Tibetan
ས་ཅད་ཀྱི་གསལ་བའི་ལུས་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འགགས་པ་ནི་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་བསགས་པའི་འཕེན་ཤུགས་ཀྱིས་རིག་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་མི་ཟད་པའི་ཕྱིར་ཡང༌། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཟད་པར་མི་རིགས་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུན་གྱི་ མཚན་ཉིད་ཟག་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ནི་གནས་ཞེས་བྱ་ལ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་མ་ཟད་པས་དེ་སྲིད་དུ་ནི་ཀུན་གཞི་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཟད་ནས་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་དང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྐུ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཟད་པར་མི་རིགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུགས་འཇིག་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་འཇིག་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དག་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅོས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཡང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འགགས་པས་ནི་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པར་མི་རིགས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་ཁས་མི་ལེན་པས། ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་དང༌། སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ལ་ཡང་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཁས་ལེན་ན་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འགག་པ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མི་རིགས་སོ། །གང་དག་རྣམ་པར་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྤོང་བ་དེ་དག་གི་ཉེས་པ་ནི་དེ་དག་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང༌། སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེ་ཡིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང༌། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པར་གྱུར་པ་ནི། གསལ་བའི་རང་བཞིན་གསལ་བཞིན་པ། །དེ་དང་འབྲེལ་པས་ལྐོག་གྱུར་མིན། །གང་དང་འབྲེལ་པས་གང་རིག་པ། །དེ་ཡིས་རིག་བྱ་དེ་རིག་གྱུར། །རལ་གྲིའི་སོ་དང་སོར་རྩེ་བཞིན། །བློ་ཡི་ངར་འཛིན་དོར་ཡིན་གྱི། །རང་ཉིད་སྣང་གསལ་དོར་མིན་པར། །དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་ལས་གསུངས། །དེའི་ཕྱིར་བློ་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི། །རང་རིག་པར་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །གསལ་དང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །འབྲེལ་པ་ཡིན་ཕྱིར་བློ་ཙམ་ཡིན། །ཤེས་པའི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་སྟེ། །བརྫུན་པ་སྣང་བས་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །མཚན་མ་དེ་ནི
Chinese
体验一切处所的光明之身二者为空性，那才是如实证悟胜义谛，心和心所止息并非觉性。由于积聚资粮的推动力，觉性自性的佛法不会穷尽，因此，心和心所不应止息，心和心所的相续之体性无漏，那即是所谓的“住”，由于有漏的一切法之种子未穷尽，因此在那之前称为“阿赖耶”。穷尽之后，也称为无漏之界、解脱之身和法身，因此，心和心所不应止息。薄伽梵也说，从色法坏灭的无常性，直到识的坏灭的无常性，这些都是说般若波罗蜜多是虚假的，因此，心和心所止息不能如实证悟。不承认超世间的无谬误智慧，以及极喜等地的功德，就是诽谤法宝般若波罗蜜多，因此，那也等同于诽谤菩萨僧伽和佛宝。如果承认，那么心和心所止息就不能成为如实证悟的菩提。那些舍弃无相般若波罗蜜多的人，他们的过失就是他们自己。此外，经中说：“安住于无相的瑜伽士，他能见到大乘。”说得太多就足够了。这里成为偈颂的是：光明的自性持续光明，与它相关联故非隐蔽，与何相关联而觉知何者，它就因此觉知所知。犹如刀刃和指尖，舍弃的是心之执着，而不是舍弃自身的光明显现，这是《解深密经》中所说。因此，心之体性，是成立为自证的。由于光明和它的自性相关联，所以仅仅是心。觉知的自性是现量的，由于虚假的显现而迷惑。那个相是
English
That which experiences the emptiness of the two luminous bodies of all places is the very realization of the ultimate truth. The cessation of mind and mental events is not awareness. Because of the force of accumulating merit, the Buddha-dharma of the very nature of awareness is inexhaustible. Therefore, mind and mental events should not cease. The characteristic of the continuum of mind and mental events, which is without defilements, is called "abiding." As long as the seeds of all defiled dharmas are not exhausted, it is called "alaya." When exhausted, it is also called the realm without defilements, the body of liberation, and the Dharmakaya. Therefore, mind and mental events should not cease. The Bhagavan also said that from the impermanence of the destruction of form to the impermanence of the destruction of consciousness, these are said to be the Prajnaparamita, which is false. Therefore, the cessation of mind and mental events cannot be the true realization. Not acknowledging the faultless wisdom beyond the world, and the qualities of the joy and other stages, is to slander the Dharma Jewel Prajnaparamita. Therefore, that is also equivalent to slandering the Sangha of Bodhisattvas and the Buddha Jewel. If it is acknowledged, then the cessation of mind and mental events cannot be the Bodhi of true realization. Those who abandon the Prajnaparamita without characteristics, their faults are their own. Moreover, it is said in the sutra: "The yogi who abides in non-appearance, he sees the Great Vehicle." That is enough with too much elaboration. Here, what has become verses is: The nature of luminosity is continuously luminous, Because it is related to it, it is not hidden. By relating to what, what is known, It is by that that the knowable is known. Like the edge of a sword and the tip of a finger, What is abandoned is the clinging of the mind, But not abandoning the self-luminous appearance, This is what is said in the Samdhinirmocana Sutra. Therefore, the characteristic of the mind, Is established as self-awareness. Because luminosity and its nature are related, Therefore, it is merely mind. The nature of knowing is manifest, It is confused by false appearances. That sign is