Tibetan
་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མདོ་ལས། མིག་ནི་སྐྱེ་བ་ན་ཡང་གང་ནས་ཀྱང་མི་འོང་ལ། འགག་པ་ན་ཡང་གང་དུ་ཡང་སོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དགེ་སློང་དག་མིག་ནི་མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་ཞིང་བྱུང་ནས་ཀྱང་སླར་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་མ་འོངས་པའི་མིག་ཅིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་གྱི་དུས་སུ་མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན་མི་རུང་སྟེ། དུས་ནི་དངོས་པོ་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན་ནི་མ་འོངས་པའི་མིག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་རེ་ཞིག་འདིར་ཡིད་དང་ཆོས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིད་སྐྱེས་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་འམ། འོན་ཏེ་ཆོས་རྣམས་དམིགས་པ་ཙམ་ ཞིག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ན་མ་འོངས་པ་བསྐལ་པ་སྟོང་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་མི་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ད་ལྟར་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མི་འཐད་དོ། །འོན་ཏེ་ཆོས་རྣམས་དམིགས་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་འདས་པ་དང་མ་འདས་པ་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །གལ་ཏེ་མེད་པ་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ཞེ། །ད་ནི་འདིར་དེ་ཇི་ལྟར་ན་དམིགས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དེའི་ཇི་ལྟར་ན་དམིགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱུང་བར་གྱུར་པ་དང༌། འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདས་པའི་གཟུགས་སམ། ཚོར་བ་དྲན་པ་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་སུ་ཡང་མི་ལྟའོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་ལྟའོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ད་ལྟར་གྱི་གཟུགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་འདས་པ་ཡང་དྲན་ནོ། །མ་འོངས་པ་ཇི་ལྟར་ད་ལྟར་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ནི་ད་ལྟར་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མེད་དོ་ཞེ་ན་ནི་མེད་པ་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་སིལ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན
Chinese
应当知晓这些。例如，世尊在讲述胜义谛空性的经典中说：眼睛在产生时，从任何地方都不会来；灭亡时，也不会到任何地方去。因此，比丘们，眼睛是从未产生而产生，产生后又会再次坏灭。如果未来的眼睛存在，就不会说从未产生而产生。如果说现在的时候是从未产生而产生，那是不行的，因为时间不是与事物不同的东西。然而，如果说是从自己的体性中从未产生而产生，那么就成立了没有未来的眼睛。如果有人说，识是依靠二者而产生的，那么暂时在这里，依靠意和法而产生意的识，如同意产生的原因一样，法也与此相同吗？或者说，法仅仅是所缘境，这个问题需要考察。暂时，如果说法是产生的原因，那么未来的在千劫后才会出现的，或者说不出现的，怎么会产生现在的识呢？涅槃也与一切相违，因此不应是产生的原因。然而，如果说法仅仅是所缘境，那么过去和未过去也是所缘境。如果说没有的东西怎么会是所缘境呢？现在在这里说，它如何是所缘境，它就是如何存在的。如果问它如何是所缘境呢？那就是已经发生和将要发生。没有人会认为过去的色或感受存在于记忆中。那么是什么呢？是认为已经发生了。又如同现在体验色一样，也回忆过去。未来如何变成现在，诸佛是知道的。如果说它仍然是那样存在，那么就会变成现在。如果说不存在，那么就成立了不存在也是所缘境。如果说它本身是分散的
English
These should be known. For example, the Blessed One said in the sutra on the ultimate truth of emptiness: "The eye, when it arises, does not come from anywhere; and when it ceases, it does not go anywhere." Therefore, monks, the eye arises from not having arisen, and having arisen, it will again perish. If a future eye existed, it would not be said to arise from not having arisen. If it is said that in the present time it arises from not having arisen, that is not possible, because time is not something different from things. However, if it is said to arise from not having arisen in its own nature, then it is established that there is no future eye. If someone says that consciousness arises dependent on two things, then for the moment, here, the consciousness of mind arises dependent on mind and dharmas. Are dharmas the same as the cause of the arising of mind? Or are dharmas merely objects? This question needs to be examined. For the moment, if it is said that dharmas are the cause of arising, then how can that which will arise in a thousand kalpas in the future, or that which will not arise, cause the present consciousness to arise? Nirvana is also contrary to all involvements, so it should not be the cause of arising. However, if it is said that dharmas are merely objects, then the past and the not-past are also objects. If it is asked how something that does not exist can be an object, then here it is said that it exists in the way that it is an object. If it is asked how it is an object, it is that which has happened and that which will happen. No one thinks that past form or feeling exists in memory. So what is it? It is thought that it has happened. And just as one experiences form now, one also remembers the past. How the future becomes the present is known by the Buddhas. If it is said that it still exists in that way, then it will become the present. If it is said that it does not exist, then it is established that non-existence is also an object. If it is said that it itself is scattered
Tibetan
་མ་ཡིན་ཏེ། སིལ་བུ་ལ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེ་ནི་གཟུགས་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་གྱེས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་པ་དང་གྱེས་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད་ལ་འགག་པ་ཡང་མེད་པས་འཚོ་བྱེད་ཀྱི་རྩོད་པ་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །མིག་ནི་ནམ་སྐྱེ་བ་ན་ཡང་གང་ནས་ཀྱང་མི་འོང་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་མདོ་ཡང་བོར་བར་འགྱུར་རོ། །ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བསགས་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ན་སིལ་བུ་ཉིད་ཡིན། དེ་དག་ཀྱང་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཞིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དྲན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡང་དེ་དག་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ནི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མེད་དོ་ཞེ་ན་ནི། མེད་པ་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མེད་པ་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་ན་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གསུམ་པ་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གསུམ་པ་མེད་དོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདིའི་དམིགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན། མིང་དེ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནི་འོ་ན་མིང་དེ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་སྒྲའི་སྔ་ན་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་དེའི་དམིགས་པ་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡིན། སྒྲ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་གང་ཞིག་སྒྲ་མེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ལ་སྒྲ་དབྱུང་དགོས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་འོངས་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་ན་མེད་པའི་བློར་འགྱུར། གལ་ཏེ་ད་ལྟར་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དེའི་བྱེ་བྲག་གང་ཡིན་པ་དེ་མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་བར་འགྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དེ་གཉི་ག་ཡིན་ནོ། འོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇིག་རྟེན་ན་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གིས་ཤེས་པའམ་མཐོང་བ་འདི་ནི་གནས་མེད་དོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ། འདིར་བསམ་པ་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་གཞན་དག་སྣང་བ་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་ལྟའི་བདག་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ལྟའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་འདི་རྟོག་པར་ཡང་ག་ལ་འགྱུར། ཡང་ན་ཁྱད་པར་ཡང་ཅི་ཞིག་ཡོད། དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞན་དུ་ངའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་
Chinese
不是的。因为不执著于微小之物。如果又说，那就是色，仅仅是分解成极微之物而已。如果是这样，那么极微之物将变成常恒。如果是这样，极微之物仅仅是聚集和分离，丝毫没有生也没有灭，这是提出了养命的争论。经中也详细地说过，眼睛在出生时也是从任何地方都不会来的，这也将被抛弃。感受等等不是极微之物聚集的那些，又怎么是微小之物呢？那些又是如何产生，又如何忆念所经历的呢？如果又说，那些是如是存在的，那么将变成常恒。如果说不存在，那么，不存在也是所缘，这样就成立了。如果不存在也是所缘，那么第十三个生处也将成为所缘。那么，认为第十三个生处不存在的这种识的所缘是什么呢？就是名称本身是所缘。如果是这样，那么就会理解为名称本身是不存在的。对于那些缘于声音之前不存在之物的，它的所缘又是什么呢？仅仅是声音。如果是这样，那么对于那些寻求无声之意义的人来说，就必然需要发出声音了。如果说是未来的状态，那么存在的话，怎么会变成不存在的想法呢？如果说现在不存在，那么不是的，因为是一体的缘故。或者，它的差别是什么，那将成立为从未发生而发生。因此，识的所缘就是存在和不存在这二者。那么，菩萨在世间所没有的那些，他们所知或所见到的，说这是无处可去的，那又是怎么回事呢？这里的想法是，那些具有增上慢的人，认为其他显现不存在，而自我是仅仅存在于存在之中的。不是这样的。如果所有心的所缘仅仅是存在，那么这又怎么会成为分别呢？或者又有什么差别呢？那无疑是应该知道是那样的。就像世尊在其他地方说：‘我的声闻比丘来吧’。
English
It is not, because it does not cling to the minute. If it is also said that it is only form, merely divided into extremely minute particles, then in that case, the extremely minute particles will become permanent. If so, the extremely minute particles will only be assembled and separated, without any birth or cessation, which raises the argument of sustenance. The sutra that extensively states that the eye does not come from anywhere when it is born will also be abandoned. How can feelings and so on, which are not aggregates of extremely minute particles, be minute? How do they arise and remember what they have experienced? If it is said that they exist as they are, then they will become permanent. If it is said that they do not exist, then it is established that non-existence is also an object. If non-existence is also an object, then the thirteenth source will also become an object. Then, what is the object of this consciousness that thinks that the thirteenth source does not exist? The name itself is the object. If so, then it will be understood that the name itself does not exist. What is the object of that which is aimed at what does not exist before sound? It is only sound. If so, then for those who seek the meaning of silence, it will necessarily become necessary to make a sound. If it is said that it is the future state, then if it exists, how can it become a thought of non-existence? If it is said that it does not exist now, then it is not, because it is one. Or, whatever its difference is, it will be established as arising from what has never happened. Therefore, the object of consciousness is both existence and non-existence. Then, what about what the Bodhisattvas know or see of what does not exist in the world, saying that it has nowhere to go? The thought here is that those with pride think that others appear to be non-existent, while the self exists only in existence. It is not so. If the object of all minds is only existence, then how can this become discrimination? Or what difference is there? It should undoubtedly be known to be so. Just as the Blessed One said elsewhere, 'Come, my Shravaka monks.'