Tibetan
ཅེས་བྱ་བ་ནས་དེ་ངས་ནང་གཏམས་ན་ནུབ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ། །ནུབ་གཏམས་ན་ནང་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་སྟེ། ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཤེས་ལ། མེད་པ་ལ་ཡང་མེད་པར་ཤེས་སོ། །བླ་ན་ཡོད་པ་ལ་ཡང་བླ་ན་ཡོད་པར་ཤེས་ལ། བླ་ན་མེད་པ་ལ་ཡང་བླ་ན་མེད་པར་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡོད་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་རུང་ངོ༌། །གང་ཡང་འབྲས་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲས་པ། མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ནི་ལས་དང་འདས་པ་ལས་ འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མི་བརྗོད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཏེ། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དགག་པ་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། །གང་གི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དེའི་འབྲས་བུ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་བས་དེ་ལ་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། བསྐྱེད་པར་ནུས་སོ། །འོ་ན་ནི་སྐྱེ་བ་མ་བྱུང་བ་ལས་དང་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ད་ནི་གང་ལ་གང་ཞིག་འདུས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ལོ་རྩིས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་པ་སྐད་དུ་གང་ཡོད་པ་དི་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །གང་མེད་པ་དེ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །མེད་པ་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད་དོ། །ཡོད་པ་ལ་ནི་འཇིག་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ད་ལྟར་དུ་བྱེད་པ་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟར་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན། གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་དུ་འདྲེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་རྟག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་ཇི་ལྟ་བུ། དེ་འདྲེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མ་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་སྐད་དུ། གང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་བསྟན་པ་ལ་ལེགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས་ཐམས་ཅད་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་ནི་ལེགས་པ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས་ཇི་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་གསུངས་ཤེ་ན། ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྲམ་ཟེ་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ན་དུས་གསུམ་སྟེ། དེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ན་དེས་སམ། དེར་ལྡན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལས་སྐྱེས་པ། དེའི་རྒྱུའི་ཕྲ་རྒྱས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་དེས་ལྡན་ལ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཡོད་པས་དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་དྲང་བར་མི་ནུས་པ་དེ་ལ་ནི་འདི་ལྟར། ཆོས་ཉིད་དག་ནི་ཟབ་པ་ཡིན།། དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་རྟོགས་པས་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གང་སྐྱེས་པ་དེ་འགག་པའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱང་ཡོད་དེ། གཟུགས་སྐྱེ་ལ་གཟུགས་འགག་གོ །གཞན་སྐྱེ་ལ་གཞན་འགག་པའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱང་ཡོད་དེ། མ་འོངས་པ་སྐྱེ་ལ་ད་ལྟར་འགག་གོ །དུས་ཀྱང་སྐྱེ་སྟེ། སྐྱེ་བ་དུས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་སྟེ། མ་འོངས་པའི་དུས་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞར་ལ་འོངས་པ་འདི་རྫོགས་སོ།། །།ད་ནི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་སྤངས་ན་དེ་དངོས་པོ་དེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནམ། གང་དང་བྲལ་ན་དེས་དངོས་པོ་དེ་སྤངས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། རེ་ཞིག་གང་དང་བྲལ་ན་དེས་དངོས་པོ་དེ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྤངས་ལ་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡང་ཡོད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་བྱ་སྤངས་ཀྱང༌། །ཀུན་འགྲོ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ལྡན། །དང་པོའི་རྣམ་པ་སྤངས་ཀྱང་དེའི། །ཡུལ་ཅན་དྲི་མ་ལྷག་རྣམས་ཀྱིས། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ནི་སྐྱེས་ལ། །ཀུན་འབྱུང་ཤེས་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རིས་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྤངས་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལྡན་ནོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རིས་ལ་ཡང་རྣམ་པ་དགུ་ལས་དང་པོའི་རྣམ་པ་སྤངས་ན་དེ་སྤངས་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་གང་ལ་ཕྲ་རྒྱས་དུ་ཞིག་རྒྱས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་རེ་རེ་ནས་བཤད་ན་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་པོར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཅི་ནས་ཀྱང་འབད་པ་ཆུང་དུ་ཆུང་དུས་འདྲི་བའི་ཚོགས་མང་པོ་གོ་བར་འགྱུར་བར་བསྡུས་ཏེ་རྣམ་པར་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །མདོར་བསྡུ་ན་ཆོས་ནི་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པ་དང༌། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ལྔ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པའོ། །སེམས་ཀྱང་བཅུ་དྲུག་སྟེ། དེ་དག་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཆོས་གང་ཞིག་སེམས་གང་གི་དམིགས་པ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་འདི་ལ་ནི་ཕྲ་རྒྱས་འདི་དེ་སྙེད་ཅིག་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མཐོང་གོམས་པ་
Chinese
如是说，如果我把里面填满，外面就会变得特殊。如果外面填满，里面就会变得特殊。要知道有就是有，没有就是没有。要知道有胜就是有胜，无胜就是无胜，如是说。因此，认为识是缘于有的，这个理由也是不成立的。又说因为果的缘故，经部师们不说从业和已逝中产生果。那么如何呢？是从先行的相续差别中产生，从破除我语开始讲述。如果过去和未来以实体的形式存在，那么它的果就只能是恒常存在，那么业有什么作用呢？能够产生吗？那么就成立了从没有产生的生和业产生。如果一切都是存在的，那么现在什么和什么结合呢？这样的话，历算师们的争论就像在说，凡是存在的，就是存在的。凡是不存在的，就是不存在的。对于不存在的，也没有生。对于存在的，也没有灭。那么现在做是有能力的。现在做是什么意思呢？如果说是引导到其他地方，那么就会变成常恒。对于非色法来说，那又是怎样的呢？引导它的那个也是从没有产生中产生的。如果说是自己体性的差别，那么就成立了从没有产生中产生。因此这样说，凡是说过去和未来以实体的形式存在的，一切有部不是对教法有益的，如经中所说的一切都存在，如是说才是好的。经中如何说一切存在呢？说一切存在，是指婆罗门十二生处的同义词。或者是指三时，那是如何存在的，已经说过了。又如果过去和未来不存在，那么如何与它相应呢？如果说与它相应，是因为从它产生，因为有它的因的细微增长，所以与烦恼相应，并且缘于它。
English
As it is said, if I fill the inside, the outside will become special. If the outside is filled, the inside will become special. One should know that what exists is what exists, and what does not exist is what does not exist. One should know that what is superior is superior, and what is not superior is not superior, as it is said. Therefore, the statement that consciousness is based on existence is also not a valid reason. Furthermore, those who say it is for the sake of the result, the Sutra masters do not say that the result arises from actions and the past. So how is it? It arises from the distinction of the preceding continuum, and it will be explained from the refutation of the assertion of self. If the past and the future exist as substances, then their result can only be eternally existent, so what is the function of karma? Is it able to produce? Then it is established that birth and action arise from what has not arisen. Furthermore, if everything exists, then what combines with what now? In that case, the arguments of the astrologers are like saying that whatever exists is only what exists. Whatever does not exist is only what does not exist. For what does not exist, there is no birth. For what exists, there is no destruction. So now, doing is capable. What does it mean to do now? If it means leading to another place, then it would become permanent. For non-form phenomena, how is that? That which leads it also arises from what has not arisen. If it is a distinction of its own nature, then it is established that it arises from what has not arisen. Therefore, it is said that those who say that the past and the future exist as substances, the Sarvastivadins, are not beneficial to the teachings, but it is good to say as it is said in the sutras that everything exists. How does the sutra say that everything exists? It is said that saying everything exists is a synonym for the twelve sources of Brahman. Or it refers to the three times, and how they exist has already been explained. Furthermore, if the past and the future do not exist, then how can one be associated with them? If one says that one is associated with them, it is because it arises from them, because there is a subtle increase of its cause, so one is associated with afflictions and focuses on it.
Chinese
因为烦恼的微细增长存在，所以是与事物具有关联的。分别说者认为，过去和未来是真实存在的。对于那些无法纠正的，就像这样：法性是深奥的。 应该理解为，通过毫不怀疑地领悟它，而不是通过论证来证实它。任何产生的事物，也有其灭亡的方式，例如，色产生则色灭亡。其他产生的事物，也有其他灭亡的方式，例如，未来产生则现在灭亡。时间也会产生，因为产生被时间所包含。时间也会从时间中产生，因为未来的时间是无数个刹那。顺便说一句，关于未来的讨论到此结束。 现在要考察的是，舍弃了某个事物，是否就与该事物分离？与某个事物分离，是否就舍弃了该事物？暂时来说，与某个事物分离，就舍弃了该事物。但舍弃了却未分离的情况也存在，例如：舍弃了见道所断的痛苦，仍然具有其余的遍行烦恼。舍弃了最初的形态，仍然具有其所缘的剩余染污。当痛苦的知识产生，而集起的知识未产生时，就是舍弃了见道所断的痛苦之类。虽然舍弃了它，但仍然具有以它为目标，遍行于集起，见道所断的事物。对于修道所断的事物，也有九种形态，如果舍弃了最初的形态，虽然舍弃了它，但仍然应该清楚地认识到，还剩下以它为目标的烦恼。如果逐一解释“在哪个事物上，多少微细增长会增长”这句话，那么要说的事情就太多了。因此，无论如何都要努力减少，减少提问的数量，以便能够理解更多的内容，所以要总结并详细解释。简而言之，法有十六种，即欲界、色界和无色界中的五种行相，以及无漏法。心也有十六种，即上述那些。因此，在了解了哪个法是哪个心的目标之后，就应该始终确定“在这个事物上，会增长这么多微细增长”。首先，是关于苦、集（原因）、见、习惯。
English
Because the subtle increase of afflictions exists, it is related to things. The Vaibhashikas believe that the past and the future are truly existent. For those that cannot be corrected, it is like this: the nature of Dharma is profound. It should be understood that it is realized without doubt, not proven by argument. Whatever arises also has its way of ceasing, for example, when form arises, form ceases. Other things that arise also have other ways of ceasing, for example, when the future arises, the present ceases. Time also arises, because arising is contained by time. Time also arises from time, because the future time is countless moments. By the way, the discussion about the future ends here. Now, it needs to be examined whether abandoning something means being separated from that thing? Does being separated from something mean abandoning that thing? For the time being, being separated from something means abandoning that thing. But there are also cases where something is abandoned but not separated, for example: although the suffering to be abandoned by the path of seeing is abandoned, it still possesses the remaining pervasive afflictions. Although the initial form is abandoned, it still possesses the remaining defilements of its object. When the knowledge of suffering arises, but the knowledge of origination does not arise, then the category of suffering to be abandoned by the path of seeing is abandoned. Although it is abandoned, it still possesses the things that take it as their object, pervade the origination, and are to be abandoned by the path of seeing. For the things to be abandoned by the path of meditation, there are also nine forms. If the initial form is abandoned, although it is abandoned, it should still be clearly recognized that there are remaining afflictions that take it as their object. If we explain one by one the sentence "On which thing, how many subtle increases will increase", then there will be too many things to say. Therefore, we must try to reduce the amount of effort, reduce the number of questions, so that we can understand more content, so we will summarize and explain in detail. In short, there are sixteen Dharmas, namely the five aspects of behavior in the desire realm, form realm, and formless realm, and the unpolluted Dharma. There are also sixteen minds, namely those mentioned above. Therefore, after understanding which Dharma is the object of which mind, one should always determine "On this thing, this many subtle increases will increase." First, it is about suffering, origin (cause), seeing, and habit.