Tibetan
སེམས་དང་ཡང་མཚུངས་པར་ལྡན་ལ། འདོད་པར་ གཏོགས་པའི་མི་དགེ་བ་དང༌། ཁམས་གསུམ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང༌། ལུང་དུ་མི་སྟོན་པ་དང་ཡང་མཚུངས་པར་ལྡན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་གསུམ་འདུས་པ་འབྱུང་སྟེ། གསུམ་འདུས་པ་ཡང་རེག་པ་ལས་འཁྲུལ་པ་མེད་པས། དེའི་ཕྱིར་རེག་པ་ནི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་མེད་པར་དམིགས་པ་ལ་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡང་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དོ། །མྱོང་བ་མེད་པ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་སེམས་མེད་པས་ན་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་ཀྱང་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དོ། །སེམས་པ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་བས་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའོ། །ལྔ་ནི་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་དག་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཡིན་པས་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་ཀྱང་འདུན་པ་དང༌། མོས་པ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་བོ། །བཅུ་གཅིག་ནི་དགེ་བ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་ལ་ཐུག་པ་ཡན་ཆད་དོ། །དེ་དག་ནི་མ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དགེ་བ་རྣམས་ཏེ། དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱང་དགེ་བའོ། །ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་ནི་འདོད་ཆགས་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང༌། ང་རྒྱལ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། ལྟ་བ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་སྟེ། དེ་དག་ནི་སེམས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སོ། །ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཀྱང་ཁྲོ་བ་ནས་ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཐུག་པ་ཡན་ཆད་དོ། །འགྱོད་པ་ལ་སོགས་བཞི་ནི་གཞན་དུ་ཡང་ངོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའོ་ཞེས་ཁྱད་མེད་པར་བརྗོད་ཀྱང་ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ཆར་གཏོགས་པ་དང༌། སེམས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སོ། །འགྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྱོད་པ་དང་གཉིད་དང་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའོ། །གཞན་དུ་ཡང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་དག་ཉེ་བའི་ཉོན་ མོངས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱི། དགེ་བ་ཡིན་པ་དང༌། ལུང་དུ་མི་སྟོན་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་སྡོམ་འདི་ནི་བསྡུ་ན་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་གོ །འདི་དག་གི་སོ་སོའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་ཤེས་པས། རེག་པ་གང་ཞེ་ན། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དྲིས་སོ། །འདིར་ནི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་བསྟན་གྱི་མདོར་བསྡུ་བར་འདོད་པས་གཞན་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་གིས་ནི་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱང་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐུན་མཐུན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གསུམ་འདུས་ནས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཡིན་པས་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་ཉིད་གསུམ་མོ། །དེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོས་གནས་པ་ནི་འདུས་པ་སྟེ། དེ་ཡོད་ན་དེའི་དུས་ཉིད་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོར་པ་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པ་དབང་པོའི་འགྱུར་བ་འདི་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་འདྲ་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བར་འགྱུར་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་རེག་པའོ། །དབང་པོ་ཡང་བྱེ་བྲག་གང་གིས་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེའི་འགྱུར་བ་སྟེ། དབང་པོ་འགྱུར་བ་དང་འདྲ་བས་དབང་པོ་ལ་རེག་པའམ་དབང་པོས་རེག་པས་རེག་པའོ། །འདིའི་ལས་ནི་ཚོར་བའི་རྟེན་བྱེད་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་མདོ་ལས་ཀྱང་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་རེག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བའི་ཚོར་བ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱི་འཇུག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པས་འཇུག་པ་སྟེ། དམིགས་པ་ལ་གང་གིས་སེམས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པའོ། །དེ་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའི་ལས་ཅན་ཏེ། སེམས་འཛིན་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་དང་ཡང་གཏོད་པའོ། །ལས་དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དམིགས་པ་ངེས་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བྱེ་བྲག་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བཤད་ཀྱི། དེ་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པའོ་ཞེས་གང་སྨོས་པ་ནི་འདིར་དཔེར་བརྗོད་པ་སྟེ། དེར་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པའོ་ཞེས་བརྗོད་ དོ། །གཞན་དུ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །སེམས་པ་གང་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་པ་དང༌། གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡོན་ཏན་ནི་དགེ་
Chinese
也与心相应，并且与属于欲界的非善、属于三界的烦恼、不可言说相应。心的所有行境中，必定出现三者聚合，三者聚合也无有不从触产生的，因此触是遍行。没有心的行境，不可能缘取对境，因此作意也是遍行。没有不依赖感受和取相的心，因此受和想也是遍行。思是意的作用，因此它也必定在所有心中产生，因此这五法是遍行。五者是境各别决定，意思是这些是境各别决定的，不是对一切境，因此说是境各别决定。它们是欲、胜解、念、等持和慧。十一者是善，它们从信等开始，到不害为止。它们是不信等的对治，并且与善根相应，因此是善法，与此相应的心也是善的。六烦恼是贪、嗔、慢、无明、见、疑，它们使心烦恼，因此是烦恼。其余的是近烦恼，意思是它们从忿怒开始，到非正知为止。追悔等四者在其他地方也出现，因此虽然无差别地说其余的是近烦恼，但显然只是到非正知为止。属于烦恼的范畴，使心烦恼，并且接近烦恼，因此是近烦恼。追悔等四者是追悔、睡眠、寻和伺。在其他地方也出现，意思是这些不仅是近烦恼，而且也是善和不可言说的。这些心所的总结，总共有五十一个。
English
It is also associated with the mind, and also with non-virtue belonging to the desire realm, afflictions belonging to the three realms, and the unexplainable. In all activities of the mind, the aggregation of three inevitably occurs, and the aggregation of three is also without error from contact. Therefore, contact is all-pervasive. Without the activity of the mind, it is impossible to engage with an object, therefore attention is also all-pervasive. Since there is no mind that does not rely on experience and apprehending signs, feeling and perception are also all-pervasive. Volition is the very activity of the mind, therefore it also inevitably arises in all minds, and therefore these five dharmas are all-pervasive. The five are determined individually for each object, meaning that these are determined individually for each object, not for all, therefore it is said that they are determined individually for each object. They are desire, ascertainment, mindfulness, samadhi, and wisdom. The eleven are virtuous, and they range from faith and so on up to non-harming. They are the antidotes to non-faith and so on, and because they are associated with the root of virtue, they are virtuous dharmas, and the mind associated with them is also virtuous. The six afflictions are attachment, anger, pride, ignorance, views, and doubt. They afflict the mind, therefore they are afflictions. The remainder are near afflictions, meaning that they range from anger up to non-correct knowledge. The four, such as regret, also appear elsewhere, therefore, although it is said without distinction that the remainder are near afflictions, it is evident that it only goes as far as non-correct knowledge. Belonging to the category of afflictions, afflicting the mind, and being close to afflictions, therefore they are near afflictions. The four, such as regret, are regret, sleep, investigation, and analysis. They also appear elsewhere, meaning that these are not only near afflictions, but are also virtuous and unexplainable. This summary of mental factors, when collected, is fifty-one in total.
Chinese
是这样的。因为不了解这些各自的自性，所以询问什么是触？什么是作意等。这里只是为了阐述体性，想要简略地归纳，所以像从其他地方出现那样，作用不是这样的。我这是为了容易理解的缘故。作用也应当讲述。对此，自性因为之前已经阐述过，所以之前已经说过。同样，其他也应当如何适合就如何讲述。三者聚合而完全断除，这指的是场合，因此根、境和识三者本身就是三。它们以因和果的事物而存在是聚合。如果它存在，那么就在那个时候，与产生乐等感受相符的根的变动是什么，与那个相似，体验乐等，完全断除境的相状是什么，那就是触。根也是，以什么样的差别成为乐和苦等的原因，那就是它的变动。因为与根的变动相似，所以是根触或以根触而触。它的作用是作为感受的所依。如经中也说，依赖于将要体验乐的触，产生乐的感受。什么是作意？心之趣入，这指的是因为使趣入而趣入。以什么使心明显地趋向于对境，那就是心之趣入。它是具有在对境上执持心的作用，执持心就是将心一次又一次地安立在那个对境上。那个作用也是，因为心的相续的对境是确定的，所以是就作意特殊的情况而说的。但那不是心的每一个刹那。获得作意就是获得三摩地，所说的这个在这里是举例说明。在那里也是，因为获得了特殊的作意，所以说获得了作意。
English
It is like that. Because they do not understand the respective self-nature of these, they ask what is contact? What is attention, etc. Here, it is only to explain the nature, wanting to briefly summarize, so like it appears from other places, the function is not like that. I am doing this for the sake of easy understanding. The function should also be explained. Regarding this, the self-nature has been explained before, so it has been said before. Similarly, others should also be explained as appropriate. The three being assembled and completely cutting off refers to the occasion, so the three themselves, sense faculty, object, and consciousness, are the three. That existing as the entity of cause and effect is the assembly. If it exists, then at that very time, the change of the sense faculty that is in accordance with the arising of feelings such as pleasure, and what is similar to that, experiencing pleasure etc., and what completely cuts off the aspect of the object, that is contact. Also, the sense faculty, by what particularity does it become the cause of pleasure and suffering etc., that is its change. Because it is similar to the change of the sense faculty, it is sense faculty contact or contact by sense faculty contact. Its function is to act as the basis of feeling. As it is also said in the sutra, relying on the contact that will experience pleasure, the feeling of pleasure arises. What is attention? The mind's engagement, which means engagement because it causes engagement. What causes the mind to manifestly turn towards the object, that is the mind's engagement. It has the function of holding the mind on the object, and holding the mind is to establish the mind again and again on that very object. That function is also spoken of by taking into account the specific situation of attention because the object of the mind's continuum is certain. But that is not for every moment of the mind. Obtaining attention is obtaining samadhi, what is said here is an example. There too, because special attention is obtained, it is said that attention is obtained.
Tibetan
བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ཉེས་པ་ནི་མི་དགེ་བ་རྣམས་སོ། །གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ནི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །ཡང་ན་ཡོན་ཏན་ནི་ཕན་འདོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཉེས་པ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། །གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ནི་བར་མ་དོ་རྣམས་སོ། །སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་གཡོ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། གང་ཡོད་ན་ཁབ་ལེན་གྱི་དབང་གིས་ལྕགས་གཡོ་བ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཡོ་བར་བྱེད་པའོ། །སྐད་ཅིག་གཞན་དུ་མི་གནས་ཤིང༌། །བྱེད་མེད་ཡིད་ཀྱང་གང་གིས་ནི། །བྱེད་དང་བཅས་ལྟར་སྣང་བྱེད་པ། །སེམས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཞེས་དེ་སྐད་ཅེས་བསྟན་ན། ཡིད་ཀྱི་ལས་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་བྱ་ཞེ་ན། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་གཞན་དག་ལས་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་དོན་དུ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་དུ་གཡོ་བ་ལྟར་བྱེད་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སེམས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་པ་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་བསྟན་པའོ། །ཡིད་ཀྱི་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་ཏོ། །འདུན་པ་གང་ཞེ་ན། བསམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་འདོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསམས་པ་སྨོས་པ་ནི་མ་བསམས་པ་ལ་འདུན་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདུན་པ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ལྟ་བ་དང༌། མཉན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་བསམ་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསམ་པའོ། །དེ་ལ་ལྟ་བ་དང་མཉན་པར་འདོད་པ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བའོ། །གལ་ཏེ་འདུན་པ་འདོད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྲེད་པ་དང་འདུན་པ་གཉིས་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། སྲེད་པ་ནི་མངོན་པར་ཆགས་པའི་ མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། འདུན་པ་ནི་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་བྱེ་བྲག་ཡོད་དེ། འདི་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །མོས་པ་གང་ཞེ་ན། ངེས་པའི་དངོས་པོ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ངེས་པ་སྨོས་པ་ནི་མོས་པའི་ཡུལ་ཡང་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ངེས་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འཛིན་མི་སྲིད་དོ། །རིགས་པའམ་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་གི་དངོས་པོ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ངེས་པ་སྟེ། མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ
Chinese
是善的法。罪过是不善的法。非二者是未说明的法。或者，功德是利益的法。罪过是损害的法。非二者是中阴。心现行是指使意摇动，即若有，则如磁铁之力使铁摇动一般，使心向对境摇动。不住刹那异，无作者意亦由何，如具作者现，思彼是意业。如是说。心现行如是说，为何说意业？因一切心生起皆使心现行，故为与他者区别之义，而说意业。为了知何法使识如是普皆摇动，即是思，而非他。于功德与罪过及非二者，说心现行，是说业。说意业，是说思之自性。欲为何？谓于所思之事物欲求，说所思，是为了知于未思者无欲，如是则显示欲于各别境决定。凡是见、闻等作用之境，即是所思事物。于彼欲见闻，即是寻求意义。若欲是欲求之自性，则彼时贪与欲有何差别？贪是显着染着之相，欲是欲求之相，故有差别，此是策发精进之所依之业。信为何？谓于决定之事物如是决定执持，说决定，是为了知信之境亦非一切，于未决定之事物不可能如是决定执持。凡是理或可信之教之事物，于彼无犹豫，即是决定，如无常与痛苦等相。
English
These are the virtuous dharmas. Faults are the non-virtuous dharmas. Neither is the unspecified dharmas. Alternatively, merit is the beneficial dharmas. Faults are the harmful dharmas. Neither is the intermediate state. 'Mental activity' means that which moves the mind, that is, if it exists, it moves the mind towards the object, just as iron is moved by the power of a magnet. 'Not abiding for another moment, even the mind without a doer, by what does it appear as if with a doer? Thinking, that is the action of the mind.' So it is said. Having explained 'mental activity' in this way, why is it called 'action of the mind'? Because all mental events cause mental activity, therefore, the term 'action of the mind' is used to distinguish it from others. It is to be known that the dharma that causes consciousness to move in all directions is thinking, and not something else. Saying that mental activity is in virtue, fault, and neither, is stating the action. Saying 'action of the mind' is stating the nature of thinking itself. What is desire? It is said to be wanting the object of thought. Mentioning 'thought' is to make it known that there is no desire for what is not thought about. Thus, it is shown that desire is definite in each individual object. Whatever is the object of actions such as seeing and hearing is the object of thought. Wanting to see and hear in that is seeking meaning. If desire is the nature of wanting, then what is the difference between attachment and desire? Attachment is characterized by manifest clinging, while desire is characterized by wanting, so there is a difference. This has the function of being the basis for initiating diligence. What is faith? It is defined as holding firmly to a definite object as it is. Mentioning 'definite' is to make it known that not all objects are objects of faith, and it is impossible to hold firmly to an indefinite object as it is. Whatever is an object of reason or a reliable teaching, in which there is no doubt, is definite, such as impermanence and suffering, etc.