Tibetan
དེ་ལ་བདེ་བ་མྱོང་བ་ནི་གང་འགགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལས་གང་འབྱུང་ན་བྲལ་བར་མི་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་དེ་བདེ་བའི་ཚོར་བའོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ། འདི་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། དོན་དུ་ན་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་བྱུང་ན་འབྲལ་བར་མི་འདོད་བ་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དུ་ན་དེ་འགགས་ན་ཕྲད་པར་འདོད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་འགགས་ན་ཕྲད་པར་འདོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འདིར་དོན་དུ་ན་དེ་བྱུང་ན་འབྲལ་བར་མི་འདོད་པའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དཀའ་ཐུབ་ཅན་རྣམས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དང་ཕྲད་པ་རྣམས་འདོད་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་འབྲལ་བར་འདོད་པ་སྐྱེ་ཞིང༌། འགགས་པ་ན་ཕྲད་པར་མི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སུན་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་དུ་གཅོད་པར་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་གཉི་ག་མི་འབྱུང་བས་འགལ་བ་མེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི་གང་བྱུང་ན་བྲལ་བར་འདོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་འགགས་ན་ཡང་ཕྲད་པར་མི་འདོད་པའོ། །བྲལ་ན་ནི་དེའི་རྒྱུན་ཆད་པའོ། །འདོད་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་སྨོན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་ མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་བྱུང་ན་གཉི་གར་འདོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ལུས་དང་སེམས་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཡིད་དུ་འོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་མྱོང་བ་ནི་གང་འགགས་ན་དེ་དང་ཕྲད་པར་འདོད་པའོ། །ལུས་དང་སེམས་ཉམས་དམས་པར་བྱེད་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ནི་དེ་བྱུང་ན་དེ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་ནི་མི་འབྱུང་བ་ལ་ཡང་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་དེ། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ནག་པོ་ཡང་མ་ཡིན་དཀར་པོ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང་འདྲའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕན་འདོགས་པ་ཡང་མེད་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡང་མེད་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བྱུང་ན་གཉི་གར་འདོད་པ་མེད་དོ། །མྱོང་བ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་ནི་རེ་རེ་ལ་ཡང་གནས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་དང༌། ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བརྟེན་པར་བསྡུ་ན་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ལུས་ཀྱི་དང་སེམས་ཀྱིའོ། །དེ་ལ་མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་
Chinese
那么，感受快乐是当什么停止时等等。那么，从缘起法来说，当什么生起时，会生起不愿分离，那就是快乐的感受吗？这怎么讲？这没有矛盾，因为实际上也涵盖了另一方面。所谓“当什么生起时不愿分离”，实际上也显示了当它停止时，也会想要相遇。所谓“当什么停止时，会想要相遇”，这里实际上也显示了当它生起时，就不愿分离。那么，那些苦行者们，在不情愿的情况下，被贪欲所缠绕而相遇时，当从贪欲产生的快乐生起时，会生起想要分离，而当它停止时，又不愿相遇，那又是怎么回事呢？那不是为了驳斥，不是从那本身产生的，因为对于那些认为快乐会阻碍戒律和禅定的人来说，这两种情况都不会发生，所以没有矛盾。痛苦是当什么生起时，想要分离，也就是当什么停止时，也不愿相遇。分离，就是它的延续中断。欲望就是显现的欲望和愿望。既非痛苦也非快乐，就是当什么生起时，对两者都不会想要。 对于它，因为能使身体和心增长，并且是令人愉悦的自性。感受快乐就是当什么停止时，想要与它相遇。因为能使身体和心衰退，并且自性不相符。感受痛苦就是当它生起时，想要与它分离。对于两者都不生起的情况，也有感受存在，那就是既非快乐也非痛苦，就像既非黑色也非白色的业一样。因此，因为它进入了既无帮助也无损害的状态。当它生起时，对两者都没有欲望。这三种感受，每一种又因处所的不同而变成六种，因为是从眼、耳、鼻、舌、身、意的聚集而产生的触觉。如果再归纳为所依，则会变成两种，即身体的和心的。其中，眼、耳、鼻
English
So, experiencing happiness is when what ceases, and so on. Then, in terms of dependent origination, when what arises, there arises the unwillingness to separate, and that is the feeling of happiness? How is that? There is no contradiction here, because in reality, it also encompasses the other aspect. The so-called "when what arises, there is an unwillingness to separate," in reality, it also shows that when it ceases, one will also want to meet. The so-called "when what ceases, one will want to meet," here in reality, it also shows that when it arises, one will be unwilling to separate. Then, how about those ascetics who, unwillingly, are entangled and meet with attachment, and when the happiness arising from attachment arises, there arises the desire to separate, and when it ceases, they are unwilling to meet? That is not for the sake of refutation, it does not arise from that itself, because for those who see happiness as hindering discipline and meditation, neither of these two situations will occur, so there is no contradiction. Suffering is when what arises, one wants to separate, which is also when what ceases, one does not want to meet. Separation is the cessation of its continuity. Desire is manifest desire and aspiration. Neither suffering nor happiness is when what arises, one will not want either. For it, because it makes the body and mind grow, and is of a pleasing nature. Experiencing happiness is when what ceases, one wants to meet with it. Because it makes the body and mind decline, and the nature is incompatible. Experiencing suffering is when it arises, one wants to separate from it. For the situation where neither arises, there is also a feeling, which is neither happiness nor suffering, like karma that is neither black nor white. Therefore, because it enters a state that is neither helpful nor harmful. When it arises, there is no desire for either. These three types of feelings, each one also becomes six types due to the difference in location, because it arises from the touch produced by the gathering of eye, ear, nose, tongue, body, and mind. If it is further summarized into the support, it will become two types, namely bodily and mental. Among them, eye, ear, nose
Tibetan
དང༌། ལྕེའི་དབང་པོ་རྣམས་ནི་ལུས་ལ་ཐ་དད་དུ་མི་འཇུག་པ་དང༌། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་བསགས་པ་བཞིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་བསྡུས་ཏེ་ལུས་ཀྱི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་མྱོང་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡིད་ཙམ་ལ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་མྱོང་བ་རེ་རེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པ་དང་ཟང་ཟིང་མེད་པ་དང་ཞེན་པ་བརྟེན་པ་དང༌། མངོན་པར་འབྱུང་བ་བརྟེན་པའོ། །ཟང་ཟིང་ནི་ལུས་ལ་སྲེད་པའོ། །ལུས་ནི་ནང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོའོ། །དེ་ལ་སྲེད་པ་བུ་གཅིག་པ་ཕོངས་པ་ལ་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་འབྲེལ་བར་འདོད་པ་ལྟ་བུར་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟང་ཟིང་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་པས་ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པའོ། །སྲེད་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་བྲལ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ནི་ཟང་ཟིང་མེད་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་སྡུག་ པ་ལྔ་ལ་ལྟ་བ་དང༌། མངོན་པར་ཆགས་པ་དང་སྨོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པས་ཟློས་ཤིང་ཡང་དང་ཡང་གོམས་པར་བྱེད་པས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཏེ་དེ་དག་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་དང་སྨོན་པ་ནི་ཞེན་པའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་པའམ་ཞེན་པ་དེ་བརྟེན་པས་ན་ཞེན་པ་བརྟེན་པའོ། །མངོན་པར་འབྱུང་བ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའམ་དེའི་ལམ་སྟེ། དེ་ལ་བརྟེན་པའམ་དེ་བརྟེན་པས་མངོན་པར་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་པའོ། །དེ་ལ་འཇིག་ཚོགས་དང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་དངོས་པོར་ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པ་དང་ཟང་ཟིང་མེད་པ་གཉིས་རྣམ་པར་གནས་སོ། །འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཞེན་པ་བརྟེན་པ་དང་མངོན་པར་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་འདིར་རང་གི་ངོ་བོའི་བྱེ་བྲག་བསྟན་གྱི་ཇི་ལྟར་གཞན་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་གནས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་ནི་མདོར་བསྡུ་བར་བཞེད་པ་དང༌། ཐ་དད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གནས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་མ་བཤད་དོ། །ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་བཤད་པའི་འོག་ཏུ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་བོ་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་བབ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པ་དང༌། ཡུལ་ལ་མཚན་
Chinese
并且，舌的官能不被认为是与身体分离的，因为它们是具有障碍和积累性的，所以它们被包含在身体中，并被称为身体。因此，眼睛、耳朵、鼻子、舌头和身体的聚集所产生的触觉体验被称为身体的。由意的聚集所产生的触觉体验仅存在于意中，因此被称为心的。此外，由于不相容的方面和对治的差异，每种体验都会变成两种类型：伴随杂染和不伴随杂染，以及依赖贪执和依赖显现。杂染是对身体的贪恋。身体是内在的近取蕴。对它的贪恋，就像一个独子被穷困所困扰时紧紧拥抱一样，以一种不分离的渴望的方式进入，这就是杂染。与此杂染相伴随的就是伴随杂染。不与贪恋相伴随，而是与远离贪恋相一致的，就是不伴随杂染。色等五种令人厌恶的感官品质
English
And, the faculties of the tongue are not considered separate from the body, because they are obstructive and accumulative, so they are included within the body and referred to as the body. Therefore, the experience of touch arising from the aggregation of the eye, ear, nose, tongue, and body is indicated as of the body. The experience of touch arising from the aggregation of the mind exists only in the mind, therefore it is called of the mind. Furthermore, due to the difference between incompatible aspects and antidotes, each experience transforms into two types: accompanied by defilements and without defilements, and dependent on attachment and dependent on manifestation. Defilement is craving for the body. The body is the internal aggregates of appropriation. Craving for it, like a single son being embraced by poverty, enters in a way of desiring not to be separated, that is defilement. Being accompanied by that defilement is being accompanied by defilement. Not being accompanied by that craving, but being in accordance with being free from it, is being without defilement. Forms and other undesirable sense qualities
Tibetan
མར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསྟན་ཏོ། །ཡུལ་ནི་དམིགས་པའོ། །མཚན་མ་ནི་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྒྱུའོ། །དེ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ནི་འདི་ནི་སྔོན་པོའོ། །འདི་ནི་སེར་པོའོ་ཞེས་རྟོག་པའོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི། མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འདུ་ཤེས་བྱེ་བྲག་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། ཞན་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་སྔར་མ་ཟིན་པའི་བྱེ་བྲག་ལས་ཕྱིས་ཀྱང་འདི་ནི་སྔོན་པོའོ། །འདི་ནི་སེར་པོའོ་ཞེས་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་གནས་དང་དམིགས་པས་འདུ་ ཤེས་ཐ་དད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གནས་ལས་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དྲུག་སྟེ། མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱི་བར་དུ་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་སོ། །དམིགས་པ་ནི་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། ཆུང་དུ་དང༌། རྒྱ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དང༌། ཚད་མེད་པ་དང༌། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་ལ་སྒྲའི་སྒོ་ནས་གང་དོན་གྱི་ངོ་བོར་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ནི་མཚན་མ་སྟེ། མཚན་མ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་མཚན་མ་དང་བཅས་པའོ། །དངོས་པོ་དེ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་དེ་དང༌། དེ་ནི་སྒྲའོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །མཚན་མ་མེད་པ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ། དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌། སྲིད་པའི་རྩེ་མོའོ། །དེ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། གཟུགས་དང་ཚོར་བའི་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་གསུམ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྒྲ་དང་དོན་དུ་འབྲེལ་བ་མི་ཤེས་པ་ནི་ངོ་བོ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནའི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་མོད་ཀྱི། གཟུགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དེ་ལ་འདུ་ཤེས་པ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ཀྱང་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མར་རབ་ཏུ་ནུབ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ནི་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་
Chinese
宣说了名为“执著于相”的道理。境是所缘。相是境的差别，如青色和黄色等，是安立所缘的因。其中，执著于相是指认为“这是青色”，“这是黄色”的分别。如果是这样，那么眼等识以及与之相应的意识，因为没有分别，所以不会变成执著于境之相的自性，是吗？要知道，那只是认识到执著于相的自性，因为微弱的缘故，并不是完全断除。否则，对于先前没有领会的差别，之后也不会分别认为“这是青色”，“这是黄色”。即使自性没有差别，也应了知由于处所和所缘，意识是不同的。从处所来说，有六种意识的集合，即眼根聚集而生之触所生的意识，以及同样直到意根聚集而生之触所生的意识。所缘是具有相、没有相、变小、变得广大、无量、以及一无所有的生处。其中，从声音的角度来说，凡是虚构为事物自性的，那就是相；与该相伴随的事物自身的自性，就是具有相。对于该事物虚构的自性，以及认为“那是声音”的意识，就是缘于具有相。没有相是指没有虚构的相，即事物的自身自性、涅槃、以及有顶。其中，没有虚构的相，以及色和受的没有相，因为不明显的缘故，这三者称为没有相。不了解声音和意义之间的关联，虽然会对事物生起唯有自身自性的意识，但不会认为是色，因此，对于该境的意识就是缘于没有相。涅槃的界也是一切有为法之相完全隐没的自性，因此，缘于它的等持以及与之相应的意识，就是缘于没有相。有顶因为不明显的缘故，所以是没有相的，因此，对于它
English
The principle of "clinging to characteristics" is explained. The object is the object of focus. Characteristics are the distinctions of the object, such as blue and yellow, which are the causes for establishing the object of focus. Among them, clinging to characteristics refers to the discrimination of thinking "this is blue" and "this is yellow." If that's the case, then wouldn't the eye consciousness and so on, as well as the corresponding consciousness, not become the nature of clinging to the characteristics of the object, since there is no discrimination? Know that it is only recognizing the nature of clinging to characteristics, but because it is weak, it is not completely eliminated. Otherwise, for the distinctions that were not previously understood, one would not later discriminate and think "this is blue" and "this is yellow." Even if the self-nature is not different, it should be understood that consciousness is different due to location and object of focus. From the perspective of location, there are six aggregates of consciousness, namely the consciousness arising from the contact of the gathering of the eye faculty, and similarly up to the consciousness arising from the contact of the gathering of the mind faculty. The objects of focus are the birthplaces of having characteristics, not having characteristics, becoming small, becoming vast, being immeasurable, and being nothing at all. Among them, from the perspective of sound, whatever is fabricated as the self-nature of a thing, that is a characteristic; the self-nature of the thing that accompanies that characteristic is having characteristics. The fabricated self-nature of that thing, and the consciousness that thinks "that is sound," is focusing on having characteristics. Not having characteristics refers to not having fabricated characteristics, namely the self-nature of things, Nirvana, and the peak of existence. Among them, not having fabricated characteristics, and the not having characteristics of form and feeling, are called not having characteristics because they are not obvious. Not understanding the connection between sound and meaning, although one may have a consciousness of only one's own self-nature for a thing, one will not think it is form, therefore, the consciousness of that object is focusing on not having characteristics. The realm of Nirvana is also the self-nature in which the characteristics of all conditioned phenomena are completely submerged, therefore, the samadhi that focuses on it and the corresponding consciousness are focusing on not having characteristics. The peak of existence is not having characteristics because it is not obvious, therefore, for it