Tibetan
དང་བ་དང་ལྡན་པ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བར་ནུས། འཕགས་པའི་ལམ་ནི་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ལ་གང་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་ནི་དད་པ་ཞེས་བྱའོ། །མ་དང་པ་ནི་ལས་དང་འབྲས་བུ་དང༌། བདེན་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་མེད་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་སེམས་དང་བ་མེད། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌། འཕགས་པའི་ལམ་ལ་འདོད་པ་མེད་པས་ན་མ་དད་པ་ནི་དད་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ཡང་གཏི་མུག་གི་ཤས་ལས་བྱུང་བས་ན་རྫས་སུ་མེད་ཀྱི། བཏགས་པར་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ལས་ནི་ལེ་ལོའི་རྟེན་བྱེད་པ་སྟེ། མ་དད་པ་ཡོད་པ་ན་མ་དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་མཉན་པ་དང་བསམ་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བ་བྱེད་མི་འདོད་པས་ལེ་ལོའི་རྟེན་བྱེད་པའོ། །ལེ་ལོའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །ལེ་ལོ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་ཏེ། ལེ་ལོའི་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ལན་དུ། དགེ་བ་ལ་སེམས་མི་སྤྲོ་བ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཉལ་བའི་བདེ་བ་དང་འཕྲེས་པའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཉན་པ་དང་བསམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་བྱ་བ་ལ་སེམས་མི་སྤྲོ་ཞིང་དགེ་བའི་ལས་ལ་སེམས་འཇུག་པར་མི་འདོད་པ་ནི་ལེ་ལོ་ཞེས་བྱའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དགེ་བའི་ལས་སྤྱད་པ་ལ་སེམས་སྤྲོ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལེ་ལོ་ནི་དགེ་བའི་ལས་བྱ་བ་ལ་སེམས་སྤྲོ་བ་མེད་པས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །འདི་ཡང་གཏི་མུག་གི་ཤས་ལས་བྱུང་བས་ན་རྫས་སུ་བཏགས་སུ་མེད་ཀྱི་བཏགས་པར་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིའི་ལས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལ་བགེགས་བྱེད་པའོ། །བག་མེད་པའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བག་མེད་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་ཏེ། བག་མེད་པའི་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ལན་དུ། ཆགས་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་དང༌། ལེ་ལོ་གང་ཡིན་པ་དག་གིས་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་མི་བསྲུང་བ་དང༌། དགེ་བ་ལ་མི་བསྒོམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་དང༌། ལེ་ལོ་སྟེ། ཆོས་འདི་བཞིའི་དབང་དུ་བྱས་སམ་ཆོས་དེ་བཞི་ལ་གནས་ཤིང་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སེམས་ཞུགས་པ་ལས་ནི་མི་སྲུང་མི་གློན། དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ནི་སྒོམ་པར་མི་བྱེད་པ་ལ་བག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ཡ
Chinese
具有信心的，能够获得涅槃。能够修持圣道，凡是生起希求之心，这称为信心。不具信心是指对业和果报，以及真理不相信，对三宝等不认为是具有功德，心中没有喜悦。对涅槃和圣道没有希求之心，因此不具信心被称为与信心相违背的一方。这（不具信心）也是从愚痴的部分产生，因此在实体上是不存在的，应当理解为是假立存在的。它的作用是成为懈怠的所依，当存在不具信心时，由于不具信心的力量，不想进行听闻和思维等善行，因此成为懈怠的所依。为了显示懈怠的自性，提问说：什么是懈怠呢？这是提问懈怠的自性和特征是什么的意思。对此回答说：对善事不生起欢喜之心，是与精进相违背的一方。意思是说，贪恋睡眠的安乐和闲聊的安乐，从身语意三门，对于听闻和思维等善事不生起欢喜之心，并且不想让心投入到善业中，这称为懈怠。与精进相违背的一方是指，对于行持善业生起欢喜之心称为精进，而懈怠是对行持善业没有欢喜之心，因此是与精进相违背的一方。这（懈怠）也是从愚痴的部分产生，因此在实体上是不存在的，应当理解为是假立存在的。它的作用是对于极力串习善的一方制造障碍。为了显示放逸的自性，提问说：什么是放逸呢？这是提问放逸的自性和特征是什么的意思。对此回答说：贪欲、嗔恨、愚痴和懈怠，凡是这些，不守护烦恼的心，并且不修习善法。意思是说，贪欲、嗔恨、愚痴和懈怠，这四法的影响下，或者安住和依赖于这四法，对于贪欲等烦恼，心随之而入而不守护不遮止，对于信心等善法不进行修习，这称为放逸。这（放逸）也
English
Having faith, one can attain Nirvana. One can practice the Noble Path, and whatever desire arises is called faith. Lack of faith means not believing in actions and their results, nor in the truth, and not considering the Three Jewels, etc., as having virtues, with no joy in the heart. Since there is no desire for Nirvana and the Noble Path, lack of faith is called the opposite of faith. This (lack of faith) also arises from the aspect of ignorance, so it does not exist substantially, but should be understood as nominally existent. Its function is to be the basis of laziness, for when there is lack of faith, due to the power of lack of faith, one does not want to engage in listening, contemplation, and other virtuous deeds, thus becoming the basis of laziness. To show the nature of laziness, the question is asked: What is laziness? This means asking what the nature and characteristics of laziness are. The answer is: Not taking joy in virtue, it is the opposite of diligence. It means being attached to the pleasure of sleeping and the pleasure of idle talk, and from the doors of body, speech, and mind, not taking joy in doing virtuous deeds such as listening and contemplation, and not wanting to engage the mind in virtuous actions, this is called laziness. The opposite of diligence means that taking joy in practicing virtuous deeds is called diligence, while laziness is not having joy in doing virtuous deeds, so it is the opposite of diligence. This (laziness) also arises from the aspect of ignorance, so it does not exist substantially, but should be understood as nominally existent. Its function is to create obstacles to the thorough cultivation of the side of virtue. To show the nature of heedlessness, the question is asked: What is heedlessness? This means asking what the nature and characteristics of heedlessness are. The answer is: Attachment, hatred, ignorance, and laziness, all of these, not guarding the mind from afflictions, and not cultivating virtue. It means that under the influence of these four dharmas—attachment, hatred, ignorance, and laziness—or dwelling and relying on these four dharmas, the mind enters into afflictions such as attachment without guarding or preventing it, and one does not cultivate virtuous dharmas such as faith, this is called heedlessness. This (heedlessness) also
Tibetan
ང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་དང་ལེ་ལོ་སྟེ། ཆོས་འདི་བཞིའི་ཤས་ལས་བྱུང་བས་ན་རྫས་སུ་མེད་ཀྱི། བཏགས་པར་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིའི་ལས་ནི་མི་དགེ་བ་འཕེལ་བ་དང་དགེ་བ་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཏེ། མི་དགེ་བ་ལ་སེམས་ཞུགས་པ་ལས་མ་བསྲུངས་པས་ནི་མི་དགེ་བ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། །དྲན་པ་ཉམས་པའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དྲན་པ་ཉམས་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་ཏེ། དྲན་པ་ཉམས་བའི་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ལན་དུ། དྲན་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཏེ། དགེ་བ་ལ་སེམས་མི་གསལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དྲན་པ་གང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྡན་པའི་དྲན་པ་ལ་ནི། དྲན་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་དགེ་བའི་སེམས་མི་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན་སྦྲང་རྩི་དང་ཁར་ཟབ་ལས་གོམས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱང་ཏིག་ཏ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་ཟས་རྫས་ཟ་བར་མི་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ། དྲན་པ་གང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྡན་པས་འདོད་ ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ལ་དྲན་གྱི་དགེ་བ་སེམས་ལ་མི་གསལ་ཏེ། ཡང་དག་བའི་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་སེམས་མི་དྲན་ཏེ། བརྗེད་པར་གྱུར་པ་ལ་ནི་དྲན་པ་ཉམས་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ཡང་གཏི་མུག་གི་ཤས་ལས་བྱུང་བས་ན་རྫས་སུ་མེད་ཀྱི་བཏགས་པར་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིའི་ལས་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཏེ། དྲན་པ་ཉམས་པ་རྣམས་ཉོན་མོངས་པའི་ཡུལ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ལ་སེམས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་གཡེང་བ་གང་ཞེན་ཞེས་དྲིས་ཏེ། རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པའི་དོན་ཏོ། །དེའི་ལན་དུ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གི་དབང་གི་ཤས་ཀྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དགལ་གང་སེམས་ཡེང་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང༌། དྲི་དང་རོ་དང་རེག་གོ །འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གི་ཤས་ཀྱིས་རྒྱུ་བྱས་ནས་གང་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པའི་ཚེའམ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་སེམས་ལ་སེམས་པའི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་ལྔའི་ཡུལ་ལ་སེམས་འཕྲོས་པའམ་སེམས་ཡེང་བར་སོང་བ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་
Chinese
我贪欲、嗔恨、愚痴和懈怠，这四种法都是由一部分产生的，所以不是实有，而是假立存在，应当了知。它的作用是作为不善增长和善法衰退的所依，因为心投入不善，不加以防护，不善就会增长。为了显示忆念衰退的自性，所以提问“什么是忆念衰退”，意思是问忆念衰退的自性和特征是什么。对此回答说：“忆念是烦恼性的，对善法心不清晰。”意思是说，凡是具有贪欲、嗔恨、愚痴等烦恼的忆念，就称为烦恼性的忆念。它对善法心不清晰，比如像习惯了蜂蜜和糖浆等的众生，就无法食用苦味食物一样。凡是忆念与贪欲等烦恼相应，对贪欲等对境，如妇女等，心中忆念，但对善法心不清晰，对正确的教言等善法不忆念，变成遗忘，就称为忆念衰退。这也是由愚痴的一部分产生的，所以不是实有，而是假立存在，应当了知。它的作用是作为散乱的所依，因为忆念衰退者，只会将心投入烦恼的对境，如妇女等。为了显示散乱的自性，所以提问“什么是散乱”，意思是问散乱的自性和特征是什么。对此回答说：“贪欲、嗔恨、愚痴的势力所致，对五种妙欲心生散乱。”五种妙欲是色、声、香、味、触。由于贪欲、嗔恨、愚痴的部分作为原因，当一心专注禅定时，或者听闻等善法时，心念及色等五欲的对境，心随之散乱，就称为散乱。这也是贪欲、嗔恨、愚
English
I am desire, hatred, ignorance, and laziness. These four dharmas arise from a portion, so they are not substantial, but exist nominally, and should be known. Its function is to serve as a basis for the increase of non-virtue and the decline of virtue, because if the mind is engaged in non-virtue and is not protected, non-virtue will increase. In order to show the nature of the decline of mindfulness, the question is asked, "What is the decline of mindfulness?" meaning to ask what is the nature and characteristics of the decline of mindfulness. In response to this, it is said: "Mindfulness is afflicted, and the mind is not clear about virtue." This means that any mindfulness that is associated with afflictions such as desire, hatred, and ignorance is called afflicted mindfulness. Its lack of clarity of mind about virtue is like how beings accustomed to honey and syrup are unable to eat bitter foods such as tikta. Any mindfulness that is associated with afflictions such as desire, and whose mind remembers the objects of desire such as women, but whose mind is not clear about virtue, and does not remember virtuous thoughts such as correct teachings, and becomes forgetful, is called the decline of mindfulness. This also arises from a portion of ignorance, so it is not substantial, but exists nominally, and should be known. Its function is to serve as a basis for distraction, because those whose mindfulness has declined only engage their minds in afflicted objects such as women. In order to show the nature of distraction, the question is asked, "What is distraction?" meaning to ask what is the nature and characteristics of distraction. In response to this, it is said: "Due to the power of desire, hatred, and ignorance, the mind is distracted by the five desirable qualities." The five desirable qualities are form, sound, smell, taste, and touch. Because the portion of desire, hatred, and ignorance acts as a cause, when the mind is focused single-pointedly in samadhi, or when thinking about virtuous dharmas such as hearing, the mind wanders to the objects of the five desires such as form, and the mind becomes distracted, which is called distraction. This is also desire, hatred, and igno-