Tibetan
་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་བག་ཆགས་དང༌། རྒྱུ་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་བདག་ལ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མ་ཐེག་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་ཚེ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་བྱུང་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱུང་བ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་ཚེ་སྔར་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་མེད་པའི་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ན་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པའི་སེམས་འབྱུང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མིང་དང་གཟུགས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་པར་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒ་ཤིའི་བར་དུ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་འཇུག་པ་ཉིད་དང་འགལ་ལོ། །འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པ་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་མི་འཐད་དེ། འཁོར་བའི་རྒྱུ་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་གཉིས་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་ན་ལས་ཀྱིས་ཡང་སྲིད་པ་འཕེན་ནུས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེན་པ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ལས་ཡང་སྲིད་པ་མི་འཕེན་ཏེ། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་སྲིད་པ་འཕངས་པའི་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁམས་གསུམ་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྲིད་པ་འཕངས་པའི་ལས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྲིད་པ་འབྱུང་བར་བྱེད་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཡང་སྲིད་པ་མངོན་པར་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་འཁོར་བར་འཇུག་པའི་རྩ་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་སྤངས་ན་འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པར་དེ་དག་སྤང་དུ་མི་རུང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའམ། ས་བོན་གྱི་ཚེ་སྤང་གྲང་ན། དེ་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྤང་ངོ་ཞེ་ན་ནི། དེ་མི་འདོད་པ་ཉིད་དེ། དེའི་ཚེ་དེ་དག་སྤོང་བའི་ལམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བོན་གྱི་ཚེ་ཡང་སྤང་དུ་མི་རུང་སྟེ། གང་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་གནས་པ་དེ་གཉེན་པོས་སྤོང་ན། དེའི་ཚེ་ནི་གཉེན་པོ་ལས་ཅི་ཡང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྟེ་གཉེན་པོའི་སེམས་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་འདྲེས་ན་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་འདྲེས་པ་ཉིད་པས་གཉེན་པོར་མི་རུང་སྟེ། ཉོ
Chinese
。识不能为成熟习气和同类因习气生起我，因为与我作用相违。它也不是未生起者，因为它那时没有生起。未生起即是没有。它也不是已生起者，因为它那时早已灭尽。在无心睡眠等时候，由于行所完全熏染的心识不可能生起，因此识的缘故，名和色便会消失。它消失了，六处也会消失。同样，直到老死也会消失。因此，这与进入轮回本身相违背。如果没有阿赖耶识，从轮回中解脱也是不合理的，因为轮回的因是业和烦恼。在这两者中，烦恼是主要的，因为在烦恼的控制下，业才能投生，否则就不能。因此，见真谛者们的业不能投生，因为没有见道所断的烦恼。同样，已经投生的业，如果没有烦恼，也不会产生再生，例如，对于那些脱离三界贪欲的人来说，即使是已经投生的业，因为没有烦恼，也不能产生再生。因此，他们的再生不会实现。这样，因为烦恼是主要的，所以烦恼本身是进入轮回的根本。因此，如果断除了烦恼，就会从轮回中解脱，否则就不能。如果没有阿赖耶识，就无法断除这些烦恼，如果要在烦恼现行时或种子时断除，那么，如果说要断除现行的烦恼，那是不希望的，因为那时没有断除它们的方法。在种子时也是无法断除的，如果以对治断除烦恼的种子所依处，那么，那时对治什么也没有承诺。如果对治的心本身与烦恼的种子混合，那么，由于它本身与烦恼的种子混合，因此不能成为对治，因为烦
English
. Consciousness cannot generate the habitual tendencies of maturation and the habitual tendencies of similar causes in me, because it contradicts acting upon me. It is also not in the unarisen, because it did not arise at that time. The unarisen is non-existent. It is also not in the arisen, because it had already ceased at that time. During times such as falling asleep without mind, name and form will disappear due to the condition of consciousness, because mental events completely conditioned by volition are impossible. When that is absent, the six sense sources will also be absent. Similarly, it will also be absent until old age and death. Therefore, this contradicts entering into cyclic existence itself. Liberation from cyclic existence is also unreasonable without the alaya-consciousness, because the cause of cyclic existence is actions and afflictions. Of these two, afflictions are the main one, because under the control of afflictions, actions can project rebirth, but otherwise they cannot. Therefore, the actions of those who have seen the truth do not project rebirth, because there are no afflictions to be abandoned by seeing. Similarly, even actions that have projected rebirth will not cause rebirth to occur if there are no afflictions, for example, for those who are free from desire for the three realms, even actions that have projected rebirth cannot cause rebirth to occur because there are no afflictions. Therefore, their rebirth will not be accomplished. Thus, because afflictions are the main thing, afflictions themselves are the root of entering into cyclic existence. Therefore, if they are abandoned, one will be liberated from cyclic existence, but otherwise not. Without the alaya-consciousness, it is impossible to abandon these afflictions. If one were to abandon them when the afflictions are manifest or at the time of the seed, then if one says that one will abandon the manifest afflictions, that is not desirable, because there is no way to abandon them at that time. It is also impossible to abandon them at the time of the seed. If one abandons the basis where the seed of affliction resides with an antidote, then at that time nothing has been promised from the antidote. If the mind of the antidote itself mixes with the seed of affliction, then because it itself mixes with the seed of affliction, it cannot be an antidote, because afflic
Tibetan
ན་མོངས་པའི་ས་བོན་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ནི་འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ས་བོན་གསོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་བསྒོ་བར་ཁས་བླངས་སོ། །རྒྱུན་འགྱུར་བའི་བྱེ་བྲག་གི་སྟོབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོས་པ་འཇུག་པ་རྙེད་ནས། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་གི་ས་བོན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པ་ནི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་ལམ་གྱིས་སེལ་ཏོ། །དེ་བསལ་ནས་གནས་དེ་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་མི་འབྱུང་བས་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ཐོབ་བོ། །སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་སྐྱེ་བ་ནི་འགགས་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐྱེ་བ་དང་ཉིང་མཚམས་མི་སྦྱོར་བ་ནི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ཏེ། ལས་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤངས་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྲིད་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་ན་འཁོར་བར་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པར་རུང་གི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གདོན་མི་ཟ་བར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ནི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཉིད་དོ། །ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་མར་གང་བསྟན་པ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཇུག་པའི་ རྒྱུའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བྱེད་པར་བསྟན་ཏོ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཉིད་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཉིད་དོ། །གཞི་ནི་གནས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་སུ་གཏོགས་པའོ། །ཡང་ན་འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་སྦྱོར་ཞིང་ཉེ་བར་འབྲེལ་བའམ། དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱུའི་དངོས་པོར་སྦྱོར་ཞིང་ཉེ་བར་འབྲེལ་བས་ཀུན་གཞིའོ། །ལུས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་ཉིད་དང་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལུས་ནི་མིང་དང་གཟུགས་སོ། །དེར་ལུས་སྦྱོར་ཏེ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བས་ཀུན་
Chinese
没有断除烦恼种子的人，不可能从轮回中解脱。因此，必须承认阿赖耶识，因为其他的识，以及伴随而生的烦恼和近烦恼，为了滋养自己的种子，承诺熏习习气。就像持续变化的差别力量一样，一旦获得熏习的进入，又从中产生烦恼和近烦恼。这些烦恼的种子存在于阿赖耶识中，通过与阿赖耶识同时产生的烦恼的对治道来消除。消除之后，从那个位置不再产生烦恼，从而获得有余涅槃的境界。先前业力所抛的生命终结，不再与其他的生命和相续连接，这就是无余涅槃的境界。即使业力存在，如果断除了烦恼，因为没有共同作用的因，也不能再实现新的存在。因此，如果存在阿赖耶识，就有可能进入和脱离轮回，否则就不可能。因此，必须承认阿赖耶识。为什么称为阿赖耶识呢？因为这个阿赖耶识是所有种子的基础。最后所指出的“因为”，应该全部连接起来。阿赖耶识的体性就是阿赖耶识本身。这是被称为阿赖耶识的原因。因为通过它来识别，所以是识。为了表明除了它之外没有识别者，所以表明仅仅是体性在起作用。所有种子的基础，就是所有遍染烦恼的法的种子的住所。基础属于住所的类别。或者，在这里，所有法都与果的体性相连并紧密相关，或者它与所有法的因的体性相连并紧密相关，所以是阿赖耶。因为是身体的阿赖耶和因，所以说身体是名和色。在那里连接身体，因为它的力量而产生，所以是遍
English
Those who have not abandoned the seeds of affliction cannot possibly turn away from samsara. Therefore, it must be acknowledged that the ālaya-vijñāna, because the other vijñānas, and the afflictions and near afflictions that arise together with it, vow to habituate propensities in order to nourish their own seeds. Just as the power of the constantly changing distinctions, once the habituation is found to enter, then again from that very thing afflictions and near afflictions arise. The seeds of these reside in the ālaya-vijñāna, which is eliminated by the path that is the antidote to the afflictions that arise together with it. Having eliminated that, afflictions no longer arise from that place, and thus the realm of nirvāṇa with remainder is attained. The birth thrown by previous karma ceases, and not connecting with another birth and continuum is the realm of nirvāṇa without remainder. Even if karma exists, if the afflictions are abandoned, because there is no co-operative cause, it is not possible to manifest existence again. Therefore, if the ālaya-vijñāna exists, it is possible to enter and turn away from samsara, but otherwise it is not. Therefore, the ālaya-vijñāna must be acknowledged. Why is it called ālaya-vijñāna? Because this ālaya-vijñāna is the very basis of all seeds. The "because" that is pointed out at the end should be connected to everything. The entity of the ālaya-vijñāna is the ālaya-vijñāna itself. That is the cause of being called ālaya-vijñāna. Because it cognizes, it is vijñāna. Because it is shown that there is no cognizer other than that, it is shown that only the entity is acting. The very basis of all seeds is the very place of all the seeds of completely afflicted dharmas. Basis belongs to the category of place. Or, here, all dharmas are connected and closely related to the entity of the result, or it is connected and closely related to the entity of the cause for all dharmas, therefore it is ālaya. Because it is the very ālaya and cause of the body, it is said that the body is name and form. There the body is connected, because it arises by its power, therefore it is pervasive.