Tibetan
་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །སྙོམ་ལས་དང་ལེ་ལོ་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །ན་སྟེ་མི་ནུས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གདམས་ངག་ལོག་པར་འབྱུང་དུ་དོགས་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །བདག་ཉིད་མང་དུ་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་ནུས་སམ། དེས་གདམས་ངག་གིས་གདམས་པར་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །བསམ་གཏན་སྒྲིབ་པ་སྤང་མི་བྱེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདོད་པ་ལ་འདུན་པའི་སྒྲིབ་པ་བྱུང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་ཅིང་སེལ་བར་མི་བྱེད་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་ཤིང་འགལ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་སྐྱེས་ཤིང་འབད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དྲག་པོས་སེམས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ཏེ་ཀུན་ཏུ་སྤྱད་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནོད་སེམས་དང༌། རྨུགས་པ་དང་གཉིད་དང༌། རྒོད་ པ་དང་འགྱོད་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་རོ་ལ་ཡོན་ཏན་ལྟ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསམ་གཏན་གྱི་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་ཅིང༌། བསམ་གཏན་གྱི་རོ་མྱང་བ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་ཤིང་འགལ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་སྐྱེས་པ་ལ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་སྤོང་བར་བྱེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་མཉན་པར་མི་བྱའོ། །གཟུང་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ལ་བསླབ་པར་ཡང་མི་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་མཉན་པ་དང་གཟུང་བས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དེ་ལ་བསླབ་མི་དགོས་སོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ལྟ་ཞིང་དེ་སྐད་སྨྲས་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་ཤིང་འགལ་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་བྱ་དགོས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་དེ་ལྷུར་ལེན་པའི་འདུན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ན་ཉེས་པ་མེད་དོ། །རང་ཚུལ་ཡོད་བཞིན་དེ་ལ་བརྩོན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ཡོད་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡལ་བར་བོར་ནས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ན་ཉེས་པ་དང་བ
Chinese
且有罪，成为烦恼的过失。如果懈怠和懒惰，则成为非烦恼的过失。如果生病而无能为力，则没有过失。如果担心教言会出错，则没有过失。自己是多闻者，能够平等地安住心吗？如果他已经按照教言进行了教导，则没有过失。不舍弃禅定的障碍。菩萨生起对欲望的贪求之障碍，如果体验而不消除，则有罪且有违，成为烦恼的过失。为了舍弃它，即使生起贪求并努力，但如果心被强烈的烦恼所压倒而普遍行持，则没有过失。如对欲望的贪求一样，嗔恨、昏沉和睡眠、掉举和后悔、怀疑也应如是理解。视禅定之味为功德。菩萨体验禅定的滋味，并且视体验禅定的滋味也为功德，则有罪且有违，成为烦恼的过失。为了舍弃它而生起贪求，则没有过失，如前一样。舍弃声闻乘。菩萨，无论哪个菩萨，不应听闻与声闻乘相应的法。不应受持。也不应于此修学。菩萨听闻和受持与声闻乘相应的法有什么用呢？不应于此修学，如果这样认为并如此说，则有罪且有违，成为烦恼的过失。因为菩萨甚至也应精勤于外道之论典，更何况是佛陀的教言呢？为了遣除必定专注于此的意愿，则没有过失。明明有自己的法类却专注于它。菩萨明明有菩萨的藏，却不精勤于菩萨的藏，而是完全舍弃菩萨藏的一切，而专注于声闻藏，则有罪且有
English
and is at fault, becoming a fault of affliction. If one is negligent and lazy, it becomes a non-afflictive fault. If one is sick and unable, there is no fault. If one fears that the instruction will go wrong, there is no fault. If one is very learned, can one keep the mind steady? If he has already done what should be done by instructing with the instruction, there is no fault. One does not abandon the obscuration of meditation. If a Bodhisattva experiences the obscuration of desire and does not eliminate it, it becomes a fault and a contradiction, becoming a fault of affliction. In order to abandon it, even if desire arises and one strives, if the mind is overwhelmed by strong afflictions and one practices it universally, there is no fault. Just as desire is desired, so too should hatred, dullness and sleep, excitement and regret, and doubt be understood in the same way. Viewing the taste of meditation as a virtue. If a Bodhisattva experiences the taste of meditation and also views experiencing the taste of meditation as a virtue, it becomes a fault and a contradiction, becoming a fault of affliction. If desire arises in order to abandon it, there is no fault, as before. Abandoning the Hearer Vehicle. A Bodhisattva, whichever Bodhisattva, should not listen to teachings that are in accordance with the Hearer Vehicle. One should not hold it. Nor should one train in it. What is the use of a Bodhisattva listening to and holding teachings that are in accordance with the Hearer Vehicle? One should not train in it, if one thinks and says so, it becomes a fault and a contradiction, becoming a fault of affliction. Because a Bodhisattva should even strive in the treatises of non-Buddhists, what need is there to mention the words of the Buddha? In order to dispel the intention of definitely focusing on this, there is no fault. While having one's own nature, one strives in it. If a Bodhisattva, while having the Bodhisattva's collection, does not strive in the Bodhisattva's collection, but completely abandons all of the Bodhisattva's collection, and strives in the Hearer's collection, there is fault and