Tibetan
ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚིག་ཕྱི་མས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཚིག་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་བ་ཅན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ཤིང་ཞུམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སེམས་མཉམ་པར་གཞག་ཅིང་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་རོ། །དགེ་སློང་དག་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ་ཞེས་སྔར་མ་ཐོས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་མིག་སྐྱེས་ཤིང༌། ཤེས་པ་དང༌། རིག་པ་དང༌། བློ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་སྡེའི་དུམ་བུ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུས་ན་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ཡིག་གེ་བསྒྱུར་ན་བློ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུས་སོ། །མིག་ལ་ཞན་པ་དང༌། ནོར་བ་དང་རྙོག་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་དེ་ལ་ཞན་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དེ། ཤའི་མིག་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུ་གཟུགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནོར་བ་ཉིད་མེད་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དོ། །ཤའི་མིག་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ནོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །རྙོག་པ་ཉིད་མེད་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བློ་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དེ། ཤའི་མིག་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རྙོག་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ནི་ཤའི་མིག་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་པ་རྣམས་ ལ་ངན་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་དང༌། མ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེན་པ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་དང༌། མ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མིག་དང༌། ཤེས་པ་དང༌། རིག་པ་དང༌། བློ་སྨོས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་མིག་སྐྱེས་ཤིང༌། ཤེས་པ་དང༌། རིག་པ་དང༌། བློ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་དེ་ནི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ལོག་པར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་ཡི
Chinese
并且通过精进、正念和禅定等后续词语来区分，应当理解为通过后续的词语来区分。如何理解呢？从“发起精进且不灰心”到“心平等安住且专注一境”之间。比丘们，当如理作意于这些先前未曾听闻的法，即“这是苦之圣谛”时，便生起了眼、智、慧、明。这是经部的段落。由于决定性的词语的法性之因是完全清净的缘故，如果翻译成文字就是“慧”。因此，这是决定性的词语的法性之因。为了正确地显示眼睛没有缺陷、错误和污垢，所以用三种方式来区分。也就是说，为了正确地显示智慧之眼没有缺陷，所以用“智”这个词来区分。因为肉眼在疑惑中看到事物，所以被称为“缺陷”，因为没有确定的智慧。为了正确地显示没有错误，所以用“慧”这个词来区分。因为肉眼不能如实地看到真实，所以被称为“错误”。为了正确地显示没有污垢，所以用“明”这个词来区分。因为肉眼不能看到完全的清净，所以被称为“有污垢”。因此，用三种方式来区分，是因为与肉眼的性质不一致。认为真理是 恶见、怀疑和无明等的对治不是指以真理为对境，而是指不是邪见、怀疑和无明等的对治，这是同义词。为了与此区分，所以提到了眼等。也就是说，为了与外道徒的观点区分，所以提到了眼、智、慧、明。如何区分呢？因为经中说，当如理作意时，便生起了眼、智、慧、明。这是因为无漏的智慧之眼是事物显现的缘故，是邪见的对治。
English
And it is distinguished by subsequent words such as diligence, mindfulness, and samadhi. It should be understood that it is distinguished by subsequent words. How so? From "initiating diligence and without discouragement" to "the mind being equally placed and focused on one point." Monks, when properly attending to these previously unheard of dharmas, namely, "This is the noble truth of suffering," then arises the eye, knowledge, wisdom, and clarity. This is a passage from the sutra. Because the cause of the nature of definitive words is completely pure, if translated into letters, it is "wisdom." Therefore, this is the cause of the nature of definitive words. In order to correctly show that the eye has no defects, errors, and impurities, it is distinguished in three ways. That is to say, in order to correctly show that the eye of wisdom has no defects, it is distinguished by the word "knowledge." Because the physical eye sees objects in doubt, it is called "defect," because there is no definite wisdom. In order to correctly show that there is no error, it is distinguished by the word "wisdom." Because the physical eye cannot see reality as it is, it is called "error." In order to correctly show that there is no impurity, it is distinguished by the word "clarity." Because the physical eye cannot see complete purity, it is called "impure." Therefore, it is distinguished in three ways because it is inconsistent with the nature of the physical eye. Considering the truths to be negative views, doubt, and ignorance, etc., the antidote is not referring to taking truth as the object, but rather referring to not being the antidote to wrong views, doubt, and ignorance, etc. This is a synonym. In order to distinguish from this, the eye, etc., are mentioned. That is to say, in order to distinguish from the views of the outsiders, the eye, knowledge, wisdom, and clarity are mentioned. How to distinguish? Because it is said in the sutra that when properly attending, the eye, knowledge, wisdom, and clarity arise. This is because the undefiled eye of wisdom is the manifestation of things, and it is the antidote to wrong views.
Tibetan
ན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་སྟེ། ཐེ་ཚོམ་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་དོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་སྟེ། མ་རིག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །བཟླས་པ་གསུམ་དག་ལ་ཐོག་མར་མཐོང་བ་ནི་མིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཐོག་མར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དང༌། བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པའོ། །མངོན་པར་ཤེས་པས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་དེ་མངོན་པར་ཤེས་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཐོག་མར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དང༌། མི་སློབ་པའི་ལམ་གང་ཡིན་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་དེ་བདག་གིས་མངོན་པར་ཤེས་པས་ཡོངས་སུ་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་དེ་དག་གིས་མངོན་པར་ཤེས་པས་བསྒོམས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཐོག་མར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། བསླབ་པ་གསུམ་པོ་འདི་དག་ལ་ཐོག་མར་མཐོང་བ་འདི་ནི་མིག་གོ །ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི་ཤེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་གསུམ་པོ་འདི་དག་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། རྣམ་པར་མི་འཇོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པར་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ ཉིད་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཟག་པ་རྒྱས་པར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ལམ་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་ཐོག་མར་རྣམ་པར་མི་འཇོག་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་སྐྱེའོ། །རྣམ་པ་མི་འཇོག་པ་དང་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་གཉིས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་རྒྱས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སར་བལྟ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་མིག་དང་ཤེས་པ་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་དོ། །དེ་སྙེད་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཏེ། དངོས་པོ་ཇི་སྙེད་པ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་འདི་ལ་ཡོད་པས་དེ་ནི་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཅན་ནོ། །དེའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ནི་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཏེ། བརྟན་པ་ནས་དེ་ལ་དམིགས
Chinese
然。彼即因无犹豫故为识，是犹豫之对治。彼即因真实成办义故为智，是无明之对治。于三学中，最初见者是眼，谓于见道中，此是苦圣谛，乃至此是能灭苦之道圣谛之间，最初见者为何。于修道中，苦圣谛也。当以现证而遍知，谓乃至能灭苦之道圣谛，当以现证而修习之间，最初见者为何。于无学道中，苦圣谛我已以现证而遍知，谓乃至能灭苦之道圣谛，彼等已以现证而修习之间，最初见者为何。此于三学中，最初见者此是眼。如何见者而分别，是识，谓于此三道中，于苦等圣谛如何见者，而安立之智慧，及不分别之智慧，于出世间之后所得，于自相与共相二者分别，即是各别作意是识。彼亦当知是无漏之智慧，以于彼无漏不增长故。彼亦当如是知，于三道一切中，亦最初不分别之出世间生，彼后于彼之随后分别生。不分别与分别之智慧，彼二者之差别广大及具足者，当于瑜伽行地观之。二者彼即事业广大发生者，即是眼与识二者彼即是。依于彼所有性者，谓事物所有者，此有四圣谛故，彼是所有性者。彼之事物彼即是所有性者，于彼即是依于所有性者，从坚固至彼为所缘。
English
Indeed. That itself is knowledge because of being without doubt, it is the antidote to doubt. That itself is wisdom because it truly accomplishes the meaning, it is the antidote to ignorance. Among the three trainings, the first to see is the eye, that is, in the path of seeing, from 'this is the noble truth of suffering' to 'this is the noble truth of the path that leads to the cessation of suffering,' what is the first to see? In the path of cultivation, it is the noble truth of suffering. It should be fully known by direct cognition, that is, from the noble truth of the path that leads to the cessation of suffering, it should be cultivated by direct cognition, what is the first to see? In the path of no more learning, the noble truth of suffering, I have fully known by direct cognition, that is, from the noble truth of the path that leads to the cessation of suffering, they have cultivated by direct cognition, what is the first to see? This, in these three trainings, the first to see is this eye. How to discern what is seen is knowledge, that is, in these three paths, how the noble truths such as suffering are seen, the wisdom that establishes them, and the wisdom that does not discern, obtained after the supramundane, discerning the two characteristics of self and general, that is, individual attention is knowledge. That should also be known as the wisdom without outflows, because outflows do not increase in it. That should also be known in this way, in all three paths, the supramundane that does not discern arises first, and then the subsequent discernment arises after that. The distinction between the wisdom that does not discern and the wisdom that discerns, which is vast and complete, should be viewed in the Yogācāra-bhūmi. The activity that arises extensively from those two is precisely those two, the eye and knowledge. Relying on that which has so much, that is, because there are so many things, these four noble truths, therefore it has so much. That thing of it is precisely that which has so much, in that, it is relying on that which has so much, from steadfastness to focusing on that.
Tibetan
་པར་བྱེད་པ་ན་གཉིས་པོ་དེ་རིག་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་འདས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། དེ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། དེ་འགོག་པ་དང༌། དེའི་ལམ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་འཛིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀ་རིག་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའོ། །དེ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཅན་ནོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ན་དེ་གཉིས་ཀ་བློའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེན། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་དེ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་ཆོས་མ་ཐོས་པ་རྣམས་ལ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་མེད་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཅན་མ་ཡིན་པས། དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་མིག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ན་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་པ་ན་རུས་པ་དང་རུས་གོང་དུ་མོས་པའི་ཕྱིར་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རུས་པ་དང་རུས་གོང་རྣམས་ཀྱིས་ས་གང་བར་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེའི་ཕྱིར་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མཐོང་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ།། གལ་ཏེ་དེ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན། རྟོག་གེ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ན་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་རྣམས་ནི་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེའི་ཕྱིར་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དགག་པའི་ཕྱིར་རིག་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་མ་ཡིན་ཡང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེའི་ཕྱིར་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དགག་པའི་ཕྱིར་བློ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་གྱིས་སོ། །རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ནི་དྲི་མ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་བཟོད་པ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མིག་ཡིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནིའོ། །བཟླས་པ་གསུམ་དག་ལ་འ
Chinese
作彼二者，即是智慧。何以故？谓能执持尽所有故。如是执持尽所有之苦，谓过去、现在、未来，及彼一切之集、彼灭、彼道，是故彼二者是智慧。即依如所有性而为慧，谓苦等之体相如其所有者，即是如所有。彼四圣谛在于何者，彼即是如所有性。彼之事物即是如所有性。即依于彼如所有性，于彼作意，彼二者即是慧。何以故？谓如实了知故。如是了知如实之苦等谛故。复次，广说者，谓于未闻法者，若谓无由闻所生之智，是随念者，然彼非是随念者。为遮彼故，说眼。设若非是闻所生，亦非随念者，然是信解所生之见。如于不净修习时，由信解于骨及骨琐故，由信解作意，如见骨及骨琐充满大地。若作是念，是故为遮信解所生之见，故说为智。设若彼非是闻所生，亦非是思择者，亦非信解所生者，然是增上慢者。谓增上慢者，作是念：我见。若作是念，是故为遮增上慢故，说为智慧。设若彼等虽非是彼等，然是具漏者。若作是念，是故为遮彼具漏性故，说为慧。何以故？谓由清净义故。彼清净者，即是无垢。有说者，谓是分别说者。彼是广说者，谓忍是见性故，是眼，此是也。于三复诵中
English
When making them, the two are wisdom. Why? Because they hold all that exists. Like this, holding all the sufferings, namely past, present, and future, and all their origins, their cessation, and their paths, therefore both are wisdom. Relying on the nature of what exists, it is wisdom. The nature of suffering and so on, as it exists, is what exists. That which has the four noble truths is what has the nature of what exists. Its entity is the nature of what exists. Relying on that nature of what exists, when focusing on it, both are wisdom. Why? Because it realizes truthfully as it is. Like this, it realizes the truths of suffering and so on truthfully as they are. Furthermore, the extensive explanation is that for those who have not heard the Dharma, if one thinks that there is no knowledge arising from hearing, and it is inferential, but it is not inferential. To refute that, the term "eye" is spoken. If it is not arising from hearing, nor is it inferential, then it is seeing arising from faith. Like when meditating on impurity, due to faith in bones and skeletons, by focusing on faith, one sees bones and skeletons filling the earth. If one thinks like that, therefore, to refute seeing arising from faith, the term "knowledge" is spoken. If it is not arising from hearing, nor is it a thinker, nor is it arising from faith, then it is one with pride. Those with pride think, "I see." If one thinks like that, therefore, to refute pride, the term "wisdom" is spoken. If they are not those, but they are with outflows, if one thinks like that, therefore, to refute that nature of being with outflows, the term "wisdom" is spoken. Why? Because of the meaning of purity. That purity is without defilement. Some say that they are the Vaibhashikas (distinction speakers). That is the extensive explanation, that patience is the nature of seeing, therefore it is the eye, this is it. In the three recitations