Tibetan
བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །དེ་ལ་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཤེས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་རྣམ་པ་བཞི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་དགུ་འགོག་པ་ལ་རྣམ་པ་བཞི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ལམ་ལ་རྣམ་པ་བཞི་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་ནི་ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བའི་གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་དགུ་དགུ་ཡོད་དོ། །ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ལམ་དེ་དག་ལ་མིང་དུ་དེ་མ་ཐག་པའི་ལམ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཁམས་གཉིས་ཀྱི་གནས་སམ་ལུས་ལ་མཐོང་བ་དང༌། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གང་དང་གང་ཡོད་པ་དེ་དང་དེ་དག་དེའི་གཉེན་པོ་དེ་མ་ཐག་པའི་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་གང་དང་གང་སྐྱེས་ཤིང་བྱུང་བར་གྱུར་ན་གཉེན་པོ་དེས་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དང་དེ་དག་སྤོང་ཞིང་དེ་དག་བྲལ་བར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་སྐྱེས་ནས་ཁམས་གཉིས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དགུ་དགུ་ཡོད་པ་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་སྐྱེས་ནས་ཁམས་གཉིས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་པར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་དྲུག་ཡོད་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་སྐྱེས་ནས་ཁམས་གཉིས་ཀྱི་འགོག་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་དྲུག་ཡོད་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་སྐྱེས་ནས་ཁམས་གཉིས་ཀྱི་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བདུན་བདུན་ཡོད་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་ རོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དགུ་ཡང་དེ་མ་ཐག་པའི་ལམ་ཡེ་ཤེས་ཆུང་ངུའི་ཡང་ཆུང་དུས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོའི་ཡང་ཆེན་པོ་སྤོང་བར་བྱེད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ཡང་ཆེན་པོས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་དུའི་ཡང་ཆུང་དུ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་ལམ་དང་བཅས་པའི་ལུས་སྐྱེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་མཐོང་བ་དང༌། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་འབྲེལ་པའི་ལུས་གཞན་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ལུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མ་དེས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ལུས་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་སྐྱེད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ཕྱི་མ་ནི་མི་སྐྱེད་པས་ན་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོས་ཕུང་པོ་རབ་ཏུ་མི་སྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པའི་འགོག་ཏུ་དེ་བཞིན་ཉིད་སྨོས་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པའི་དོན་ཏོ། །རྟག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་དུ་གནས་ཏེ། རང་བཞིན་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེའི་ལན་དུ། གང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་བྱའོ། །ཆོས་དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ནི་ཆོས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ན་མ་ཆོས་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཆོས་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཉིད་ནི་གཞན་ཡང་ཡོད་དོ། མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་བྱའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། གང་ཆོས་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཤིས་པ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོར་ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱའོ། ། ཆོས་བདག་མེད་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བ་ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དོན་དུ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པ་ལ་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་མི་བྱའོ། །ཡང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་གཉིས་སུ་འདུས་ལ། དེ་དག་ཀྱང་མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ
Chinese
于苦，随知之忍；于集，随知之忍；于灭，随知之忍；于道，随知之忍。其中，对上二界之苦，知其无常等四相，称为于苦随知之忍。对上二界之集，如四相般了知，是于集随知之忍。对九种烦恼之灭，如四相般了知，是于灭随知之忍。对上二界之道，如四相般了知，是于道随知之忍。上二界由修所断之九种烦恼，分为九九份，其对治之智慧亦有九九份。大之大等如前。其中，见断与修断之道，名为彼之近道。其中，于二界之处或身，见断与修断之烦恼为何，彼等之对治，彼之近道之刹那，何者生起与出现，则对治者能断除彼等烦恼，并使彼等分离。如何呢？苦随知忍生起后，能断除二界之苦，见断之九九种烦恼。集随知忍生起后，能与二界之集，见断之六六种烦恼分离。灭随知忍生起后，能与二界之灭，见断之六六种烦恼分离。道随知忍生起后，能断除二界之道，见断之七七种烦恼。 修断之九种烦恼，亦是彼之近道，小智慧之极小时，能断除大烦恼之极大者，因此，大智慧之极大者，能断除小烦恼之极小者。如是，于第一刹那，烦恼之对治
English
The forbearance of knowing suffering accordingly; the forbearance of knowing the origin accordingly; the forbearance of knowing cessation accordingly; the forbearance of knowing the path accordingly. Among them, knowing the suffering of the two upper realms as impermanent, etc., in four aspects is called the forbearance of knowing suffering accordingly. Knowing the origin of the two upper realms in four aspects is the forbearance of knowing the origin accordingly. Knowing the cessation of the nine kinds of afflictions in four aspects is called the forbearance of knowing cessation accordingly. Knowing the path of the two upper realms in four aspects is called the forbearance of knowing the path accordingly. The antidote wisdom for the nine kinds of afflictions to be abandoned by meditation in the two upper realms, divided into nine nines, also has nine nines. The great of the great, etc., are as before. Among them, the paths to be abandoned by seeing and meditation are called the immediate path. Among them, whatever afflictions are to be abandoned by seeing and meditation in the place or body of the two realms, and whatever antidotes there are, whatever moments of the immediate path arise and occur, then the antidote will abandon those afflictions and separate them. How is it? After the forbearance of knowing suffering accordingly arises, it will abandon the suffering of the two realms, the ninety-nine kinds of afflictions to be abandoned by seeing. After the forbearance of knowing the origin accordingly arises, it will be separated from the six-six kinds of afflictions to be abandoned by seeing the origin of the two realms. After the forbearance of knowing cessation accordingly arises, it will be separated from the six-six kinds of afflictions to be abandoned by seeing the cessation of the two realms. After the forbearance of knowing the path accordingly arises, it will abandon the seven-seven kinds of afflictions to be abandoned by seeing the path of the two realms. The nine kinds of afflictions to be abandoned by meditation are also the immediate path. When the smallest of the small wisdom is the time, it abandons the greatest of the great afflictions. Therefore, the greatest of the great wisdom abandons the smallest of the small afflictions. Thus, in the first moment, the antidote to afflictions
Chinese
以道为伴的身体所生，若断除烦恼，则从后一刹那起就能见到，并且不能产生与修习所断除的烦恼种子相关的其他身体。因为没有烦恼的身体的前一刹那，能产生没有烦恼的身体的后一刹那，而不能产生具有烦恼的后一刹那，所以说烦恼的对治不能使蕴增长，这叫做以智慧分析的断灭。在以智慧分析的断灭的断灭中，提到了如是性。因此，为了理解如是性的自性，就问什么是如是性？也就是问如是性的自性是什么？恒常的空性自性如是安住，因为自性不会改变，所以叫做如是性。作为对这个问题的回答，说了“诸法之法性”。“诸法”指的是色、受、想、行、识。“诸法之法性”指的是诸法的自性，也就是诸法的本体。诸法的本体就是远离能取和所取的空性，远离能取和所取的空性叫做法性。对此，法性还有其他的。为了避免认为无常和痛苦也叫做法性，所以说了“诸法无我”。像这样，色和声等诸法，因为是能取和所取的自性，所以是安立和言说的对境。对于作为能取和所取的本体而被认知和言说的，叫做“法”。 诸法无我，指的是远离能取和所取的实物，不是认知和言说的对境的空性，叫做诸法无我。实际上，遍计所执的事物，自性空性叫做诸法无我。因此，对于叫做“法”的无常等，不能叫做“法性”。或者说，一切法都可归纳为有为法和无为法两种，而这些也具有三种特征。
English
If one abandons afflictions by being born with a body accompanied by the path, then from the subsequent moment onwards, one can see, and one cannot generate another body related to the seeds of afflictions to be abandoned by cultivation. Because the previous moment of a body without afflictions can generate the subsequent moment of a body without afflictions, but cannot generate a subsequent body with afflictions, it is said that the antidote to afflictions does not cause the aggregates to increase, which is called cessation by individual analysis. In the cessation of cessation by individual analysis, suchness is mentioned. Therefore, in order to understand the nature of suchness, one asks, what is suchness? That is, what is the nature of suchness? The nature of emptiness, which is permanent, abides as such, and because the nature does not change, it is called suchness. As an answer to this question, it is said, "Whatever is the dharmata of all dharmas." "All dharmas" refers to form, feeling, perception, mental formations, and consciousness. "The dharmata of all dharmas" refers to the nature of all dharmas, that is, the essence of all dharmas. The essence of all dharmas is emptiness, which is devoid of the grasper and the grasped. Emptiness, which is devoid of the grasper and the grasped, is called dharmata. Furthermore, there are other dharmatas. In order to avoid thinking that impermanence and suffering are also called dharmata, it is said, "Whatever is the selflessness of dharmas." Like this, dharmas such as form and sound, because they are the nature of the grasper and the grasped, are the objects of establishment and expression. That which is known and expressed as the essence of the grasper and the grasped is called "dharma." The selflessness of dharmas refers to emptiness, which is devoid of the entity of the grasper and the grasped, and is not the object of cognition and expression, and is called the selflessness of dharmas. In reality, the self-empty nature of imputed phenomena is called the selflessness of dharmas. Therefore, impermanence and so on, which are called "dharma," cannot be called "dharmata." Alternatively, all dharmas can be summarized into two: conditioned and unconditioned, and these also have three characteristics.