Tibetan
ཕྱིར་འདི་གཉིས་པོ་མེད་ཅིང་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་མེད་པ་དགག་པ་ཡིན་ན་ནི་གཅིག་ཁོ་ནར་མེད་ པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཀུན་བརྟགས་པར་འགྱུར་ལ། གཞན་དུ་མ་ཡིན་པར་དགག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ལ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དེ་ཉིད་དེ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་འདི་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་གཅིག་གོ །ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ནི་མཚན་མས་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ནུབ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འདི་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་གཉིས་པའོ། །གཉིས་པོ་སྟོང་པ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་ཏུ་བ་དང༌། འགྱུར་བ་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །མིང་དང་མཚན་མའི་དྲི་མ་བརྫུན་པ་དང༌། མཚན་མས་ཉེ་བར་བསླད་པའི་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་རྣམས་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་དེ་ལ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཡིན་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གཉུག་མ་ཡིན་ནོ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བས། དེ་དག་བསལ་ནས་བསལ་བར་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ལ་གློ་བུར་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་གུས་པར་ཡུན་རིང་དུ་བསྒོམས་པས། བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་པ་ན། གསལ་བར་སྣང་བ་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་པ་དང༌། མྱ་ངན་དང༌། འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་གྱི་བློ་ལ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཚད་མས་གྲུབ་པ་འདི་དག་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། སེམས་ཙམ་དང༌། མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བཞི་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་རྣམས་དང་དེ་བཞིན་དུ་དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི། རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བཞི་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་སུ་མེད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་སྣང་བ་མེད་པ་གཅིག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་ཅིང་མཐའ་ཡས་པ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་འཇིག་རྟེན་ ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང༌། །འ
Chinese
因此，仅仅因为这二者不存在且空于二元对立的识，才是否定了“非此”。如果是否定不存在，那么就不是仅仅否定一个，如果那样，就会变成遍计所执，否则就会变成否定“非此”。因此，胜义谛正如所显示的那样，仅仅是否定“非此”。因为它是非真实的遍计所执的法性，所以与它不是他体，也不是以体性的差别而成为他体。诸法的不共之相是什么，那不是它本身，因为是不共的。这是这些的体性差别之一。而且自相是被相所执持的，而空性是所有相都泯灭的，这是这些的体性差别之二。二者仅仅是空性的体性，如其本性，遍及一切法，无有任何差别，被称为常恒和不变。名和相的虚假垢染，以及被相所迷惑的障蔽垢染，因为不是它的自性，所以是它的客尘垢染，而诸法的法性是本性清净的。垢染是从遍计所执的显现执着中产生的，因此能够去除并被去除，所以也是客尘。如果有人恭敬地长期修习，当修习达到圆满时，就会显现清晰的景象，就像欲望、悲伤和恐惧等持续的念头中显现女人等一样。所有这些法都仅仅是这些通过量成立的事物，即唯识、有相空性和无相空性，瑜伽行者已经习惯了这四种。其中，瑜伽行者们以及应成派们，认为瑜伽的第四种，即一切法以空性为对境，无有任何所缘，极其不显现，唯一无垢且无边无际，如同虚空般的显现是出世间的智慧。如是龙树菩萨也说道：
English
Therefore, it is precisely because these two do not exist and the consciousness is empty of duality that it denies "not this." If it is a negation of non-existence, then it is not merely negating one thing; if that were the case, it would become a conceptual construct, otherwise it would become a negation of "not this." Therefore, the ultimate truth, as it has been shown, is merely the negation of "not this." Because it is the nature of the non-veridical conceptual construct, it is not different from it, nor is it different by way of a difference in characteristics. Whatever is the unique characteristic of phenomena, that is not itself, because it is unique. This is one of the differences in characteristics of these. Moreover, individual characteristics are apprehended by signs, while emptiness is the cessation of all signs; this is the second difference in characteristics of these. The very nature of the two, which is merely emptiness, pervades all phenomena without any distinction, and is called constant and unchanging. The false stains of names and signs, and the obscuring stains of being deluded by signs, are adventitious stains on it because they are not its nature, while the nature of phenomena is intrinsically pure. The stains arise from attachment to the appearance of conceptual constructs, and therefore can be removed and are removable, so they are also adventitious. If one reverently cultivates for a long time, when cultivation reaches perfection, a clear appearance will arise, just as women and so forth appear in the continuous thoughts of desire, sorrow, and fear, and so on. All these phenomena are merely these things that are established by valid cognition, namely, mind-only, emptiness with signs, and emptiness without signs; the yogi has become accustomed to these four. Among these, the practitioners of yoga and also the Madhyamikas consider the fourth of yoga, in which all phenomena are emptiness as the object, without any object of focus, extremely non-manifest, uniquely stainless and limitless, and the appearance like space to be transcendent wisdom. Thus, the venerable Nagarjuna also said:
Tibetan
བྱུང་བ་ཆེ་ལ་སོགས་བཤད་པ། །རྣམ་པར་ཤེས་སུ་ཡང་དག་འདུ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་དེ་བྲལ་ན། །ལོག་པར་རྣམ་བརྟགས་ཅིས་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉུག་མ་གསལ་བ་ཙམ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དབུ་མ་པ་ནི་རྫས་དེ་ཡང་མི་འདོད་དེ། ཁྱད་པར་འདི་ཡང་མིང་ཙམ་དུ་རྟོགས་སོ། །དེས་ན་རྩ་བ་མེད་པར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་རྣམས་དང༌། དབུ་མ་པ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩོད་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་ཤིན་ཏུ་གནས་ངན་པ་ཉིད། འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། གང་དག་གང་དང་ལྷན་ཅིག་དེ་ཉིད་མ་མཐོང་འདིར་སྤྱོད་པ་ནི་ཀུན་མཚུངས་ཤིང༌། །དེ་ཉིད་མཐོང་ཚེ་མུན་པའི་དྲི་མ་རབ་ཟད་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ནི་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡི། །རྩ་ལག་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་ལ་སྡང་བར་སེམས་ནི་འདིར་བཅས་ཏེ། །རྩོད་པར་སེམས་པའི་དབུ་མ་མཆོག་འཛིན་འདི་དག་ཅིའི་ཕྱིར་རྩོད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་སྨད། །དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང༌། ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྨར་བ་དབུ་མ་པ་དག་ནི། ལུང་བསྟན་བཅོས་དང་ཚད་མ་དག་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པར་སྔར་བཟློག་ཟིན་ཏོ། །རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་སེམས་ཙམ་པ་འབའ་ཞིག་ལུས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་གསལ་བ་བརྫུན་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བརྫུན་པ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་མ་གྲུབ་ལ། འོན་ཏེ་ཐ་མི་དད་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་ཡང་དག་པར་འགྱུར་བ་དག་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བདག་ཉིད་སྲིད་དེ། བ་ལང་ཉིད་དང༌། བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་དག་གི་བློ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་འཁྲུལ་པས་ཀྱང་མ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱང་བརྫུན་ནོ་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བཞིན་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་འཁྲུལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བརྫུན་པ་ནི་འཁྲུལ་པས་སྒྲོ་བཏགས་ པ་ཡིན་ན། གསལ་བ་ནི་གསལ་བཞིན་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉུག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཆ་ཤས་མེད་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གཉུག་མ་འདི་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གཉུག་མ་འདི་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། སྒྲོ་མ་བཏགས་པ་དང༌། བརྫུན་པ་མ་ཡིན་པ་གྲུབ་པའོ། །བརྫུན་པ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། འཁྲུལ་པ་
Chinese
讲述大种等。完全存在于识中。如果智慧离开了它，为什么不是颠倒分别呢？如是说。像这样，瑜伽行者认为诸法的本性光明仅仅是实有。中观派则不承认那个实有，认为这个差别也只是名称而已。因此，没有根据地，瑜伽行者们和中观派们一起争论，是极其恶劣的。这里的偈颂是：谁与谁一起，未见其真实，在此修行皆相同。一旦见到真实，黑暗的污垢彻底消除，智慧也成为一体。在此，心怀对根本殊胜的瑜伽行者的憎恨。这些执持胜义中观，心怀争论者，为何争论且极度诽谤？对于他们来说，说外境存在，以及说识具有形象的中观派们，已经从经论和量中被排除在外了。只剩下说无相的唯识派，他们又为何认为显现是虚假的呢？因为蓝色等形象与虚假无有差别。如果说像蓝色等一样，那么，没有虚构的差别是不成立的。然而，如果仅仅是无有差别，那么，对于从不相似的方面退回会产生怀疑，成为不定。对于非真实和真实的事物，存在虚构的自性，就像牛本身，以及自性等等和它们的想法一样。或者，由于空性的错觉，也会成为不定。如果说那本身也是虚假的，那么，在明明见到蓝色等的情况下，见到空性的智慧也会成为错觉。虚假是由于错觉而虚构的，因为显现是显现本身的本性，无有部分，并且通过现量成立。对于事物来说，这种本性对于两者来说都是通过量成立的。由于这种本性成立，所以没有虚构，也不是虚假的成立了。虚假和非真实，以及错觉
English
Explaining the great elements and so on. It is perfectly present in consciousness. If wisdom is separate from it, why isn't it a reversed conceptualization? Thus it is said. Like this, the Yogācāra believes that the mere clarity of the inherent nature of all dharmas is existent as substance. The Madhyamaka does not accept that substance either, understanding this difference as merely a name. Therefore, without basis, the Yogācāras and the Madhyamakas arguing together is extremely bad. Here, the verses are: Those who, together with whom, do not see that very thing, their practice here is all the same. When that very thing is seen, the stain of darkness is completely exhausted, and wisdom also becomes one. Here, the mind is set on hating the Yogācāra of the supreme root. These holders of the supreme Madhyamaka, with minds set on arguing, why do they argue and extremely denigrate? For them, those Madhyamakas who say that external objects exist, and who say that consciousness has aspects, have already been refuted as being outside of the scriptures and valid cognition. Only the Mind-Only school, which says there are no aspects, remains. Why do they consider clarity to be false? Because the appearances of blue and so on are not different from falsity. If it is said that it is like blue and so on, then the absence of fabricated difference is not established. However, if it is merely non-difference, then there will be uncertainty in turning away from the dissimilar side, and it will become indefinite. The nature of imputation exists for what is not real and what becomes real, just like the cow itself, and self and so on, and their thoughts. Or, due to the delusion of emptiness, it will also become indefinite. If you say that that itself is also false, then, while clearly seeing blue and so on, the wisdom that sees emptiness will also become a fallacy. Falsity is imputed by delusion, because clarity is the inherent nature of clarity itself, without parts, and is established by direct perception. For things, this inherent nature is established by valid cognition for both. Because this inherent nature is established, what is not fabricated and what is not false are established. Falsity and what is not real, and delusion