Tibetan
ན་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཏེ། ཀུན་དུ་བརྟག་པ་བཞི་པ་ནས། དོན་དམ་པའི་བར་དུ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་གེ་ངན་པས་བརྟགས་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་པའོ། །དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྨད་བ་སྟེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལས་འདས་པའི་བསྔགས་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་བའི་དོན་ཏོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་མདོར་བསྡུས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ལྔ་དང་ནི་རང་བཞིན་དང༌། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཉིད་དང༌། །བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོས་ནི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མ་ལུས་བསྡུས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་ལྔ་ནི་མིང་དང་རྒྱུ་མཚན་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །འདིར་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལ་གནས་པའི་སྒྲ་ནི་མིང་ངོ༌། །དོན་ནི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །བདག་མེད་པ་གཉིས་ནི། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའོ། །དེ་དག་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་བོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཇི་སྲིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བར་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། གང་གི་རང་བཞིན་ཉེ་བར་བཟུང་ནས། འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་གཟུགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་ཏེ། གཟུགས་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་གཟུགས་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་མིང་ཙམ་ཡིན་པའམ། མིང་དང་དབྱེར་མེད་པའི་སྤྱིའི་གཟུགས་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། དེ་ལ་མིང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང༌། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་བཀག་པས་རང་གི་ངོ་བོར་མེད་ལ་མིང་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་པས་གཅིག་ཏུ་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེས་གཟུགས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བ
Chinese
对于名言的执着之处，从普遍的四种观察直到胜义谛之间，一切都不是实有的，仅仅是孩童们的分别念而已。所谓的“味”，是因为没有圣者的智慧。所谓的“被恶分别念所观察”，是不超出分别念的。这些是对不超出分别念的瑜伽士的贬低，是第三颂的意义。超越于此的赞叹是第四颂的意义。大乘的意义简而言之就是这样，如《圣楞伽经》中所说：“五法与自性，八识之自体，二无我之事物，摄尽一切大乘。”其中五法是名、相、分别、真如、正智。此处安住于意的言说是名。意义是相。分别是并非真实的遍计。真如是空性。正智是超越世间的智慧。二无我即人无我和法无我。这些是如实而行的闻所生慧。世尊说一切法无自性，这是怎么样的呢？因为色以色的自性空，乃至佛法以佛法的自性空。执着于何者的自性，众生们会认为“这是色”，并将其视为与色的自性不可分割，因此那个色就是色的自性。然而，如果它仅仅是名称，或者变成与名称无别的总相之色，那么那个名称就不是它的体性，因此它以它的自性为空。总相的体性，由于遮止了非刹那性，因此在自性上不存在，并且与名称的不异性也完全不存在，因此根本不是色的体性，因此色的自性使色成为空性。彼
English
The object of clinging to names, from the fourfold examination to the ultimate truth, everything is not existent, it is merely the conceptualization of children. The so-called "taste" is because there is no wisdom of the noble ones. The so-called "examined by evil thoughts" is not beyond conceptualization. These are criticisms of yogis who do not go beyond conceptualization, which is the meaning of the third verse. The praise beyond this is the meaning of the fourth verse. The meaning of the Mahayana is summarized as follows, as it is said in the 'Holy Lankavatara Sutra': "Five dharmas and nature, the self of the eight consciousnesses, the objects of the two selflessnesses, encompass all of the Mahayana." Among them, the five dharmas are name, characteristic, conceptualization, suchness, and correct wisdom. Here, the sound that abides in the expression of the mind is name. Meaning is characteristic. Conceptualization is the non-true pervasive thought. Suchness is emptiness. Correct wisdom is the wisdom that transcends the world. The two selflessnesses are the selflessness of persons and the selflessness of phenomena. These are the wisdoms arising from hearing that have become as they are. The Blessed One said that all dharmas are without self-nature, what is this like? Because form is empty of the self-nature of form, up to the dharma of the Buddhas is empty of the self-nature of the dharmas of the Buddhas. Holding onto the self-nature of what, beings will think "this is form," and regard it as inseparable from the self-nature of form, therefore that form is the self-nature of form. However, if it is merely a name, or becomes the general form that is no different from the name, then that name is not its essence, therefore it is empty of its self-nature. The essence of the general characteristic, because it prevents non-momentariness, therefore it does not exist in its own nature, and the non-difference from the name is also completely non-existent, therefore it is fundamentally not the essence of form, therefore the self-nature of form makes form emptiness. That
Tibetan
ཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བར་དུའོ། །ཅི་སྟེ་དངོས་ པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་ཚིག་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན། དངོས་པོ་མེད་པར་དེ་དག་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བས། སྔོན་གྱི་དུས་སུ་རྒྱལ་པོ་མང་པོས་བཀུར་བ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་དུང་ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང༌། ལོག་པར་ཞེན་པར་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ལ། སྒྲ་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་འདོད་པ་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་འགལ་བ་དག་ནི་གཅིག་ལ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་མིང་གིས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །འདི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། །མིང་ནི་གང་དང་གང་དག་གིས། །ཆོས་གང་ཞིག་ནི་མངོན་བརྗོད་པ། །དེ་ནི་དེ་ལ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིའི་བཤད་པ་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སུམ་ཅུ་པ་ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་གང་གིས། །དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་བརྟགས་པ། །དེ་ཉིད་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་ཡི། །རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང༌། །ཕྱི་རོལ་གཟུགས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །རང་གི་སེམས་ནི་ཕྱི་རོལ་སྣང༌།། ཞེས་བྱ་བ་དང༌། །རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་དང༌། ཡིད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །དེ་ལྟར་གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་སྟེ་འདི་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་རིགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་ཆོས་རྣམས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། གསལ་བ་དེ་ཡང་རབ་ཏུ་སྣང་བ་དང༌། སོ་སོར་སྣང་བ་དང༌། གསལ་བཞིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་བེམས་པོ་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཡོངས་སུ་གསལ་བའོ། །དེ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ནི། གང་ཡང་སྣང་བར་མི་འགྱུར་བས། ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གྲུབ་ ན་ནི་དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་སྤྱོད་པ་ཅན་དག་ན་རེ། གཟུང་བའི་ཡུལ་གྱི་ཆོས་གསལ་བ་ཡིན་ཞེ
Chinese
ཞིན་དུ་，直至成佛正法之间。如果事物的自性仅仅成为言辞和分别念的对境，没有事物，那些就不会存在。因此，过去时代许多国王受到尊敬等等，以及未来时代转轮圣王名为“东”将会出现等等就不会发生，说谎和邪见也会消失，声音是常还是无常的争论也不会发生，因为自相矛盾的事物不可能存在于同一个事物上。因此，事物没有通过名称来近似表达的自性，所以它们本身就是无自性的。《圣楞伽经》中说：“名由何何所，显说何何法，彼于彼非有，是诸法法性。”这里《三十颂》的解释是：“由何何分别，分别何何物，彼即遍计之，自性是故无。”世尊也说：“外境之色非有，自心之外境显现。”又说：“诸佛子，此三界唯是心。”心、意、识、了别，这些都是不同的名称。因此，一切法都是唯识的自性。由于远离了能取和所取的自性，所以它们本身就是无自性的。如果说这些是唯识的自性，那么这有什么道理呢？应该说，因为诸法通过亲身经历自身显明的体性而成立，而显明又分为极显明、各别显明和正在显明。它也不是物质性的，不是隐藏的，而是完全显明的。如果它成立，那么任何事物都不会显现，因此一切都将变成不成立。如果成立，那么它本身就是知识，因此一切法都将成立为知识的自性。在这里，修行者们说，所取的对境之法是显明的
English
Zhin du, until the Dharma of enlightenment. If the very nature of things becomes merely the object of words and conceptualizations, without things, those would not exist. Therefore, things like many kings being honored in the past, and the future appearance of a wheel-turning king named "Dung," etc., would not occur, lying and wrong views would also disappear, and the debate over whether sound is permanent or impermanent would not arise, because contradictory things cannot exist in the same thing. Therefore, things do not have a nature that is approximated by names, so they themselves are without nature. The *Lankavatara Sutra* says, "By what and what names, What and what dharmas are expressed, That is not in that, It is the nature of all dharmas." Here, the explanation in the *Thirty Verses* is, "By what and what discriminations, What and what things are discriminated, That is the completely imputed, Nature, therefore it is without." The Blessed One also said, "External forms do not exist, One's own mind appears as the external." And, "Sons of the Victorious Ones, this triple world is only mind." Mind, intellect, consciousness, and discernment are all different names. Therefore, all dharmas are of the nature of mind-only. Because they are separated from the nature of the grasped and the grasper, they themselves are without nature. If it is said that these are of the nature of mind-only, then what is the reason for this? It should be said that because all dharmas are established through personally experiencing their own self-illuminating essence, and illumination is divided into extreme illumination, distinct illumination, and ongoing illumination. It is also not material, not hidden, but completely manifest. If it is established, then nothing will appear, therefore everything will become unestablished. If it is established, then it itself is knowledge, therefore all dharmas will be established as the nature of knowledge. Here, practitioners say that the dharma of the object to be grasped is manifest.