་ཚེ་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ་དེའི་ཚེ་ནི་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དག་སྤོང་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཟད་པར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ བཞིས་སོ། །རྣམ་པ་བཞི་པོ་གང་དག་གིས་ཤེ་ན། རེ་ཞིག་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ནི། དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་དག་པར། །ཟད་དང་དམིགས་པ་སྤངས་པས་སོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རང་གི་ས་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་དང༌། འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་པར་བྱ་བ་ཟག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་དག་པར་ཟད་པས་ནི་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་དག་ཡིན་པས་དེ་དག་སྤངས་ན་དེ་དག་ཀྱང་སྤང་བ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་སྤངས་པས་ནི་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ནི་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་སྤངས་ན་དེ་དག་ཀྱང་སྤང་བ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ནི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པས་ཟད་པར་འགྱུར། ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་གང་དག་གི་གཉེན་པོ་ལམ་གང་ཡིན་པ་སྐྱེས་པ་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །གང་གི་གཉེན་པོ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ནི་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རྒྱས་པར་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། །གཉེན་པོ་ཡང་རྣམ་པ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན་སྨྲས་པ། གཉེན་པོ་རྣམ་བཞི་སྤོང་བ་དང༌། །གཞི་དང་སྲིད་ཉིད་རྣམ་པར་ནི། །སུན་འབྱིན་ཞེས་བྱ་སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་མོ། །གཞི་གཉེན་པོ་ནི་དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། གང་གིས་དེས་ཐོབ་པའི་སྤོང་བ་ཀུན་དུ་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །ཐག་བསྲིང་བའི་ངོ་བོའི་གཉེན་པོ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། རྙེད་པ་ཆད་པ་ཐག་བསྲིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེས་ཀྱང་ཐོབ་པ་དེ་ཐག་སྲིད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་ པའི་གཉེན་པོ་ནི་ལམ་གང་གིས་ཁམས་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་དག་གི་གོ་རིམས་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་ལ་དམིགས་པ་སྦྱོར་བའི་ལམ་མོ། །སྤོང་བ་གཉེན་པོ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་དོ། །གཞི་གཉེན་པོ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་མོ། །ཐག་བསྲིང་བའི་ངོ་བོའི་གཉེན་པོ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཆེས་ལེགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་ན་གང་ལས་སྤང་བར་བྱ་ཞེ་ན། དམིགས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ནི་སྤང་བར་བྱར་འདོད། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ལས་ནི་ཉོན་མོངས་པར་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་ནུས་སོ། །དམིགས་པ་ལས་ནི་ནུས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡང་དེ་ལ་དམིགས་ནས་མི་སྐྱིའོ། །རེ་ཞིག་མ་འོངས་པ་ནི་དམིགས་པ་ལས་རྣམ་པར་ད་བྱེ་བར་ཡང་ནུས་གྲང་ན་འདས་པ་གོ་ཇི་ལྟར་ནུས། འོན་ཏེ་འདིའི་དོན་ནི་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མ་ངེས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཇི་ཙམ་གྱིས་ན་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཐོབ་པ་ཆད་པས་སོ། །གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ནི་དེ་དག་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་སྤངས་པའོ། །ཐག་བསྲི
Chinese
因此，就像数字一样，这二者会损害禅定和智慧的集合。努力禅定会被昏沉和睡眠所威胁，努力完全区分法则会被掉举和后悔所威胁，他们这样说。其他人则以其他方式表达。如何表达呢？由于成为原因，对于可爱和不可爱的对境，为了执取相状而安住的禅定，先于此而行的欲望和害心，最初就会造成障碍。在那之后，进入禅定，为了不合逻辑地展示止观，按照顺序，昏沉、睡眠、掉举、后悔和怀疑，会对止观的善行造成障碍。并且，当站起来时，在适当地思考法时，也会有怀疑的障碍。因此，据说有五盖。这需要考察。对于遍行于不平等界的众生，以及通过见灭和道所应断除的有漏的对境，当对境被完全了解时，就不会被断除。当被断除时，如果对境没有被完全了解，那么如何断除它们呢？烦恼并非一定通过完全了解对境而被灭尽。那么，如何呢？通过四种方式。哪四种方式呢？简而言之，通过见道所应断除的，是通过完全了解对境，以及对境的正确灭尽和舍弃对境。其中，通过完全了解对境，苦和集见道所应断除的，以自己的地为对境的，以及灭和道见道所应断除的，以无漏为对境的，将会灭尽。其中，通过对境的正确灭尽，遍行于不平等界的将会灭尽。因为对境是遍行于平等界的，如果舍弃它们，那么它们也会被舍弃。通过舍弃对境，灭和道见道所应断除的，以有漏为对境的，将会灭尽。以无漏为对境的，就是那些。
English
Therefore, just like numbers, these two harm the accumulation of samadhi and wisdom. Effort in samadhi is threatened by dullness and sleep, and effort in completely distinguishing the Dharma is threatened by agitation and regret, so they say. Others express it in other ways. How is it expressed? Because it becomes a cause, for the objects of the beautiful and the unbeautiful, in order to grasp the characteristics, the samadhi that abides, the desire and malice that precede it, initially cause obstacles. After that, entering into samadhi, in order to illogically show calm abiding and insight, in order, dullness, sleep, agitation, regret, and doubt, cause obstacles to the virtue of calm abiding and insight. And, when standing up, when appropriately contemplating the Dharma, there is also the obstacle of doubt. Therefore, it is said that there are five obscurations. This needs to be examined. For those who go to all the unequal realms, and those who should be abandoned by seeing cessation and the path, when the object is aimed at with defilements, when the object is completely known, then it will not be abandoned. When it is abandoned, if the object is not completely known, then how will they abandon them? Afflictions are not necessarily exhausted by completely knowing the object. So how is it? In four ways. Which four ways? For a while, those to be abandoned by seeing are: by completely knowing the object, and by the object being truly exhausted, and by abandoning the object. There, by completely knowing the object, those to be abandoned by seeing suffering and arising, those aimed at their own ground, and those to be abandoned by seeing cessation and the path, those aimed at the undefiled, will be exhausted. There, by the true exhaustion of the object, those who go to all the unequal realms will be exhausted, because the object is those who go to all the equal realms, if those are abandoned, then those are also abandoned. By abandoning the object, those to be abandoned by seeing cessation and the path, those aimed at the defiled, will be exhausted, those aimed at the undefiled are those.
Chinese
因为是所缘，所以舍弃那些，也就是舍弃那些。通过修习所要舍弃的，是由于对治生起而穷尽。烦恼的哪种形态的对治是哪条道，生起那个就能舍弃。什么是谁的对治呢？伟大的伟大是微小的微小，详细的将在下面讲述。对治也有多种吗？回答说：对治有四种，舍弃和基础，以及自性，遣除，称为舍弃对治是无间道。基础对治是那之前的道，凭借它能遍持由此获得的舍弃。断绝相续自性的对治是解脱道之前的道，因为获得断绝相续。其他人说解脱道也是，因为它也能使获得的那个相续。遣除的对治是哪条道见到那个界有过失而遣除。另外，这些的次第是，遣除的对治是缘苦和集而结合的道。舍弃对治是所有的无间道。基础对治是解脱道。断绝相续自性的对治是殊胜道，这会变得非常好。舍弃烦恼时，从哪里舍弃呢？想要从所缘舍弃烦恼。从相应来说，不能区分烦恼。从所缘来说能，这样缘它就不会生起。暂时未来能从所缘区分，那么过去如何能？然而这的意义是，完全了知所缘，这就是要舍弃的，如果这样说也不确定，因此必须说这个。有多少才能说舍弃了烦恼呢？说在自己的相续中存在的是通过断绝获得。在他人相续中存在的是烦恼和所有无色，以及非烦恼性的法，是对那些所缘的烦恼在自己的相续中存在而舍弃。
English
Because it is the object of focus, abandoning those also means abandoning those. What is to be abandoned through meditation is exhausted by the arising of the antidote. Whichever aspect of affliction has a path as its antidote, arising that will abandon it. What is whose antidote? The great of the great is called the small of the small, which will be explained in detail below. Are there also many kinds of antidotes? It is said: There are four kinds of antidotes: abandonment, basis, and nature itself, refutation, called abandonment antidote is the uninterrupted path. The basis antidote is whatever path is before that, by which one completely holds the abandonment obtained by it. The antidote of the nature of severing continuity is whatever path is before the path of liberation, because of obtaining the severance of continuity. Others say that the path of liberation is also, because it also makes that which is obtained continue. The antidote of refutation is whatever path sees the fault in that realm and refutes it. Furthermore, the order of these is that the antidote of refutation is the path that combines focusing on suffering and origin. The abandonment antidote is all the uninterrupted paths. The basis antidote is the path of liberation. The antidote of the nature of severing continuity is the special path, which will become very good. When abandoning afflictions, from where should they be abandoned? One wants to abandon afflictions from the object of focus. From the corresponding, one cannot distinguish afflictions. From the object of focus, one can, like this, focusing on it will not arise. For the time being, the future can be distinguished from the object of focus, then how can the past be? However, the meaning of this is that by completely knowing the object of focus, this is what is to be abandoned, if one says this, it is also uncertain, therefore this must be said. How much is it said that afflictions have been abandoned? It is said that what exists in one's own continuum is through the cessation of attainment. What exists in the continuum of others is affliction and all formless things, and non-afflictive dharmas, is abandoning the afflictions that focus on those and exist in one's own continuum.