Tibetan
རྒྱུ་དང༌། དེའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མ་ཆགས་པ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་དག་ལ་གནས་ཏེ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤོང་ཞིང་དེའི་གཉེན་པོ་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྒོམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མ་ཆགས་པ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཆགས་པ་དང། ཞེ་མི་སྡང་བ་དང༌། གཏི་མི་མུག་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང་བཞིའོ། །དེ་དག་ལ་གནས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གོང་མ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། མ་ཆགས་པ་དང༌། ཞེ་མི་སྡང་བ་དང༌། གཏི་མི་མུག་པ་གསུམ་ནི་བག་ཡོད་པའི་རྒྱུའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་བག་ཡོད་པའི་གཞིའོ། །མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་དང༌། ཟག་པའི་གནས་ཀྱི་ཡུལ་ལོ། །དེ་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ཟག་པའི་གནས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་གཟུགས་དང། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་ལ་སོགས་པའོ། །ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང༌། རྣམ་པར་འཇོམས་པ་དང་ས་བོན་ཡང་དག་པར་འདོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤོང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་བཅིལ་བ་ནི་རྣམ་པར་སེལ་བའོ། །མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་ནི་རྣམ་པར་འཇོག་པའོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་བག་ལ་ཉལ་ཚུན་ཆང་སྤངས་པ་ནི་ས་བོན་ཡང་དག་པར་འདོན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཟག་པའི་གནས་ཀྱི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་མི་བསྙེན་པར་ཐག་བསྲིངས་ཏེ་བཏང་བ་ནི་སྤོང་བའོ། །དེའི་གཉེན་པོ་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནི་དེའི་སྒྲ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་དང་སྦྱར་ཏེ། མི་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡང་དགེ་བ་སྟེ། དེའང་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དགེ་བ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པའི་དགེ་བ་སྟེ་རྣམ་པ་ གཉིས་སོ། །དེ་ལ་དད་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དགེ་བའོ། །འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་བོ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་དགེ་བའོ། །བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་དེ་དག་ལ་འདྲིས་པར་བྱེད། ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཆོས་དེ་དག་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤོང་ཞིང་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་བག་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེའི་ལས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་ལྷ་དང་མིར་སྐྱེས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང༌། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཏང་སྙོམས་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་ཏེ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང༌། ཚད་མེད་པ་བཏང་སྙོམས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་སོ། །ཚོར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་ཚོར་བ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཞེས་བྱའོ། །བྱམས་པ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཞེས་སྨོས་པ་ལ་འཇུག་གི་བཏང་སྙོམས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཚད་མེད་པའི་བཏང་སྙོམས་ཏེ། དེའང་གང་ལ་འང་ཆགས་པ་མེད་པ་སུ་ལ་ཡང་ཞེ་སྡང་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་ཞུམ་རྒོད་གཉིས་སྤངས་ན་སེམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཇུག་པ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིར་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་བཤད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ལན་དུ་མ་ཆགས་པ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་དག་ཉིད་ལ་གནས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བག་ཡོད་པའི་རྒྱུ་དང། གཞི་མ་ཆགས་པ་དང༌། ཞེ་མི་སྡང་བ་དང༌། གཏི་མི་མུག་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་དང༌། གཞི་ཡང་མ་ཆགས་པ་དང༌། ཞེ་མི་སྡང་བ་དང༌། གཏི་མི་མུག་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཉིད་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་དེ་ བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་བཏང་སྙོམས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆོས་དེ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་བཏང་སྙོམས་འབྱུང་ན་ཅི་ཞིག་འབྱུང༌། ཅི་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སེམས་མཉམ་པ་དང་སེམས་ཞི་བ་དང་རྣལ་དུ་བབ་པ་དང་སེམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡང་འཐོབ་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཚིག་དེ་གསུམ་གྱིས་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དང་པོའི་གནས་དང་བར་གྱི་གནས་དང་ཐ་མའི་གནས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་ཞུམ་པ་དང་རྒོད་པ་ནི་སེམས་མཐོ་བའམ་དམའ་བར་བྱེད་པས་ན་མི་མཉམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོར་ཞུམ་པ་དང༌། རྒོད་པ་སྤངས་ནས་སེམས་མཐོན་དམན་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་སེམས་མཉམ་པ་སྟེ། དེས་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དང་པོའི་གནས་བསྟན་ཏོ། །དེར་ཞུམ་རྒོད་དང་པོར་སྤངས་ཏེ། སེམས་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ལས། དེ་ནས་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་ཞིང་བསྒྲིམ་མི་དགོས་པར་སྔར
Chinese
为了说明原因和它的自性，说了从不执著到精进之间安住于这些，舍弃不善法，修习它的对治善法。所谓“从不执著到精进之间”，即是不执著、不嗔恨、不愚痴和精进这四者。所谓“安住于这些”，意思是依靠上述四法。不执著、不嗔恨、不愚痴三者是谨慎的原因，精进是谨慎的基础。所谓“舍弃不善法”，不善法有两种：有漏法和有漏的处所。其中，有漏法是指贪欲等烦恼法。有漏的处所是指色、声、香、味等。断除、摧毁有漏法，并彻底拔除其种子，这叫做舍弃不善法。其中，以世间道调伏烦恼叫做断除，以见道断除烦恼叫做摧毁，以修道断除烦恼的习气叫做彻底拔除其种子。对于有漏的处所，不亲近，远离，也叫做舍弃。所谓“修习它的对治善法”，其中的“它的”与不善法相连，意思是那些不善法的对治。不善法的对治就是善法，善法也有两种：有漏善法和无漏善法。其中，信心、布施、戒律等是有漏善法，八支圣道是无漏善法。所谓修习，就是对这些法熟悉，反复地使这些法现前。舍弃不善法，习惯于善法，这就是谨慎的自性。它的作用是圆满一切世间和出世间的圆满。
English
To explain the cause and its nature, it is said that from non-attachment to diligence, abiding in these, abandoning non-virtuous dharmas, and cultivating their antidotes, virtuous dharmas. The so-called "from non-attachment to diligence" refers to non-attachment, non-hatred, non-ignorance, and diligence, these four. The so-called "abiding in these" means relying on the above four dharmas. Non-attachment, non-hatred, and non-ignorance are the causes of mindfulness, and diligence is the basis of mindfulness. The so-called "abandoning non-virtuous dharmas" refers to two types of non-virtuous dharmas: defiled dharmas and the objects that are the basis of defilements. Among them, defiled dharmas refer to afflictive emotions such as desire. The objects that are the basis of defilements refer to forms, sounds, smells, tastes, and so on. To eliminate and destroy defiled dharmas and to completely eradicate their seeds is called abandoning non-virtuous dharmas. Among them, subduing afflictions with the worldly path is called elimination, abandoning afflictions with the path of seeing is called destruction, and abandoning the latent tendencies of afflictions with the path of cultivation is called completely eradicating their seeds. Also, not approaching and keeping a distance from the objects that are the basis of defilements is called abandonment. The so-called "cultivating their antidotes, virtuous dharmas," the "their" in this phrase is connected to non-virtuous dharmas, meaning the antidotes to those non-virtuous dharmas. The antidote to non-virtuous dharmas is virtuous dharma, and there are two types of virtuous dharmas: defiled virtuous dharmas and undefiled virtuous dharmas. Among them, faith, generosity, discipline, and so on are defiled virtuous dharmas, and the eightfold noble path is undefiled virtuous dharma. The so-called cultivation means becoming familiar with these dharmas and repeatedly bringing these dharmas to manifestation. Abandoning non-virtuous dharmas and becoming accustomed to virtuous dharmas is the nature of mindfulness. Its function is to perfect all worldly and transworldly perfections.
Chinese
兴盛是生于天界和人间，以及拥有圆满的享受。超越世间的兴盛是，获得声闻的菩提，以及独觉佛的菩提，以及无上的菩提。为了阐述舍性的自性，提问“什么是舍性”，意思是提问舍性的自性和特征是什么。对此，舍性有三种：感受舍、无量舍和行舍。在三种感受中，既非快乐的感受，也非痛苦的感受，这被称为感受舍。慈爱、悲悯、喜悦和舍被称为四无量心，其中所说的舍是无量舍，其特征是对任何事物都没有贪恋，对任何人都没有嗔恨。在瑜伽禅修时，如果舍弃掉沉没和掉举两种状态，心就能自然安住，这被称为行舍。这里要理解的是，这里所说的是行舍。作为对这个问题的回答，从不贪著到精进之间，说了“安住于这些本身”，就像谨慎的原因和基础是不贪著、不嗔恨、不愚痴和精进一样，舍的原因和基础也是不贪著、不嗔恨、不愚痴和精进，因此“安住于这些本身”的意思是，舍是依赖于这四种法而产生的。如果依赖于这四种法而产生舍，会产生什么？会获得什么呢？因此，说了“因此，也能获得心的平等、心的寂静、心的调伏和心的自然安住”，这三个词语阐述了舍的最初状态、中间状态和最终状态。其中，沉没和掉举使心变得高或低，因此被称为不平等。首先，舍弃沉没和掉举，使心没有高低之分，这就是心的平等，这阐述了舍的最初状态。在那里，首先舍弃沉没和掉举，使心变得平等，然后心不需要明显地造作和控制，以前
English
Flourishing is being born in the heavens and among humans, as well as possessing perfect enjoyment. Transcendent flourishing is obtaining the Bodhi of the Hearers, as well as the Bodhi of the Solitary Buddhas, and the unsurpassed Bodhi. In order to explain the nature of equanimity, the question is asked, "What is equanimity?" meaning to ask what the nature and characteristics of equanimity are. There are three types of equanimity: feeling equanimity, immeasurable equanimity, and the equanimity of formation. Among the three feelings, the feeling that is neither a pleasant feeling nor a painful feeling is called feeling equanimity. Loving-kindness, compassion, joy, and equanimity are called the four immeasurables, and the equanimity mentioned therein is immeasurable equanimity, which is characterized by not being attached to anything and not being angry with anyone. In yoga meditation, if one abandons the two states of sinking and agitation, the mind will naturally abide, which is called the equanimity of formation. Here it should be understood that what is being discussed here is the equanimity of formation. As an answer to this question, from non-attachment to diligence, it is said, "Abiding in these themselves," just as the cause and basis of mindfulness are non-attachment, non-hatred, non-ignorance, and diligence, so the cause and basis of equanimity are also non-attachment, non-hatred, non-ignorance, and diligence. Therefore, "abiding in these themselves" means that equanimity arises in dependence on these four dharmas. If equanimity arises in dependence on these four dharmas, what will arise? What will be obtained? Therefore, it is said, "Therefore, one will also obtain the equality of mind, the peace of mind, the calmness of mind, and the natural abiding of mind," these three words explain the initial state, the intermediate state, and the final state of equanimity. Among them, sinking and agitation make the mind high or low, and therefore it is called unequal. First, abandoning sinking and agitation, making the mind without high or low, this is the equality of mind, which explains the initial state of equanimity. There, first abandoning sinking and agitation, making the mind equal, then the mind does not need to be manifestly fabricated and controlled, before