English
Therefore, it is considered that this is the Pratimoksha vow for taming the senses. The Pratimoksha vow other than the Upavasatha vow is abandoned due to four reasons: abandoning the objects of learning from the bottom of one's heart in front of someone who cannot understand; abandoning the same kind; the simultaneous occurrence of the precepts; and the cutting off of all roots of virtue. The precepts of the Upavasatha vow are abandoned due to those reasons and the passing of the night. In short, there are five reasons for abandoning the vow. Why is the vow abandoned due to these reasons? Because it generates behavior that contradicts the correct acceptance; abandoning the basis; the basis is damaged; the root is cut off; and it continues until then. Some say it starts from falling into sin. Others say that the precepts of monks and novices are abandoned due to any of the four sins. Others say it starts from the disappearance of the true Dharma. Others say it starts from the disappearance of the true Dharma, just like this, if the true Dharma disappears, then all the objects of learning and the boundaries of activities will disappear. The Kashmiris think that it is two kinds, like debt and property. The Vaibhashikas of Kashmir think like this: even if the root sin occurs, the precepts will not be abandoned. Why? Because it is unreasonable to abandon the precepts just because a part is damaged. Even if other sins occur, the precepts will not be lost. So, how should it be understood? Here there are both precepts and broken precepts, for example, some people have both property and debt. If that sin is repented, then it is having precepts, not broken precepts, for example, repaying the debt is having property, not being in debt. So, what does the World Honored One mean by saying, "Not a monk, not a novice, not a son of Shakya, retreating from the real affairs of the Shramana, his Shramana practice is destroyed, retreating, destroying, falling, failing"? This refers to the perspective of a true meaning monk. This is too much. How should this be understood?
Tibetan
་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ངེས་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་གཞན་དུ་འདྲེན་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་མང་པོ་རྣམས་ལ་འཆལ་པའི་ཐུལ་ཁྲིམས་སུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྐྱེན་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ན་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ཞེ་ན། འདུལ་བ་ལས་འདི་སྐད་དུ་དགེ་སློང་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། མིང་གི་དགེ་སློང་དང༌། ཁས་འཆེ་བའི་དགེ་སློང་དང༌། སློང་བས་ན་དགེ་སློང་དང༌། ཉོན་མོངས་བ་བཅོམ་པས་ན་དགེ་སློང་ངོ༌། །དོན་འདི་ལ་ནི་གསོལ་བ་དང་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་དགེ་སློང་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་སྔོན་དོན་དམ་པའི་དགེ་སློང་དུ་གྱུར་ལ་གང་གིས་ནི། ཕྱིས་དགེ་སློང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་ གཅིག་ཉམས་པས་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་སྟོན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། དཔེར་ན་ཤིང་ཏ་ལའི་མགོ་བཅད་ན་སྔོན་པོར་འགྱུར་དུ་མི་བཏུབ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པ་དང་ཡངས་པར་མི་བཏུབ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དཔེར་མཛད་པས་ལན་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེའི་དོན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། རྩ་བར་གྱུར་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ཆད་པས་ཀྱང་སྡོམ་པ་ལྷག་མ་འཕེལ་དུ་མི་བཏུབ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དགེ་སློང་གིས་དངོས་པོའི་མཚམས་འཇིག་པར་བྱེད་པ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལྕི་བ་བྱུང་ན་ཁྲེལ་མེད་པ་ཤས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྡོམ་པའི་རྩ་བ་འཆད་པས་སྡོམ་པ་ཟད་པས་གཏོང་བར་རིགས་སོ། །སྟོན་པས་གང་ལ་དགེ་འདུན་གྱི་ཞལ་ཟས་དང་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་ཁམ་གཅིག་དང་གོམ་པ་གཅིག་འདོར་བའི་ཕྱོགས་ལོངས་སྤྱད་པར་ཡང་མ་གནང་བ་ནི་དགེ་སློང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་བཀར་རོ། །གང་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དགེ་སློང་མིན་ལ་དགེ་སློང་དུ། །སྨྲ་བ་སྲེ་ད་བསལ་བར་གྱིས། །ཤིང་རུལ་དག་ནི་སྤང་བར་གྱིས། །སྙིང་པོ་མེད་པ་དོར་བར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་པས་དེའི་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཡིན་ཅི་འདྲ་ཡང་རུང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་ནི་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཙུན་དེ་དགེ་སྦྱོང་བཞི་སྟེ་ལྔ་པ་མེད། ལམ་གྱི་རྒྱལ་དང་ལམ་སྟོན་དང༌། །ལམ་ཕྱིར་འཚོ་དང་ལམ་སུན་འབྱིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཡོད་མོད་ཀྱི། །དེ་ནི་ཤ་ཚུགས་ཙམ་ལུས་པའི་ཕྱིར་དགེ་སྦྱོང་ཞེས་གསུངས་པར་ཟད་དེ། ཤིང་ཚིག་པ་དང༌། མཚེའུ་སྐམས་པ་དང༌། ནེ་ཙོའི་མཆུ་དང༌། ས་བོན་རུལ་པ་དང། མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་དང༌། སེམས་ཅན་ཤི་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་དགེ་སློང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་བསླབ་པ་སྦྱིན་པ་པོ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།
Chinese
那，世尊所说的真实义是什么呢？就是引导到其他地方。对于众多的烦恼来说，也是作为促成放荡行为的因缘。那么，这如何是真实义呢？在律藏中这样说到：比丘有四种，即：名字比丘、自称比丘、乞食故为比丘、降伏烦恼故为比丘。就此意义而言，通过祈请和四种羯磨而受具足戒的比丘才是真正的比丘。因此，先前成为真实义的比丘，后来变成非比丘的情况是不存在的。所谓“一方面衰败”，这是导师亲自回答的。例如，砍断棕榈树的头，就不能再变青，不能生长、扩大和扩展一样。譬喻的意义又是什么呢？即使根本的一方面断绝，剩余的戒律也不能增长。也就是说，如果比丘做出破坏事物界限的根本重罪，因为具有极大的无惭愧心，断绝了戒律的根本，戒律耗尽，理应舍弃。导师对于僧众的斋饭和寺院，即使是放弃一口食物或一步路程的享用也不允许，这比比丘的一切享用都要严格。以谁的意愿而说呢？对比丘非比丘者，应消除说话的混杂。腐烂的树木应舍弃，无有心髓者应抛弃。这样说来，无论那是什么样的比丘之物，无论是什么样的，比丘之物总是存在的。比如，世尊说，诸位，沙门有四种，没有第五种：道路之王、道路导师、为道路而活、破坏道路。虽然这样说过，但这仅仅是因为只剩下肉体的缘故才称为沙门，就像烧焦的树木、干涸的湖泊、鹦鹉的喙、腐烂的种子、燃烧的火轮、死去的众生一样。如果因为放荡的戒律而变成非比丘，那么给予教诲者就不存在了。
English
Now, what is the definitive meaning of what the Blessed One said? It is to lead to other places. For many afflictions, it is also a condition for engaging in dissolute conduct. How is that the definitive meaning? In the Vinaya, it is said that there are four kinds of monks: the monk in name, the monk by claim, the monk by begging, and the monk by subduing afflictions. In this sense, the monk who has taken full ordination through the request and the four karmas is the true monk. Therefore, it is not the case that someone who was previously a monk in the definitive sense later becomes a non-monk. What was said about "one aspect declining" was answered by the Teacher himself. For example, just as cutting off the head of a palm tree cannot make it turn green again, cannot grow, expand, or widen. What is the meaning of the metaphor? Even if one aspect of the root is cut off, the remaining precepts cannot increase. That is to say, if a monk commits a fundamental and grave offense that destroys the boundaries of things, because he possesses great shamelessness, the root of the precepts is cut off, the precepts are exhausted, and it is appropriate to abandon them. The Teacher did not allow even the enjoyment of abandoning a mouthful of food or a step in the monastic meal and monastery, which is stricter than all the enjoyments of a monk. By whose will is it said? To monks who are not monks, eliminate the mixture of speech. Rotten trees should be abandoned, and those without essence should be discarded. Having said that, no matter what kind of monastic object it is, no matter what it is, there is always a monastic object. For example, the Blessed One said, "O monks, there are four kinds of ascetics, and there is no fifth: the king of the path, the guide of the path, the one who lives for the path, and the one who destroys the path." Although it has been said, it is only called an ascetic because only the flesh remains, like a burnt tree, a dried-up lake, a parrot's beak, a rotten seed, a burning fire wheel, and a dead being. If one becomes a non-monk because of dissolute discipline, then there will be no one to give teachings.
Tibetan
།ཐམས་ཅད་ལྟུང་བ་བྱུང་བའི་མདོ་ལས་ཕས་ཕམ་པ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་ཟེར་གྱི། གང་ཕས་ཕམ་བ་པ་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དགེ་སྦྱོང་མ་ཡིན་ནོ། །ལ་ལ་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཕས་ཕམ་པ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་འགས་ཀྱང་མི་འཆབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གལ་ཏེ་ཕས་ཕམ་པ་པ་དགེ་སློང་མ་ཡིན་ན་ཅི་སྟེ་ཡང་རབ་ཏུ་མི་འབྱུང༌། རྒྱུད་ཁྲེལ་མེད་པ་ཤས་ཆེན་ བོས་ཉམས་པར་བྱས་པས་སྡོམ་པའི་སྐལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་བསླབ་པ་ཕུལ་ཡང་རབ་ཏུ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དོན་མེད་པ་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་འབད་དེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡང་དགེ་སློང་ཡིན་ན་དགེ་སློང་ཉིད་དེ་འདྲ་བ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་ན་འདུལ་བའི་ལས་མེས་པའི་ཕྱིར་སྔོན་མེད་པའི་འདུལ་བ་འཐོབ་པ་ནི་མེད་ཀྱི་ཐོབ་ཟིན་པ་ནི་གཏོང་བ་མེད་དོ། །ཡང་བསམ་གཏན་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་དག་ཇི་ལྟར་གཏོང་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་གཏོགས་པའི་དགེ་བ་ནི། །ས་འཕོས་ཉམས་པ་དག་གིས་གཏོང༌། །བསམ་གཏན་དུ་གཏོགས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུ་གཉིས་ཀྱིས་གཏོང་སྟེ། གོང་མ་འོག་ཏུ་སྐྱེ་བ་སྟེ་ས་འཕོས་པ་ལས་སམ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་ས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ལས་སོ། །རིས་མཐུན་པ་བཏང་བ་ལས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་གཏོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་གཟུགས་སུ་གཏོགས་པའི་དགེ་བས་འཕོ་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་དག་གིས་གཏོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་གཟུགས་མེད་གཏོགས་འཕགས་པ། །འབྲས་བུ་ཐོབ་སྦྱངས་ཉམས་པ་ལས། །དགེ་བ་ཟག་པ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་གསུམ་གྱིས་གཏོང་བར་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ལས་ནི་ལམ་སྔ་མ་གཏོང་བར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་སྦྱངས་པ་ལས་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་པོའི་ལམ་མོ། །ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ལས་ནི་ལམ་གོང་མ་འབྲས་བུ་འམ་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་ཏེ། རེ་ཞིག་སྡོམ་པ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་གཏོང་ངོ༌། །སྡོམ་མིན་སྡོམ་པ་ཐོབ་པ་དང༌། །ཤིང་དང་མཚན་ཉིད་བྱུང་བ་ལས། །སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྒྱུ་གསུམ་གྱིས་འཆད་དེ། སྡོམ་པ་ཐོབ་པ་ལས་ནི་གལ་ཏེ་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ལས་སམ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པས་བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་ཐོབ་ན་གཉེན་པོ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དེས་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ལུས་བོར་བའི་ཕྱིར་ཤི་བ་དང༌། རྟེན་ཉམས་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་བྱུང་བ་ལས་འདོར་བར་འགྱུར་རོ། །མཚོན་དང་རྒྱུ་མི་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བོར་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྡོམ
Chinese
在一切堕罪经中，不说他是已断头者，凡是已断头者，必定不是沙弥尼。有些人因为根性的差别，不是已断头者，因为他们不隐瞒任何罪过，所以应该按照佛法来安置他们。如果已断头者是比丘尼，为什么不让她受具足戒呢？因为她的根性中无惭愧心占多数，被罪恶所染污，所以没有受戒的资格。这不是因为对比丘尼的物品有所顾虑，而是因为即使她已经献上了袈裟，也不能让她受具足戒。为什么要在这个无意义的事情上努力呢？如果那样的人也是比丘尼，那么我将向这样的比丘尼顶礼。当圣法衰落时，因为没有调伏的工具，所以不可能获得前所未有的调伏，但已经获得的调伏是不会舍弃的。那么，禅定和无漏的戒律是如何舍弃的呢？属于禅定的善根，通过地界转移和退失来舍弃。所有属于禅定的善根，都是通过两种原因来舍弃的：从较高的地界转生到较低的地界，即地界转移；或者在入定的时候，地界完全退失。舍弃同类也会稍微舍弃一些。就像属于色界的善根通过转移和完全退失来舍弃一样。同样，属于无色界的圣者，通过获得果位、修习和退失来舍弃。无漏的善根通过三种原因来舍弃：通过获得果位，会舍弃之前的道；通过调伏根性，会舍弃迟钝根性的道；通过完全退失，会舍弃较高的道，即果位或特殊的果位。暂时戒律就是这样舍弃的。非戒律通过获得戒律，以及死亡和自性显现来舍弃。非戒律通过三种原因来断绝：通过获得戒律，如果真正受持了戒律，或者通过因和缘的力量获得禅定，从而获得禅定的戒律，因为对治的力量强大，所以会断绝非戒律。因为舍弃身体而死亡，以及因为所依退失而自性显现，也会舍弃非戒律。即使从内心深处放弃了武器和不作为的念头，戒律
English
In the Sutra of All Offenses, one does not say that he is a 'severed-head one.' Whoever is a 'severed-head one' is definitely not a female renunciate. Some, due to differences in their disposition, are not 'severed-head ones,' because they do not conceal any faults, so they should be placed in accordance with the Dharma. If a 'severed-head one' is a female monastic, why is she not ordained? It is because shamelessness predominates in her disposition, and she is defiled by sins, so she has no eligibility for vows. This is not because of concern for the possessions of a female monastic, but because even if she has offered the robe, she cannot be ordained. Why strive in this meaningless matter? If such a one is also a monastic, then I prostrate to such a monastic. When the sacred Dharma declines, because there is no tool for taming, it is impossible to obtain unprecedented taming, but what has already been obtained is not abandoned. How then are meditative concentration and undefiled vows abandoned? The virtue belonging to meditative concentration is abandoned through the shifting and decaying of grounds. All the virtue belonging to meditative concentration is abandoned through two causes: either being born from a higher ground to a lower one, that is, from the shifting of grounds; or from the complete decay of the ground in meditative absorption. Abandoning what is similar will also slightly abandon some. Just as the virtue belonging to form is abandoned through shifting and complete decay, similarly, the noble ones belonging to the formless realm are abandoned through the attainment of results, cultivation, and decay. Undefiled virtue is abandoned through three causes: through the attainment of results, the previous path is abandoned; through cultivating the faculties, the path of dull faculties is abandoned; through complete decay, the higher path, that is, the result or a special result, is abandoned. For the time being, vows are abandoned in this way. Non-vows are abandoned through obtaining vows, and through death and the arising of characteristics. Non-vows are severed through three causes: through obtaining vows, if one truly takes vows, or through the power of causes and conditions, one obtains meditative concentration, thereby obtaining the vows of meditative concentration, because the power of the antidote is strong, it will sever non-vows. Because of abandoning the body, one dies, and because the basis decays, characteristics arise, and non-vows are abandoned. Even if one has abandoned from the depths of one's heart the thought of weapons and non-action, vows