Tibetan
་ཡིན་པའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ནི་བརྡ་ཕྲད་པར་སླ་བས་ཡང་མ་སྤྲོས་སོ། །སྡོམ་པ་དང་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་སོ། །དེའི་རྒྱུན་ཆགས་པ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་སེམས་པས་འཕངས་པ་དང༌། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་སེམས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་སྡོམ་པ་ཡང་བསམ་གཏན་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང༌། ཡང་དག་པའི་དག་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའོ། །གཟུགས་ནི་ལུས་དང་ངག་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་ཅན་ལ་ཡུལ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་དུ་མེད་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ནི། བརྡ་ཕྲད་པར་སླ་བས་མ་བཤད་དོ། །དེའི་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ལ་ཐུག་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་དགེ་སློང་དག་གཟུགས་སུ་རུང་བས་དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ཞེས་པའོ། །ཅི་གཟུགས་ཤེ་ན། ལག་པའི་འདུས་ཏེ་རེག་པས་རེག་ན་གཟུགས་སུ་རུང་བའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །མདོ་ལས་ཀྱང་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུས་ཏེ་རེག་པས་གཟུགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་ཡོད་པ་འདི་གང་ཞེ་ན། ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་སྔ་མའི་གནས་ལས་གཞན་དུ་སྐྱེད་པ་སྟེ། འདི་ཡང་རྒྱུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བརྗོད་ཀྱི། སྐད་ཅིག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང༌། གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་འོག་ཏུ་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་བཤད་པའི་སྐབས་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་བསྟན་པས་དེའི་ཕྱིར། ཚོར་བ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པ་དང༌། མྱོང་བ་རྣམ་པ་ གསུམ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་མྱོང་བ་སྟེ། དངོས་པོའི་སིམ་པ་དང་གདུང་བ་དང་གཉི་གའི་རྣམ་པར་མ་གཏོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའོ། །ཡང་ན་སིམ་པ་དང༌། གདུང་བ་དང་གཉི་གའི་རྣམ་པར་མ་གཏོགས་པའི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བར་བྱེད་པས་མྱོང་བའོ། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་མ་གཏོགས་པར་མྱོང་བ་གསུམ་པ་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ལུང་དང་རིགས་པས་མངོན་ཏེ། མདོ་ལས་ཚོར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ཞེས་གསུངས་སོ།
Chinese
是这样教导的。这里，从能辨别和禅定中产生的，因为容易理解，所以没有再展开。律仪和非律仪的心，它们的善与非善仅仅在于自身。它的相续不断，是因为善与非善的心所牵引，并且是善与非善的心之果。禅定和无漏的律仪也是禅定和无漏道的因，以及正见的清净等等是果，所以是善。色是因为是身和语的对境，因为将对境施加于有对境者。不可见无对碍，因为容易理解所以没有解释。那么，为什么非能辨别所及的色蕴称为色呢？世尊也说，比丘们，因为可以被毁坏，所以称为色，是色取蕴。什么是色呢？用手等聚合触碰时，如果能被触及，就是可以被毁坏的，广说了这些。经中也说，因为用手等聚合触碰时有色，所以是色。色的色性是什么呢？就是手等聚合触碰，从先前的状态产生到其他状态，这也是就相续而言说的，不是就刹那而言，刹那是就生和灭的时间而言的，因为没有住留。在色蕴之后是说受蕴的时候，因为在那之后教导，因此，提问什么是受，用“感受有三种”来教导。体验就是感受，就是除了事物的喜悦、痛苦和两者之外，显现自己的体性。或者，除了喜悦、痛苦和两者之外，体验事物的自性，所以是感受。它也因自性的差别而有三种，即乐受、苦受和非苦非乐受。如果没有乐受和苦受，怎么会有第三种感受呢？经文和理性能证明这一点，经中说感受有三种。
English
That is how it is taught. Here, that which arises from discernment and samadhi is not elaborated further because it is easy to understand. The virtue and non-virtue of minds that are vows and non-vows lie solely within themselves. Its continuity arises because it is propelled by virtuous and non-virtuous minds, and because it is the fruit of virtuous and non-virtuous minds. Samadhi and undefiled vows are also virtuous because samadhi and the undefiled path are the cause, and the purity of right view, etc., are the fruit. Form is so because it is the object of body and speech, because the object is attributed to the possessor of the object. The invisible and unimpeded is not explained because it is easy to understand. Then, why is this aggregate of form, which is reached by non-discernment, called form? The Blessed One also said, "Monks, because it can be destroyed, it is called form, it is the aggregate of grasping at form." What is form? When touched by the aggregation of hands, etc., if it can be touched, it can be destroyed, and these were extensively explained. The sutra also says that because there is form when touched by the aggregation of hands, etc., it is form. What is the formness of form? It is the aggregation of hands, etc., that arises from the previous state to another state. This is also spoken of in terms of continuity, not in terms of a moment, because a moment is in terms of the time of arising and ceasing, because there is no abiding. The occasion is when the aggregate of feeling is taught after the aggregate of form, because it is taught after that. Therefore, when asked what feeling is, it is taught by saying, "There are three kinds of feeling." Experiencing is feeling, which is manifesting one's own nature apart from the joy, suffering, and both of things. Or, apart from the joy, suffering, and both, experiencing the nature of things, so it is feeling. It also has three kinds due to the difference in nature, namely, pleasant feeling, painful feeling, and neither painful nor pleasant feeling. If there is no pleasant feeling and no painful feeling, how can there be a third kind of feeling? This is evident from scripture and reason. The sutra says that there are three kinds of feeling.
Tibetan
།ཡང་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་ཏེ། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །རིགས་པ་ནི་ཚོར་བ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱང་མི་དམིགས་སོ། །རེག་པ་མྱོང་བ་ནི་ཚོར་བ་ཞེས་སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་གསུངས་ཏེ། འདོད་པ་དང༌། མི་འདོད་པ་དང༌། གཉི་ག་ལས་ལྡོག་པའི་རེག་པ་རྣམས་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཚོར་བའོ། །དེ་ནི་འདི་སྐད་དུ། བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་རེག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བའི་ཚོར་བ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་མྱོང་བ་ཚོར་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན་དམིགས་པ་གཅིག་པ་རྣམས་ལས་འདི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རེག་པ་མྱོང་བ་ནི་ཚོར་བའོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་འདུ་ཤེས་དང་མོས་པ་དང༌། དྲན་པ་དང། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཚོར་བ་བཞིན་དུ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །ཇི་སྟེ་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པས་དམིགས་པ་གཅིག་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་ན་ནི་ཚོར་བ་ཡང་ཡུལ་མྱོང་བར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། དེ་ལ་དམིགས་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རེག་པ་མྱོང་བ་ཡང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའམ། རྒྱུའི་དངོས་པོར་ཡོངས་སུ་བརྟག་གྲང་ན། དེ་ལ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་རེག་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུའི་དངོས་པོར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། སེམས་ལས་ བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་རེག་པ་ཡིན་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་མྱོང་བའི་སྒྲ་ནི་འབྲས་བུའམ་རྒྱུར་གྲགས་པ་མེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྲགས་སོ། །འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ་ལས་དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་འདིས་མྱོང་བ་སྟེ། དེ་ལ་བདེ་བ་མྱོང་བ་ནི་ལས་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི་མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱིའོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི་གཉི་གའིའོ་སྙམ་མོ། །འདིར་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ན་དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བཏང་སྙོམས་ཉིད་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཞེས་བཏགས་པའོ། །
Chinese
还有，快乐也舍弃，痛苦也舍弃，（佛）说既非快乐也非痛苦。理由是，没有与感受分离的心产生，也无法确定与快乐和痛苦分离的心。触觉的体验就是感受，这是学士僧护说的。体验所欲、不欲以及两者相反的触觉，就是感受。就像这样广说：依靠体验快乐的触觉，产生快乐的感受。因为产生快乐等等，所以要对它们进行区分。如果体验对境就是感受，那么与目标相同的事物有什么区别呢？因此，触觉的体验被确定为感受。如果是这样，那么认知、意乐、记忆和智慧等等，也不应像感受一样，通过目标来描述其自性。如果认为认知等等通过执著相状等与目标相同的事物有所区别，那么为什么不认为感受也是体验对境呢？因为不可能以其为目标，所以触觉的体验也同样具有吗？或者彻底观察其为因的实物吗？其中，同样具有是不可能的，因为所有心所都与触觉同样具有，没有区别。作为因的实物也是不行的，因为所有心所的因都是触觉，没有区别。世间和论典中，体验之声不被认为是果或因，而是被认为是显现。这样想，善业和恶业的果报成熟就是体验。其中，体验快乐是善业的果报成熟。痛苦是恶业的果报成熟。既非快乐也非痛苦，是两者的果报成熟。在此，阿赖耶识本身的善业和恶业成熟。究竟而言，与此相应的舍受本身就是善业和恶业的成熟。快乐和痛苦是从成熟产生的，因此被称为成熟。
English
Furthermore, having abandoned happiness and also abandoned suffering, it is said that it is neither happiness nor suffering. The reason is that there is no mind arising that is separate from feeling, and a mind separate from happiness and suffering is also not perceived. Experiencing contact is feeling, as the scholar Sangharakshita said. Whatever is experienced of contact that is desirable, undesirable, and the opposite of both, that is feeling. It is extensively said like this: Relying on contact that becomes the experience of happiness, the feeling of happiness arises. Because it generates happiness and so forth, it is for the sake of distinguishing them. If experiencing an object is indeed feeling, then what is the difference between this and those with the same object? Therefore, experiencing contact is established as feeling. If that is so, then perception, intention, memory, and wisdom, etc., should also not describe their nature through the door of the object, just like feeling. If it is thought that perception, etc., are distinguished from those with the same object by grasping at characteristics, etc., then why is feeling also not considered to be the experience of an object? Because it is impossible to have it as an object, is the experience of contact also similarly possessed? Or, if it is thoroughly examined as the entity of a cause? Among these, being similarly possessed is not possible, because all mental events are similarly possessed with contact, without distinction. Being the entity of a cause is also not permissible, because the cause of all mental events is contact, without distinction. In the world and in the scriptures, the sound of experience is not known as a result or a cause, but it is known as making manifest. One thinks like this: The ripening of the results of virtuous and non-virtuous actions is experience. Among these, experiencing happiness is the ripening of the results of virtuous actions. Suffering is the ripening of the results of non-virtuous actions. That which is neither happiness nor suffering is the ripening of both. Here, it is the all-ground consciousness itself that is the ripening of virtuous and non-virtuous actions. Ultimately, it is the equanimity that corresponds with it that is the ripening of virtuous and non-virtuous actions. Happiness and suffering are called ripening because they arise from ripening.