Tibetan
་གཉིས་ནི་བརྫུན་པ་ཡིན་ཏེ། བརྫུན་པ་ལ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་འབའ་ཞིག་དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་པས། འདི་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་མེད་དོ། །དཔེ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་བཞིན་ཡང་དག་དྲན་པ་དང༌། །ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་རྗེས་སྐྱེས་ནི། །ཡང་དག་པར་དྲན་པ་ནི་ཡང་དག་པར་དྲན་པའོ། །མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་ལས་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་ པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་དག་མི་སླུ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་དངོས་པོ་བཟུང་ནས་དེའི་རྗེས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་ཏེ། རིགས་ལ་སོགས་པ་བ་ལང་དང་བ་ལང་དཀར་པོར་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། ཐམས་ཅད་རིགས་མཐུན་པ་དང༌། མི་མཐུན་པ་ལས་ལྡོག་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་གཟུང་བས་བ་ལང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་བ་ལང་དང༌། དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་དཀར་པོ་དང༌། མི་འགྲོ་བ་ལས་ལོག་པའི་འགྲོ་བའི་ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་མ་བཟུང་བ་འཛིན་པ་ཡིན། གཞན་ཡང་བ་ལང་མཐོང་ན་བ་ལང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡང་དག་པར་མ་རེག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རེག་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ནི་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །བ་ལང་ངོ་ཞེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀྱང་བ་ལང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། ཡང་རྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བ་ལང་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་བ་ལང་མཐོང་བ་ནི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་བསྐྱེད་པ་དང་བ་ལང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཞེན་པ་དང་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་
Chinese
二者是虚假的，因为虚假中没有真实。如何仅仅是认识才是它的真实呢？不像它那样就不是真实。因为从牛的分别念中，有从非牛的相违中认识到牛，所以这没有被理证损害。要显示例子，如实的正念和，如何现量后生起呢，正念就是正念。名为从现量之后生起，是从现量的力量生起的分别念。那也不是量，因为那些是所取和能取。如果又说这些分别念仅仅是不欺骗就不是量，因为是所取和能取。就像因为是所取和能取，所以忆念不是量一样，从现量之后生起的分别念也是如此，因为没有差别。无分别念取了事物后，从那之后生起的分别念就取了种等差别，如果说种等就像牛和白牛行走一样。一切都是同类和，从不同类相违的事物自性，那是无分别念所取的，那么从非牛相违的牛和，从非白色相违的白色和，从不行走相违的行走的知识，如何没有取而取呢？另外，如果见到牛就确定是牛，那不是现量的量，因为没有真实触及事物的自性。如果触及，就会成为确定一切的自性。因此，这不是对不是真实认识的事物自性显现执著，所以不是现量的量。因为没有相，所以也不是比量。如果说牛啊的分别念也体验到牛的自性，那么就像在马的分别念中见到牛一样。无分别念见到牛，因为因没有不齐全，所以由它产生的和牛的分别念，没有差别地是错乱的，因为像这样执著和对境是一样的。不是在马的分别念中，
English
Both are false, because there is no truth in falsehood. How is it that only cognition is its truth? It is not truth as it is. Because from the conceptualization of a cow, there is a cognition of a cow from the opposite of non-cow, so this is not harmed by reasoning. An example should be shown: As is, correct mindfulness and, how is it that manifest subsequent arising? Correct mindfulness is correct mindfulness. What is called arising after manifestation is the conceptualization arising from the power of manifestation. That is also not valid cognition, because those are the object and the subject. If, again, these conceptualizations are not valid cognition merely because they are not deceptive, it is because they are the object and the subject. Just as memory is not valid cognition because it is the object and the subject, so too is the conceptualization arising after manifestation, because there is no difference. After the non-conceptual cognition has grasped the object, the conceptual cognition arising after that grasps the distinctions such as genus. If it is said that genus and so forth are like a cow and a white cow walking. Everything is of the same genus and, the nature of things that are contrary to dissimilar things, that is grasped by non-conceptual cognition, then how can the knowledge of a cow that is contrary to non-cow, and white that is contrary to non-white, and walking that is contrary to non-walking, grasp what has not been grasped? Furthermore, if one sees a cow and determines that it is a cow, that is not manifest valid cognition, because it does not truly touch the nature of the object. If it touches, it will necessarily become the nature of everything. Therefore, this is not manifest valid cognition because it is manifestly attached to the nature of an object that is not truly known. Because there is no sign, it is also not inference. If it is said that the conceptualization of 'it is a cow' also experiences the self-nature of the cow, then it is like seeing a cow in the conceptualization of a horse. Seeing a cow with non-conceptual cognition, because the cause is not incomplete, the conceptualization of the cow that is produced by it is confused without distinction, because in this way the object of attachment and the object are the same. It is not in the conceptualization of a horse,
Tibetan
བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་པར་ནི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་དང༌། སྤྱི་ནི་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན། །ཁྱད་པར་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དཔེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གང་ཕྱིར་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན། །ཆོས་ཅན་མ་འབྲེལ་རྣམ་གཅོད་པས། །སྤྱི་ཡང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །སྤྱི་ནི་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །ཞེས་གང་སྨྲས་པ་ལ། སྤྱི་གང་དུ་གྲུབ། དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་སྤྱིར་འགྱུར། འོན་ཏེ་དེ་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡང་སྤྱི་ཉིད་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་སྤྱི་མ་ཡིན། །དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་སྤྱི་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་མ་འབྲེལ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་འདོད་དེ། དཔེའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡང་བདག་ཅག་ནི་མ་འབྲེལ་བར་རྣམ་པར་གཅོད་པས་མེའི་ཕྱོགས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་དང་མ་འབྲེལ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་སྤྱི་ཡང་བཟུང་ལ་དེ་མ་འབྲེལ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཁྱད་པར་འཛིན་ཏོ། །དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཚད་མར་རིགས་ཏེ། མ་བཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དེ་རང་གི་ཡུལ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་བརྒྱུད་དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི། །རྗེས་དཔག་བློ་ཡི་འབྲེལ་བ་ཡིན། །བརྒྱུད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་དང༌། དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ནི། །རྟགས་ལས་ཤེས་ཏེ་རྗེས་དཔག་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་ལས་དེའི་རྟགས་ངེས་པ་ནི་རྒྱུད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟགས་ངེས་པ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དམིགས་པ་དང༌།། གང་ཞིག་དམིགས་པ་ཅན་དག་ནི། །ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དོན་དམ་སྟེ། །དེ་གཉིས་བདེན་དང་གོ་རིམས་བཞིན། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །
Chinese
为了遣除之故。如果这样，那么比量就成了量，因为特殊没有后随，而总则是已成待成。特殊不是要成立的，因为它的例子没有后随之故。如果总则是要成立的，那么因此就会成为所取和能取。此处说到：何以故执取特殊之故，比量是量，法与无关联而遣除，总也成为执取者，总则是已成待成。如是所说，总则在哪里成立？如果说是例子的法上，如果这样，那么例子的法具有特殊，那如何成为总？或者，那具有特殊的也是总，那么要成立的法的特殊如何不是总？因此应当这样说：如果以遣除与他者相连而成为特殊的例子法本身，那本身不会成为总。此处认为以遣除无关联而成为特殊，例子的法本身，我们也是以遣除无关联而使火的一方成为特殊，因此对于后随没有过失。因此，以法与无关联而遣除，总也成为所取，并且那遣除无关联的体性也执取特殊。因此，比量是量是合理的，因为执取未被执取的缘故。如果问那与自己的境相关联吗？那是通过它而产生的：比量是智慧的关联，通过比量而产生的比量识的境，以及从它产生的体性的关联。如此，要比量的：从相了知，即是比量。从要比量的义中确定它的相，是串习。从确定相而比量，是世间量的体性。一切烦恼所缘及，何为所缘有者彼，世俗与及胜义谛，彼二如其次第真。一切烦恼的所缘是什么，那是世俗谛。清净的所缘是什么，那是胜义谛。
English
For the sake of dispelling. If that is the case, then inference becomes a valid means of knowledge, because the particular lacks subsequent concomitance, and the general is already established or to be established. The particular is not to be established, because its example lacks subsequent concomitance. If the general is to be established, then therefore it will become the object and the subject. Here it is said: Because of grasping the particular, inference is a valid means of knowledge. By severing the subject from non-association, the general is also made to be grasped. The general is already established or to be established. As it is said, where is the general established? If it is said on the example's subject, if that is the case, then how does the example's subject, which possesses particularity, become general? Or, if that which possesses particularity is also the general itself, then how is the particularity of the subject to be established not general? Therefore, it should be said like this: If the example's subject, which has been made particular by severing association with others, is itself, then that itself will not become the general. Here, it is thought that it has been made particular by severing non-association. The example's subject itself, we also make the side of fire particular by severing non-association, therefore there is no fault in subsequent concomitance. Therefore, by severing the subject from non-association, the general also becomes the object, and the nature of severing non-association also grasps the particular. Therefore, inference is reasonable as a valid means of knowledge, because it grasps what has not been grasped. If it is asked whether that is related to its own object, that which arises from it through it: Inference is the connection of wisdom, the object of inferential knowledge arising through inference, and the connection of the nature arising from it. Thus, that which is to be inferred: Knowing from the sign, that is inference. Determining its sign from the meaning to be inferred is habituation. Inferring from the determined sign is the nature of worldly valid cognition. All afflictions and objects, and whatever objects there are, conventional and ultimate, those two are true in order. Whatever is the object of all afflictions, that is the conventional truth. Whatever is the object of purity, that is the ultimate truth.