Tibetan
འཆད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྒྱུན་འཇུག་པ་ནི། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པར་འབྲེལ་པའི་ལམ་ཞེས་བྱའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་ལས། ཇི་ལྟ་བར་གྱུར་པའི་སེམས་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།དེ་ནས་གསུམ་པ་ནི། སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་སེམས་དེ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། འདི་ལྟར་ཉེ་བར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཁམས་བཅྭ་བརྒྱད་པོ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་དག་ནི། གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་མེད་པས་སེམས་ཙམ་སྟེ། གང་ཡང་འདི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་མིང་དུ་སྣང་བ་དང༌། དོན་དུ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བར་དུ་སྣང་བ་སྟེ། ཆོས་ཇི་ལྟ་བུར་སྣང་བའི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མའོ། །འཁྲུལ་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་འཁྲུལ་བའི་མཚན་མ་དང༌། སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་དེ་ཡང་བློས་བསླད་པའི་དབང་གིས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ཡང༌། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དམིགས་པར་སྣང་བས་འཁྲུལ་པའི་དམིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ཇི་སྙེད་དེ་སྙེད་དུ་ནི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་མཐོང་བ་དང༌། དོན་དམ་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་མཐོང་བར་འདོད་པ་དེས། །དེ་བཞིན་དུ་ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ། སྣང་བ་མེད་པར་གྱུར་པའི་སྦྱོར་བས། མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྣང་བའི་ འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་འདི་དག་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་བསམ་གཏན་པ་འབའ་ཞིག་གཅིག་པུ་དབེན་པར་གནས་ཏེ། བསམ་གཏན་ལ་གནས་ནས། གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་གནས་ཏེ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ཡང་ཁམས་བཅྭ་བརྒྱད་པོ་སྣ་ཚོགས་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་ལ། ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ལུས་དང༌། ལྗོན་ཤིང་དག་དང༌། གྲོང་དང༌། གྲོང་ཁྱེར་དང༌། ཆུ་བོ་དང༌། རྒྱ་མཚོ་དང༌། ས་གཞི་དང༌། ནམ་མཁའ་དང༌། སྣང་བ་དང༌། མུན་པ་དང༌། ཟླ་བ་དང༌། ཉི་མ་དང༌། གཟའ་དང༌། རྒྱུ་སྐར་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་
Chinese
讲说的作意相续进入，名为止观双运相关联之道。出自《般若波罗蜜多教授》，如其所是唯心所缘瑜伽之第二地。之后第三是，如是生起种种显现之心，应如是如近观察：此十八界种种，以所取和能取空性无自性故唯是心，凡是名为此色乃至一切法之法之间，名相显现和义相显现为何，即如此，从蕴、界、处乃至一切法之间显现，以法如何显现之故，此等是一切法之相。以是错乱之境故，此等一切是错乱之相、戏论之相、颠倒之相，显现亦因心识错乱之故，虽是非真实的显现，然以非真实之彼显现为境故，称作错乱之境。如是显现此如何有多少，即如是有多少是错乱，以见非真实和不见真实之故。因此，欲见一切法之真实者，如是依于彼止，以无显现之瑜伽，当舍弃显现之已现前错乱之相，譬如唯有禅定者独自住于寂静处，安住于禅定，完全超脱色想，以虚空想周遍安住一切处，圆满虚空无边处而住一般，此菩萨亦应于十八界种种唯是心之显现安住于等持，舍弃一切意之言说，当舍弃此等一切错乱之相和此等一切分别之相，即如此：身体和树木等、村落和城市等、河流和海洋等、大地和天空等、光明和黑暗等、月亮和太阳等、星宿和星辰等之显现。
English
The continuous entering of the intention of speaking is called the path related to the union of Shamatha and Vipassana. From the instructions of the Prajnaparamita, the second stage of yoga that focuses on the mind as it is. Then the third is, generate the mind of various appearances in this way, and examine it closely in this way: These various eighteen realms are only mind because they are empty of inherent existence with grasping and being grasped. Whatever appears as name and meaning from what is called this form to the dharma of all dharmas, is like this: from the aggregates, realms, and sources to all dharmas, it appears because of how the dharma appears, so these are the characteristics of all dharmas. Because it is a mistaken object, all these are mistaken characteristics, characteristics of elaboration, and characteristics of inversion. Although that appearance is also a non-veridical appearance due to the power of mental delusion, it is called a mistaken object because that non-veridical appearance itself appears as an object. In this way, however much this appearance is, that much is mistaken, because of seeing the non-veridical and not seeing the ultimate. Therefore, one who wishes to see the ultimate of all dharmas should rely on that Shamatha in the same way, and with the yoga of non-appearance, these manifest mistaken characteristics of appearance should be abandoned. For example, a meditator dwells alone in solitude, abides in meditation, completely transcends the perception of form, abides closely in all places with the perception of space, and dwells having perfected the sphere of infinite space. In the same way, this Bodhisattva should also abide in equanimity on the mere appearance of the various eighteen realms of mind, abandon all mental expressions, and abandon all these mistaken characteristics and all these characteristics of discrimination, such as: the appearances of bodies and trees, villages and cities, rivers and oceans, earth and sky, light and darkness, moon and sun, planets and stars.
Tibetan
འགའ་ཡང་མེད་ཅིང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་ཡང་འགའ་ཡང་མེད་ལ། མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡང་འགའ་ཡང་མེད་དེ། །དེ་བཞིན་དུ་མིག་དང་རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་མེད་ཅིང༌། ཡིད་དང༌། ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱང་མེད་དོ། །ཁམས་རྣམས་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་དང་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་ཇི་སྲིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་གཟུང་བར་གྱུར་པའི་མཚན་མ་རྣམས་སྤངས་པས། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པའི་མཚན་མ་ཡང་ནུབ་པར་གྱུར་ནས། ནམ་མཁའ་གཅིག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་ཅིང་མཐའ་མེད་པ་ལྟ་བུར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་གསལ་བ་ཙམ་ཉིད་དུ་བལྟའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ལ་ལྟ་བའི་སེམས་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་བསྡུས་ནས་མི་གཡོ་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཞི་གནས་མངོན་དུ་བྱའོ། །དེ་ནས་ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ལ། ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་གཟུགས་མེད་པ་དང༌། བསྟན་དུ་མེད་པ། ཐོགས་པ་མེད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། མཚན་ཉིད་མེད་པར་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དོན་དམ་པར་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པའོ། །མི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་སྣང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས། རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་མི་བརྫུན་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། དོན་དམ་པར་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བར་རོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་ཤིང་རང་གིས་བརྟགས་པར་མི་ནུས་པས་གཟུགས་མེད་པའོ། །གཞན་ལ་ཚིག་གིས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པས་བསྟན་དུ་མེད་པའོ། །ནམ་མཁའ་གཅིག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་ཅིང་མཐའ་མེད་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བས་ན་ཐོགས་པ་མེད་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྣང་བས་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའོ། །དེ་ཡང་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་
Chinese
什么也没有，同样，色、声、香、味、触也什么都没有。眼、耳、鼻、舌、身的感官也没有。同样，眼、耳、鼻、舌、身的意识也没有，意和法的界也没有。就像没有界一样，直到没有处、蕴和佛法。因此，当舍弃了对一切法进行分别的相时，依赖于它的执著之相也会消失。就像在同一虚空中没有污垢和边际一样，一切法的自性，二者皆空的空性，仅仅是显现而已。将观看一切法显现为空性的心，收摄于其本身，使其不摇动。直到身心完全调柔，都要现证止。然后，依靠止，详细区分禅定的行境，即一切法空性的影像。所有这些法，既不是相应的，也不是不相应的，而是无色、不可指示、无碍的，例如，无自性即一自性。所谓“不是相应的”，是指在胜义中，并非显现为存在于不可分割的单一自性中。所谓“不是不相应的”，是指并非显现为存在于不同的自性中。然而，各种各样的自性，仅仅是分别的自性，以不虚假的各种方式显现而已。所谓胜义中二者皆空，是指在共同自性的显现中，显现为同一味道。由于那些胜义自性的分别对境已经超越了，并且自己无法衡量，所以是无色的。由于无法用语言向他人指示，所以是不可指示的。由于显现为如同在同一虚空中没有污垢和边际一样，所以是无碍的。由于显现为空性这一共同自性，所以是一自性。这也是它们的共同自性，即
English
There is nothing at all, and likewise there is no form, sound, smell, taste, or touch. There is no eye, ear, nose, tongue, or body sense. Likewise, there is no eye, ear, nose, tongue, or body consciousness, and there is no mind or dharma realm. Just as there are no realms, there are also no sources, aggregates, and up to the dharmas of the Buddhas. Thus, by abandoning the characteristics that are apprehended as the distinguishing marks of all phenomena, the characteristics of grasping that depend on them also disappear. Like the absence of impurity and limit in a single sky, the nature of all phenomena, the emptiness of two, is seen as merely clear. The mind that sees all phenomena appearing as emptiness should be gathered into itself and made unmoving. Until the body and mind are completely subdued, stillness should be manifested. Then, relying on that stillness, the object of that samadhi, the image of the emptiness of all phenomena, should be thoroughly distinguished. All these phenomena are neither associated nor unassociated, but are formless, unteachable, and unobstructed, such as the absence of characteristics being a single characteristic. The term "not associated" means that in the ultimate sense, it does not appear as existing in an indivisible single characteristic. The term "not unassociated" means that it does not appear as existing in different characteristics. However, the various characteristics themselves are merely the nature of discrimination, appearing in various ways that are not false. The term "empty of two in the ultimate sense" means that in the appearance of a common characteristic, it appears as one taste. Because the objects of discrimination of those ultimate natures have been transcended and cannot be measured by oneself, they are formless. Because they cannot be indicated to others by words, they are unteachable. Because they appear like the absence of impurity and limit in a single sky, they are unobstructed. Because they appear as the general characteristic of emptiness, they are of one characteristic. That is also their common characteristic, that is,