Tibetan
ལ་སྤྱོད་ཅིང༌། །འགྱོད་དང་མ་ངེས་ལྡོག་གྱུར་པ། །བར་དུ་གཅོད་པའི་ཉེས་པ་ཀུན། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྟེ།། དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཐེག་པ་མཆོག །བཤད་དེ་རྣམ་པར་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་རིགས་ངེས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་ནི་མ་ངེས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་སྤངས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེན་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཉན་ཐོས་རྣམས་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་མཆོག་བཤད་པ་སྟེ། ཐེག་པ་མཆོག་བསྟན་པའོ། །བར་དུ་གཅོད་པ་འདི་དག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ལ་བརྙས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ལ་བརྙས་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་ཐོས་པའི་མཆོག་བཤད་པ་ནི། དཔེར་ན་ང་ཉིད་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་རྣམ་པར་གཟིགས་ནས་འོད་སྲུངས་ཀྱི་བར་དུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ནི་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །སྙོམ་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ནི། །གང་བདེ་བ་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཟླ་བའི་འོད་དྲི་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་མགུ་བའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ནི་གང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ནི་སྨད་ལ། གཞན་དག་ལ་ནི་བསྔགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ནི་གང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་བཀོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། །ང་རྒྱལ་སྤྱོད་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ནི་གང་དུ་སངས་རྒྱས་ཁ་ཅིག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ལྷག་པར་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། །འགྱོད་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ནི་གང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སེམས་ ཅན་དེ་དག་མཐོ་རིས་སུ་ཉེ་བར་འགྲོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །མ་ངེས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་རྣམས་སངས་རྒྱས་སུ་ལུང་བསྟན་པ་དང༌། ཐེག་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ཟད་དེ་གཉིས་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་དག་གོ །འདིར་སྒྲིབ་པ་རྣམས་སྤངས་པར་དགོངས་པ་ནི་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པའོ། །དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་ལས། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གསུངས་ལ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་དགོངས་པ་ལས། ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བརྟགས་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་གསུངས་ཏེ། ཀུན་བརྟགས་པའི་གཟུགས་དང༌
Chinese
行于贪欲，悔恨与不定的转变，阻碍的罪过全部，是众生的障碍。它的对治是殊胜乘，宣说并彻底断除。名为如此，对于种性决定的菩萨和声闻们，对于大乘向后看，就是与不定分离。断除它之后，为了菩萨们被大乘所摄受，以及为了调伏声闻们，宣说殊胜乘，即是开示殊胜乘。这些阻碍本身就是轻蔑佛等的八种障碍。其中，对于轻蔑佛的障碍的对治，是宣说听闻的殊胜，譬如我自身在那时那刻，从毗婆尸佛到迦叶佛之间一样。对于遮蔽一切法的对治，如恒河沙数等，如前一样。对于懈怠的障碍的对治，如极乐世界，以及无垢月光等，如前一样。对于少分满足的障碍的对治，如世尊对于布施等一些进行呵责，而对于另一些进行赞叹一样。对于行于贪欲的障碍的对治，如宣说佛土的庄严圆满一样。对于行于我慢的障碍的对治，如宣说某些佛陀格外圆满一样。对于后悔的障碍的对治，如对于损害菩萨们的众生，那些将往生天界一样。对于与不定分离的障碍的对治，如对于大声闻们授记成佛，以及开示唯一乘穷尽，没有第二乘一样。此处认为断除障碍，是隐晦的密意。从《分别圣旨解深密经》等经中，遍计所执性、依他起性、圆成实性，宣说了三种自性。世尊对于没有颠倒的密意，以遍计所执、分别和法性的名义宣说，即是遍计所执的色。
English
Acting with attachment, the transformation of regret and uncertainty, all the faults of obstruction, are the obscurations of sentient beings. Its antidote is the supreme vehicle, which is taught and completely eliminated. It is said that for bodhisattvas of definite lineage and for śrāvakas, looking back at the Mahāyāna is separation from uncertainty. Having abandoned it, in order for the bodhisattvas to be embraced by the Mahāyāna, and in order to tame the śrāvakas, the supreme vehicle is taught, which is the exposition of the supreme vehicle. These obstructions themselves are the eight obscurations, such as despising the Buddha. Among them, the antidote to the obscuration of despising the Buddha is the teaching of the excellence of hearing, just as I myself was at that time, from Vipaśyin to Kāśyapa. The antidote to obscuring all dharmas is like the sands of the Ganges, and so on, as before. The antidote to the obscuration of laziness is like the Land of Bliss, and the immaculate moonlight, and so on, as before. The antidote to the obscuration of being satisfied with a small amount is like the Blessed One criticizing some acts of generosity and praising others. The antidote to the obscuration of acting with attachment is like describing the perfect splendor of the Buddha-field. The antidote to the obscuration of acting with pride is like describing some Buddhas as particularly perfect. The antidote to the obscuration of regret is like those sentient beings who harm the bodhisattvas, those who will go to the heavens. The antidote to the obscuration of being separated from uncertainty is like the prediction of great śrāvakas becoming Buddhas, and the teaching that the one vehicle is exhausted and there is no second. Here, the intention to abandon the obscurations is a veiled intention. From sūtras such as the *Saṃdhinirmocana Sūtra*, the three natures are taught: the completely imputed nature (Parikalpita), the other-dependent nature (Paratantra), and the thoroughly established nature (Pariniṣpanna). The Blessed One, with an intention that is not inverted, taught with the terms the completely imputed, the discriminated, and the nature of dharma, which is the form of the completely imputed.
Tibetan
། རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བར་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མདོ་རྣམས་ལས་རྒྱས་པར་ངེས་པར་བསྟན་པ་དེ་རྣམས་འདིར་མདོར་བསྡུས་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་གང་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མིང་དང་འདྲིས་པའི་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པས་བརྟགས་པ་དེ་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང་མིག་དང་རྣ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཡང་མདོར་བསྡུས་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའོ། །གང་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་གཉིས་པོ་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང༌། །གཉིས་སུ་སྣང་བར་སྐྱེ་ལ་དེ་སྤངས་ན་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གང་ཡང་གཞན་གྱི་དབང་དེ་ཀུན་བརྟགས་པ་དེས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྟོང་ཞིང་དབེན་པ་སྟེ་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །ཆོས་གང་ནམ་ཡང་གཉིས་ཀྱིས་མི་སྟོང་པ་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནམ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པས། ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་མེད་ པའི་མཚན་ཉིད་པས་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་ཏུ་རོ་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཉིས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། །རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། །དེ་བས་ན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བརྟགས་པས། བཏགས་པའི་ཡོད་པ་སྟེ། རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བས་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བརྟགས་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དུ་དམིགས་པས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་སྟེ། རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དམིགས་ནས། །དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་དམིག
Chinese
从“分别假立的色”和“法性的色”等，直到“佛陀的诸法”之间。那些法相等等，经部中已广为决定地阐述，此处将简略地叙述。哪些法的自性，被与名称相熟之意的言语所分别，那些因为不具备如其法相般的体性，所以是遍计所执的自性。例如，色、声、眼、耳等等。简而言之，可归纳为两种：所取和能取。由于对遍计所执的自性，由显现执著的习气力，即使二者不存在，却仍然显现为二，如果舍弃它，就不会产生显现为二的识，那是因为依赖于因缘，所以是诸法之依他起的自性。任何依他起，被遍计所执在一切时中空虚、寂静，即远离，那是因为在一切时中如是唯一成立，所以是诸法的圆成实的自性。任何法，无论何时都不空于二者，那是丝毫也不存在；空性也无论何时都不会改变，从一切到一切都如虚空般成为一味。因为虚空是无色之法相，所以在一切时中恒常一味。同样，空性也是无二之法相的自性，因此，恒常在一切时中是一味的自性。因此，宣说了圆成实的自性。其中，第一种是被孩童们执著为仅仅如此，所以是假立的存在，既不是实有，也不是胜义有。第二种是依缘起而实有，但不是被执著而有。第三种是缘于清净之义而胜义有，为了清净的缘故，是缘于它，而不是为了完全染污的缘故。在依他起的自性上，也缘于圆成实的自性，而成为胜义有，却不缘于遍计所执的自性。
English
From "imputation of forms" and "forms of dharmata," and so on, up to "all the dharmas of the Buddha." Those characteristics and so on, which have been extensively and definitively explained in the sutras, will be briefly stated here. Whatever dharmas are conceptualized by the speech of the mind familiar with names, those are the nature of the completely imputed because they do not possess the nature as it is. For example, forms, sounds, eyes, ears, and so on. In short, they can be summarized into two types: the apprehended and the apprehender. Because of the power of the habitual tendencies of manifest clinging to the nature of the completely imputed, even though the two do not exist, they still arise as appearing as two. If that is abandoned, then the consciousness that arises as appearing as two will not arise. That is because it depends on causes and conditions, so it is the nature of the other-dependent of all dharmas. Whatever is other-dependent, which is empty and solitary, that is, separated, from the completely imputed at all times, that is because it is established as one in the same way at all times, so it is the nature of the perfectly established of all dharmas. Whatever dharma is never empty of the two, that is not even a little bit existent; and emptiness never changes, so from all to all it becomes of one taste like space. Because space is characterized by being formless, it is always of one taste at all times. Similarly, emptiness is also the nature of being characterized by non-duality. Therefore, it is the nature of being always of one taste at all times. Therefore, the nature of the perfectly established is spoken of. Among them, the first is imputed by children as being just that, so it is an imputed existence, which is neither substantially existent nor ultimately existent. The second is substantially existent because it arises dependently, but it is not existent by imputation. The third is ultimately existent because it is focused on the meaning of purification, and it is focused on it for the sake of purification, but not for the sake of complete defilement. On the nature of the other-dependent, it also becomes ultimately existent by focusing on the nature of the perfectly established, but it does not focus on the nature of the completely imputed.