Tibetan
འི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱི་མ་ལུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཞན་འབྱུང་བ་དང༌། མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་དང༌། ཕྱི་མ་ལུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཞན་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་འབྱུང་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་ལྡོག་པ་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བྱུང་བ་དང་མཐུན་པའི་རྐྱེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ནི་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་སྐད་ཅིག་གཞན་འབྱུང་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་དང༌། ཅིག་ཤོས་དང་མཐུན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་དུ་ཆུང་ངུའི་བར་གྱི་གཉེན་པོ་བྱུང་ན་ལུས་དེ་ཁམས་གསུམ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མཐོང་བ་དང༌། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ས་བོན་མ་ལུས་པར་ལྡོག་པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་སྐད་ཅིག་གཞན་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་གང་དང་གང་གི་ལུས་མི་འབྱུང་བས་ས་བོན་བཏོན་པར་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོས་གཏན་དུ་མི་སྐྱེ་བར་འབྱུང་སྟེ། སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དེ་ནི་འབྲལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པའི་འོག་ཏུ་དེ་བཞིན་ཉིད་བསྟན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་བཤད་པའི་འོག་ཏུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འདོད་ནས། དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཞེ་ན་ཞེས་འདྲིའོ། །གང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ ཉིད་དང་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་དེའི་བཤད་པ་སྟེ། གཞན་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་བོ་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐར་ཐུག་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཆོས་ནི་རང་བཞིན་གང་གིས་ཤེས་པ་དང༌། བརྗོད་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་དེ་དེ་དག་གི་བདག་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་དཔྱད་ན་བརྗོད་
Chinese
具有烦恼种子的后世身体的刹那生起，成为不相顺的因，不能生起后世身体的另一个刹那，因为与它生起不相顺的因已经逼近的缘故。然而，它会成为所断烦恼种子退转的唯一因，因为它具有与它生起相顺的因的缘故。道的刹那本身，是与它所断烦恼种子具有的另一个刹那生起不相顺的因，也应说与另一个相顺。同样，如果修所断的有顶烦恼生起越来越小的对治，那么那个身体就成为三界烦恼见和修所断的种子完全退转的唯一刹那的因。同样，无论哪个烦恼的身体不生起，从而拔除了种子的那些烦恼，以及与之相似的法，也因烦恼的对治而永远不生起，这就是所谓的各别自性断。在各别自性断之后显示了真如，因此想要在讲述它之后通达真如，所以提问：什么是真如呢？回答说：所谓的诸法法性以及法无我性，就是它的解释，因为是不异之义，所以是真如。所谓诸法，就是色、受、想、行、识等。诸法的实物是法性，也就是如是之自性以及真实的究竟。法性，也就是诸法的果，如无常性等也存在于诸法中，因此说了法无我性。法，就是以何种自性成为了知和言说的对境，那就是它们的我，由于不是它的自性，所以与我分离就是无我。它的实物就是无我性。那就是事物分别假立自性的空性。如果对此进行观察，那么言说
English
The moment of the next body arising, which possesses the seeds of affliction, becomes a cause that is not in accordance, and cannot generate another moment of the next body, because the cause that is not in accordance with its arising has approached. However, it becomes the sole cause for the reversal of the seeds of affliction to be abandoned, because it has the cause that is in accordance with its arising. That very moment of the path is a cause that is not in accordance with the arising of another moment that possesses the seeds of affliction to be abandoned by it, and it should be said to be in accordance with the other. Similarly, if the antidote to the afflictions of the peak of existence to be abandoned by meditation arises smaller and smaller, then that body becomes the cause of another moment that is solely the nature of the complete reversal of the seeds of the afflictions of the three realms to be seen and abandoned by meditation. Similarly, whichever afflictions whose bodies do not arise, and thus the afflictions whose seeds have been extracted, and the phenomena that are similarly possessed, also arise without ever being born due to the antidote to the afflictions, and that is called separation, which is separate analysis cessation. After the separate analysis cessation, suchness is shown, therefore, wanting to understand suchness after explaining it, one asks, what is suchness? The answer is: what is called the suchness of phenomena and the selflessness of phenomena, that is its explanation, because it is the meaning of non-difference, therefore it is suchness. What is called phenomena are form, feeling, perception, formation, and consciousness. The entity of phenomena is suchness, that is, the nature of suchness and the ultimate reality. Suchness, that is, the result of phenomena, such as impermanence, also exists in phenomena, therefore the selflessness of phenomena is mentioned. Dharma is the self by which nature becomes the object of knowing and speaking, and since it is not its nature, separation from that self is selflessness. Its entity is selflessness. That is the emptiness of the self-nature of things that are conceptually constructed. If one examines this, then speaking