Tibetan
ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཤེ་ན། འདི་ནི་འགལ་བ་མེད་དེ། འདི་ལྟར། ཀུན་སློང་རྣམ་གཉིས་རྒྱུ་དང་ནི། །དེ་ཡི་དུས་ཀྱིས་སློང་ཞེས་བྱ། །ཀུན་ནས་སློང་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུའི་ཀུན་ནས་སློང་བ་དང༌། དེའི་དུས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་སློང་བ་སྟེ། དེའི་དུས་ཁོ་ན་ན་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ལས་དང་པོ་རབ་འཇུག་བྱེད། །གཉིས་པ་རྗེས་སུ་འཇུག་བྱེད་ཡིན། །རྒྱུའི་ཀུན་ནས་སློང་བ་ནི་འཕེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དུས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་སློང་བ་ནི་བྱ་བའི་དུས་སུ། མཐུན་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་བྱ་བ་དེ་ལ་དེའི་ནུས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འཕངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་མེད་ན་ཤི་བ་བཞིན་དུ་དེ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་སེམས་མེད་པའི་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད། །འོ་ན་ནི་སེམས་དང་བཅས་པ་ལ་ཆེས་གསལ་བ་ ཡིན་པས་ནུས་པ་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང༌། མཐོང་བས་སྤང་བྱའི་རྣམ་ཤེས་ནི། །རབ་ཏུ་འཇུག་བྱེད་ཡིན། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་སེམས་ནི་དེ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་གི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་བྱ་བའི་དུས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཀུན་ནས་སློང་བའི་གཟུགས་ཀྱང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཅིར་འགྱུར། ཆོས་མངོན་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་ནི་རིག་པ་དང་མ་རིག་པ་དག་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་འདི་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་སེམས་དང་མཚུངས་པས་བསླང་བའི་ཕྱིར་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་འགྱུར་དུ་ཟད་མོད། དེ་སྐད་བརྗོད་པ་ནི་མི་ནུས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ནི་རིག་པ་དང་མ་རིག་པ་དག་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མདོ་ལས་རྒྱུའི་ཀུན་ནས་སློང་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མི་འགལ་ལོ། །ཡིད་ནི། བསྒོམ་པས་སྤང་བྱ་གཉི་ག་ཡིན། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་གཉི་ག་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡི
Chinese
如果有人说诸如此类的话，这没有矛盾。就像这样：两种策动是因和时，称为以彼时策动。策动有两种，即因的策动和彼时的策动，因为只有在彼时才有它。二者之中，第一是令入，第二是随入。因的策动是令入，因为它能投射。彼时的策动是在行为时，为了顺应而随入。现在，那个行为有什么能力呢？即使已经投射，如果没有它，就像死了一样，它也不会存在。那么，无心的誓戒是如何产生的呢？那么，对于有心者来说，这是非常清楚的，所以能力就在于此。对于它来说：见断之识是令入。见道所断的心，是策动它的分别和伺察的基础，因此，识是令入，但由于心向外看的行为时没有它，所以不是随入。因此，由它策动的色也变成见道所断了吗？会变成什么呢？会损害法句论。色与有知和无知并不矛盾，因此不是见道所断。这个方面是要建立的。那么，与心相应而生起的诸蕴也变成见道所断了吗？不会那样，就像不会变成善和不善一样。或者会变成那样，但不能那样说，因为非烦恼法与有知和无知并不矛盾，因此既不是见道所断，也不是非见道所断。因此，经中是从因的策动的角度来说的，所以没有矛盾。意是：修断是二者。意的识是修道所断的二者，既是令入，也是随入。
English
If someone says things like that, there is no contradiction. It is like this: Two kinds of motivation are cause and time, called motivation by that time. There are two kinds of motivation: the motivation of cause and the motivation of that time, because it exists only at that time. Of the two, the first is to cause entry, and the second is to cause following. The motivation of cause is to cause entry because it projects. The motivation of that time is to cause following because it enters in accordance with the time of action. Now, what power does that action have? Even if it has been projected, if it does not have it, it will not exist, just like being dead. Then, how does a vow without mind arise? Then, for those with mind, it is very clear, so the power lies in that. For that: The consciousness to be abandoned by seeing is to cause entry. The mind to be abandoned by the path of seeing is the basis of the discrimination and examination that motivates it, therefore, consciousness is to cause entry, but since it is not present at the time of action when the mind looks outward, it is not to cause following. Therefore, does the form motivated by it also become something to be abandoned by the path of seeing? What will it become? It will harm the Abhidharma. Form does not contradict knowledge and ignorance, therefore it is not to be abandoned by the path of seeing. This aspect is to be established. Then, do the elements that arise in accordance with the mind also become something to be abandoned by the path of seeing? It will not be like that, just as it will not become good and non-good. Or it may become like that, but it cannot be said like that, because non-afflicted dharmas do not contradict knowledge and ignorance, therefore they are neither to be abandoned by the path of seeing nor not to be abandoned by the path of seeing. Therefore, the sutra speaks from the perspective of the motivation of cause, so there is no contradiction. The mind is: Abandonment by meditation is both. The consciousness of mind is both to be abandoned by the path of meditation, both to cause entry and to cause following.
Tibetan
ན་ནོ། །ལྔ་ནི་རྗེས་སུ་འཇུག་བྱེད་ཡིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་ནི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ནི་མུ་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་སེམས་ནི་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་ནི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་གཉི་ག་ཡིན་ནོ། །ཟག་པ་མེད་པ་ནི་གཉི་ག་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅི་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟ་བར་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་འམ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ངེས་པ་མེད་དེ། རབ་ཏུ་འཇུག་བྱེད་དགེ་སོགས་ལས། །རྗེས་འཇུག་བྱེད་ཀྱང་རྣམ་གསུམ་ འགྱུར། །རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དགེ་བ་ལས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་ལ། མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཐུབ་པའི་འདྲ་བའམ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་འདྲ་སྟེ། དགེ་བ་ལས་ཀྱང་དགེ་བ་ཡིན་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དགེ་བ། ཡང་ན་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དགེ་བར་འགྱུར་གྱི། རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དགེ་བ་ལས་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པར་ནི་རྣམ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་ནི་དམན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སྡེ་པ་གཞན་དག་ན་རེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སེམས་མེད་དེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་དགེ་བར་རྒྱུད་གཅིག་པ་ནི་ཡིན་ནོ། །མདོ་ལས་ཀྱང༌། གླང་ཆེན་གཤེགས་ནའང་མཉམ་པར་གཞག །གླང་ཆེན་བཞེངས་ནའང་མཉམ་པར་གཞག །གླང་ཆེན་མནལ་ནའང་མཉམ་པར་གཞག །བཞུགས་ནའང་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ་འདིའི་ཐུགས་མི་བཞེད་བཞིན་དུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་གསུངས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་དང༌། སྤྱོད་ལམ་པ་དང༌། སྤྲུལ་པའི་སེམས་ཀྱིས་མི་མངའ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡིད་ནི་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་བ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རྣ
Chinese
然。五者是随行。五种识蕴是唯独随行。因此这成为四句：见所断之心是唯独趣入。五种识蕴是唯独随行。修所断的意之识是二者。无漏不是二者。又，如若趣入如何，随行也与之相同吗？此不一定。趣入行善等，随行亦成三种。趣入行善，随行也成善、不善与无记。不善与无记也与之相同。能仁之譬如，佛陀薄伽梵，趣入与随行相同，从善也是善，从无记也是无记。彼善。或者，趣入行无记，随行也成善。趣入行善，随行成无记则绝不可能，因为诸佛之力量不会减弱。其他部派说，诸佛没有无记之心，因为诸佛之相续恒常安住，故善为一相续。经中也说：大象行亦安住，大象立亦安住，大象睡亦安住，坐亦安住。如是说。分别说者说，此不随顺其意而行，故如是说，但诸佛并非没有从无记异熟所生，以及行路者，和化身之心的。修所断的意是趣入，也是随行，如是所说的一切，应知是善、不善与无记。
English
Indeed. The five are those that follow. The five aggregates of consciousness are solely those that follow. Therefore, this becomes four possibilities: The mind to be abandoned by seeing is solely that which engages. The five aggregates of consciousness are solely those that follow. The consciousness of mind to be abandoned by cultivation is both. The uncontaminated is neither. Furthermore, if engaging is like this, is following also the same? This is not certain. From engaging in virtue, etc., following also becomes three kinds. From engaging in virtue, following also becomes virtuous, non-virtuous, and neutral. It is the same for non-virtue and neutral. Like the example of the Sage, the Buddha Bhagavan, engaging and following are the same; from virtue it is also virtue, and from neutral it is also neutral. That is virtue. Or, engaging in neutral, following also becomes virtuous. Engaging in virtue, following becoming neutral is absolutely impossible, because the power of the Buddhas does not diminish. Other schools say that Buddhas do not have a neutral mind, because the continuum of the Buddhas is always abiding, therefore virtue is a single continuum. The sutra also says: Even when the elephant walks, it abides; even when the elephant stands, it abides; even when the elephant sleeps, it abides; even when it sits, it abides. Thus it is said. The Vaibhashikas say that this is said because it does not go against their intention, but it is not that the Buddhas do not have minds born from neutral maturation, as well as those who walk, and the mind of emanation. The mind to be abandoned by cultivation is both engaging and following, all that is said should be understood as virtuous, non-virtuous, and neutral.