Tibetan
་སྐྱེ་བས་ཉོན་མོངས་པ་ནི་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འཕགས་པ་དེ་དག་ལ་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བའི་ལས་མ་ངེས་པ་ཡོད་ཀྱང་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་སྤངས་ པས་ན་འཕགས་པ་དེ་དག་ལས་དེས་ངན་སོང་དུ་མི་སྐྱེ་སྟེ། དེ་བས་ན་མདོ་ལས་ཀྱང༌། བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ངན་སོང་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་སུ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའོ། །དེ་བས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ནི་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཁམས་གསུམ་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཚེ་སྔ་མ་ལ་ལས་བྱས་པས་ཚེ་འདིར་སྐྱེས་ནས། ཚེ་འདིར་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་དང༌། ཚེ་ཕྱི་མར་སྐྱེ་བའི་ལས་ཚེ་འདིར་བྱས་ཀྱང་ལས་དེས་འཕགས་པ་དེ་དག་ཚེ་ཕྱི་མར་འཕེན་མི་ནུས་ཏེ། ཚེ་ཕྱི་མར་མི་སྐྱེ་བས་ན་ཉོན་མོངས་པ་ནི་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྩ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འཁོར་བར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་དང་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་གྱི། ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་པར་ནི་འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བར་མི་རུང་ངོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་རྣམ་པར་སྨྲ་བ་པ་ཁྱེད་ཅག་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་འདོད་ན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བརྟག་སྟེ། ཡང་ན་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་སྤང་གྲང༌། ཡང་ན་ཉོན་མོངས་པ་བག་ཆགས་ས་བོན་དུ་གནས་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྱུར་པ་ཡང་སྤང་གྲང་ན། ཀུན་གཞི་ཁས་མ་བླངས་པས་ཕྱོགས་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་སྤོང་ཞེས་བྱ་བར་ཡང༌། གང་གི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཏེ། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ན་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་ཟག་པ་ཅན་དུ་གྱུར་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་པས་དེའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་ལམ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་སྐད་བཤད་པ་དང༌། གལ་ཏེ་གཞན་ན་རེ། ཉོན་མོངས་པ་མངོན་དུམ་བྱུང་གི་ས་བོན་གྱི་དུས་ན་གནས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་ཡང༌། ལན་དུ། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་ཁས་མི་ལེན་ན་ཉོན་མོངས་པ་ས་བོན་གྱི་དུས་ན་གནས་པ་ཡང་སྤང་དུ་ མི་རུང་ངོ༌། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མིག་ནས་ལུས་ཀྱི་བར་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་དུ་འགྱུར་ང་མེད་ལ། འཕགས་པའི་ལམ་དུ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཕགས་པའི་ལམ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ནི་འགགས་ཏེ་མེད་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཡོད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཕགས་པའི་ལམ་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེས་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་སྦོང་ཞེས་བྱ་གྲང་ན། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་བ་ཟག་པ་མེད་པ་འཕགས་པའི་ལམ་གཉེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ན་འཕགས་པའི་ལམ་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཀུན་གཞི་ཞེའམ། ཆོས་གཞན་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་གྱི་རྟེན་དང་གཞིར་གྱུར་པ་ཡོད་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁམས་མ་བླངས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་གྱི་གནས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལམ་དུ་གྱུར་བས་སྤང་བར་བྱ་བར་ཁས་མ་བླངས་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་དུ་མེད་དེ། དེ་བས་ན་ས་བོན་གྱི་གནས་ཀྱང་སྤང་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་དང༌། གལ་ཏེ་གཞན་ན་རེ་གཉེན་པོའི་སེམས་ཡིད་དེ་ཉིད་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་གནས་པ་གཉེན་པོའི་སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་དང་ཆུ་གཉིས་འགལ་བས་གང་ན་མེ་གནས་པ་དེ་ན་ཆུ་མི་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཉེན་པོ་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ནི་མི་མཐུན་པ་ཡིན་པས། གང་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཞེ་ན་པ་དེ་ཉིད་གཉེན་པོའི་སེམས་ཟག་པ་མེད་པ་ཡིན་པར་མི་རིགས་ལ། གང་གཉེན་པོའི་སེམས་ཟག་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པར་ཡང་མི་རིགས་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་སྐད་བཤད་པ་དང༌། གལ་ཏེ་གཞན་ན་རེ། སེམས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་མི་སྤོང་སྟེ་སྤོང་བར་མི་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། ལན་དུ། དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་ལྟ་བའི་ཚུལ་ལྟར་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་མ་སྤངས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ལྟར་རིགས་ཏེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཀུན་གཞི་ལས་གཞན་པ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྷན་ ཅིག་ཏུ་འགྲོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་ལ་ས་བོན་བསྒོས་ནས། ས་བོན་དེ་དག་བརྟས་པར་གྱུར་པ་དང་ཀུན་གཞི་ཉིད་ལས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་
Chinese
因为生起，烦恼是轮回中生起之因的主要因素。或者，对于那些圣者来说，虽然有不确定会堕入恶道的业，但由于以见道断除了会堕入恶道的烦恼，因此那些圣者不会因此堕入恶道。因此，经中也说：“获得忍位，无有恶趣。”所说的获得忍位，是指对痛苦获得法忍。因此，烦恼是轮回中生起之因的主要因素。此外，那些已脱离三界贪欲的阿罗汉们，因前世所造之业而生于此世，虽然在此世断除了烦恼，并且在此世造作了来世生起的业，但那业无法将那些圣者推向来世，因为他们不会再生于来世，所以烦恼是轮回的根本。因此，断除了轮回的因——烦恼，就会从轮回中解脱；如果未断除烦恼，则无法从轮回中解脱。而且，如果没有阿赖耶识，就无法断除烦恼。为什么呢？因为，像你们这些声闻论者，如果想要断除烦恼，就应作两种考察：或者断除那些已经显现并进入的识，即那些正在直接体验烦恼的烦恼；或者断除那些以习气种子形式存在，尚未显现的烦恼。由于不承认阿赖耶识，所以无论哪种方式都不合理。为什么呢？因为，对于“断除已经显现的烦恼”这种说法，当烦恼已经显现，进入的识正在体验烦恼并成为烦恼的自性时，那些进入的识已经变得有漏，不再是无漏道的特征，因此那时没有断除烦恼的道，所以无法断除烦恼。如是说。如果其他人说：断除烦恼是在烦恼尚未显现，处于种子状态时进行。回答是：如果不承认有阿赖耶识，那么烦恼的种子
English
Because of arising, afflictions are the primary cause of arising in samsara. Alternatively, although those noble ones may have uncertain karma that would cause them to be born in the lower realms, because they have abandoned the afflictions that would cause them to be born in the lower realms through the path of seeing, those noble ones will not be born in the lower realms because of that. Therefore, it is also said in the sutras: "Having attained patience, there is no lower realm." The attainment of patience refers to the attainment of patience with suffering as dharma. Therefore, afflictions are the primary cause of arising in samsara. Furthermore, those arhats who are free from desire for the three realms are born in this life because of the karma they created in their previous life. Although they have abandoned afflictions in this life and have created karma in this life that would cause them to be born in the next life, that karma cannot propel those noble ones into the next life. Because they will not be born in the next life, afflictions are the root of samsara. Therefore, having abandoned afflictions, the cause of arising in samsara, one will turn away from arising in samsara. If one has not abandoned afflictions, one will not turn away from samsara. Moreover, if there is no alaya-vijnana, then it is not possible to abandon afflictions. Why? Because, like you Shravaka proponents, if you wish to abandon afflictions, you should investigate in two ways: either abandon those consciousnesses that have already manifested and entered, that is, those afflictions that are directly experiencing afflictions; or abandon those afflictions that exist as latent seeds and have not yet manifested. Since you do not accept the alaya-vijnana, neither way is reasonable. Why? Because, regarding the statement "abandoning afflictions that have already manifested," when afflictions have already manifested and the entering consciousnesses are experiencing afflictions and have become the nature of afflictions, those entering consciousnesses have become contaminated and are no longer the characteristic of the uncontaminated path. Therefore, at that time there is no path to abandon afflictions, so it is not possible to abandon afflictions. Thus it is said. If others say: Abandoning afflictions is done when afflictions have not yet manifested and are in the state of seeds. The answer is: If you do not accept that there is an alaya-vijnana, then the seeds of afflictions
Chinese
也无法舍弃。 为什么呢？因为从眼到身的五种识，不会转变成圣道。圣道会转变成意识。当意识转变成圣道时，眼等五识就会止息而消失，唯有意识存在。如果意识转变成圣道的自性，能摧毁烦恼的种子，那么，当无漏的意识转变成圣道的对治品时，圣道所要舍弃的阿赖耶识，或者其他作为烦恼种子之所依和基础的法，你一点也不接受。由于不承认烦恼种子的处所，即转变成道的意识，是可以舍弃的，所以烦恼无法舍弃。因此，种子的处所也无法舍弃。 如是说。如果其他人说，对治心，即意识本身，烦恼的习气存在于其中，对治心本身就能舍弃它，这也是不合理的。譬如火和水是相违的，哪里有火，哪里就没有水。同样，对治和烦恼也是不相容的。哪里有烦恼的习气，那里就不可能有无漏的对治心。哪里有无漏的对治心，那里就不可能有烦恼的种子，所以烦恼无法舍弃。 如是说。如果其他人说，与心和烦恼种子相应的，不会舍弃烦恼种子，也不会去舍弃它。回答是，如果按照你的观点，因为没有舍弃烦恼的种子，所以无法获得涅槃，因此也无法从轮回中解脱。因此，这样才是合理的：阿赖耶识，以及与阿赖耶识之外的其他转识一同生起的烦恼和近烦恼，在阿赖耶识中播下种子。当这些种子增长时，烦恼和近烦恼就会从阿赖耶识本身
English
also cannot be abandoned. Why? Because the five consciousnesses from eye to body do not transform into the noble path. The noble path transforms into mind consciousness. When mind consciousness transforms into the noble path, the five consciousnesses such as eye cease and disappear, and only mind consciousness exists. If the very nature of mind consciousness transforming into the noble path is said to destroy the seeds of affliction, then when the undefiled mind consciousness transforms into the characteristic of the antidote of the noble path, you do not accept at all that the alaya consciousness to be abandoned by the noble path, or other dharmas that serve as the basis and foundation for the seeds of affliction, exist. Since you do not acknowledge that the place of the seeds of affliction, the mind consciousness that has become the path, can be abandoned, affliction cannot be abandoned. Therefore, the place of the seeds also cannot be abandoned. Thus it is said. If others say that the antidote mind, that is, the mind itself, in which the imprints of affliction reside, is abandoned by the antidote mind itself, that is also unreasonable. For example, fire and water are contradictory, and where there is fire, there is no water. Similarly, antidote and affliction are incompatible. Where there is the imprint of affliction, there cannot be undefiled antidote mind. Where there is undefiled antidote mind, there cannot be the seed of affliction, so affliction cannot be abandoned. Thus it is said. If others say that that which is associated with mind and the seed of affliction does not abandon the seed of affliction, nor does it abandon it. The answer is, if you follow your view, since the seed of affliction has not been abandoned, nirvana cannot be attained, and therefore liberation from samsara is also impossible. Therefore, it is reasonable to say that the alaya consciousness, and the afflictions and near afflictions that arise together with other transforming consciousnesses other than the alaya consciousness, sow seeds in the alaya consciousness. When these seeds grow, afflictions and near afflictions arise from the alaya consciousness itself