Tibetan
་ལས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་བ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད་དེ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་དེ་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་པ་མཛད་པ་ན་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་སླུ་བར་མཛད་མོད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡང་ཡོད་ལ། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པས་འདི་ལ་སླུ་བ་ག་ལ་ཡོད། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐལ་བ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གཤེགས་པས་སེམས་ཅན་གང་དག་འདུལ་བར་མཛད་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་དང་པོའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན། ཅི་དེ་དག་བསླུས་པ་ཡིན་ནམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལས། ལས་ཀྱང་ཡོད་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་ཡོད་ལ་བྱེད་པ་པོ་ནི་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཅི་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུའམ། འོན་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་ན་བྱེད་པ་པོ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པས་བྱེད་པ་པོ་ནི་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཅི་ཡིན། དོན་དམ་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། དེ་ལས་ཅི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དམ། ཅི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །མིང་དང༌། བརྗོད་པ་དང༌། གདགས་པ་དང༌། ཐ་སྙད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་ལས་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཉིས་མིང་དུ་ཡང་ཡོད། རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ་རག་གོ །ངེད་ནི་གང་ཟག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱི་རྫས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་དེའི་མིང་གདགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་དང་ རྣམ་པར་སྨིན་པ་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྫས་སུ་ཡོད། དོན་དམ་པར་ནི་མེད་དེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་ཡིན་པས་དོན་དམ་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པའམ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་
Chinese
业是为了断除烦恼及其习气。也是为了断除所知障，因为要现前圆满证悟一切所知的事相。方法上也有差别，因为在忆念近住等方面有差别。那么，诸佛如果不是这样，却示现为与其相同，岂不是在欺骗声闻们吗？诸佛既有相同之处，也有超胜之处，因此哪里有欺骗呢？诸佛以平等的身份行事，调伏某些众生，就像《希有最初经》中所说的那样，难道是欺骗了他们吗？世尊所说的，在胜义谛空性中，业存在，异熟也存在，但作者不可得，这究竟是胜义谛还是世俗谛呢？这有什么区别呢？如果是胜义谛，那为什么一切法都没有自性呢？如果是世俗谛，那么作者也是世俗存在的，因此不应该说作者不可得。暂且，这个“世俗”是什么？胜义谛又是什么？从那之中，应该知道什么是在世俗中存在，什么是在胜义中存在。名称、言说、施设和世俗是世俗，而诸法的自相不是胜义谛，如果这样，那么业和异熟二者既有名，也有自相，因此认识到它们如何存在取决于你如何理解。我们认为补特伽罗在世俗中存在，但不是实有，因为是在蕴上施设其名称。业和异熟在世俗中是实有的，但在胜义中不存在，因为它们是世间知识的对境。胜义是出世间的智慧，因为那是它的意义，所以是胜义谛。这两者的自相不是它的对境，因为它的对境是不可言说的外在特征。这里，世间知识或出世间
English
Karma is for abandoning afflictions along with their imprints. It is also for abandoning the obscuration of knowledge, because it is for manifestly and completely awakening to all aspects of all knowable things. There is also a difference in methods, because there is a difference in mindfulness and so forth. Now, if the Buddhas are not like that, but show themselves to be the same, are they deceiving the Shravakas? The Buddhas have both sameness and superiority, so where is the deception in this? The Buddhas act in equality, taming certain beings, as it is said in the Sutra of the First Marvel, are they deceiving them? What the Blessed One said, that in the ultimate truth of emptiness, karma exists, and ripening also exists, but the agent is not found, is that ultimately true or conventionally true? What difference does it make? If it is ultimately true, then how are all dharmas without inherent existence? If it is conventionally true, then the agent also exists conventionally, so it should not be said that the agent is not found. For the time being, what is this "conventional"? What is the ultimate truth? From that, what should be known to exist conventionally, and what should be known to exist ultimately? Names, expressions, designations, and conventions are conventional, but the own-characteristics of dharmas are not ultimately true. If that is the case, then karma and ripening both have names and own-characteristics, so understanding how they exist depends on how you understand them. We believe that the person exists conventionally, but not substantially, because its name is designated on the aggregates. Karma and ripening are substantially existent in the conventional, but not in the ultimate, because they are the objects of worldly knowledge. The ultimate is the wisdom that transcends the world, because that is its meaning, so it is the ultimate truth. The own-characteristics of these two are not its objects, because its object is the inexpressible external characteristic. Here, worldly knowledge or transmundane
Tibetan
པ་ཚད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གཅིག་ཁོ་ནར་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་པ་ནི་དབྱེ་བ་ཡོད་དེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་ཡང་ཚད་མ་མིན། །ལྕེ་དང་ལུས་དང་སེམས་ཀྱང་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་དེ་དག་ཚད་ཡིན་ན། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བྱ་བ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་དང་ཡང་མཐུན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བ་ཁ་ཅིག་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་བ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་བརྩད་པ་འདི་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།། །།བམ་པོ་བརྒྱད་པ། ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཐུན་པ་ཉེས་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་མཐུན་པ་ནི་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བརྗོད་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ན་ཇི་ལྟར་ན་ལེགས་པར་བཤད་པའམ། ཉེས་པར་བཤད་པར་འགྱུར། ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ཁ་ཅིག་གདོན་མི་ཟ་བར་དངོས་སུ་ཁས་བླང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དེ་ཡང་མེད་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པས་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་གིས་རང་སྨྲ་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ན་ནི་ཉེས་པ་འདི་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཀུན་རྫོབ་སྒྲ་ཙམ་དུ་མི་འདོད་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་སྟེ། །འདུ་ཤེས་ཙམ་ལ་གནས་པ་ཡིན། །བརྗོད་པ་ལས་ནི་ལོགས་ཤིག་ན། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། འདིར་བརྗོད་པ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མེད་པར་བཀག་པ་ཡིན་གྱི་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ཏེ། འདུ་ཤེས་ཙམ་ལ་གནས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་འདིར་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་འདུ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་འདུ་ཤེས་འབྱུང་བ་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མིང་ཉིད་མིང་ལ་གནས་པ
Chinese
如果说是量，那么唯一的就是超世间的。世间法是有差别的，从超世间之后获得的，那个是量。其他不是量。这样一来，大众部比丘们的偈颂说：眼、耳、鼻也不是量，舌、身、意也不是量，如果这些根是量，那么圣道的行为就没有了。这样做也是一致的。还有一些大乘行者说，一切自性都是空性，但在世俗谛中，世尊开示诸法是存在的，说这就是字面意义，那么对于那些人来说，也会出现如是开示的辩论。 第八品。说“世俗”也是一种表达，而与一切烦恼相应的是恶说，与清净相应的则是善说。如果仅仅是表达，那么怎么会成为善说或恶说呢？有些世俗谛是不可避免地需要实际承认的。或者，如果那也没有，那么怎么会说在世俗谛中存在呢？因为诽谤一切烦恼和清净，不住于处与非处二者，并且因为自己否定了自己的说法，所以会变得不可言说。 如果说是有密意的，那么就不会有这些过失。如果不是仅仅认为世俗谛是声音，那么大乘中出现的偈颂：这一切都只是名字，只是安住在概念上，从言说之外，没有所说之物。那么这怎么成立呢？这里是遮止了在言说之外没有所说之物，而不是不可言说的自性之事物。这样一来，那就是像这样：只是安住在概念上。这样说也是指这里将心所生的概念称为概念。因为经中说，如何产生概念，就如何随后安立名言。名本身安住在名上。
English
If it is said to be valid cognition, then the only one is the transcendent. Worldly phenomena are differentiated; whatever is obtained after the transcendent is valid cognition. Others are not valid cognition. Thus, the verses of the Mahasanghika monks say: The eye, ear, and nose are not valid cognition, nor are the tongue, body, and mind. If these faculties were valid cognition, then the activity of the noble path would cease. This is also made consistent with that. Furthermore, some Mahayanists say that all things are only empty in their own nature, but in conventional truth, the Blessed One taught that phenomena exist, and that this is the literal meaning. For those who say this, the debate about what was taught will also arise. Eighth fascicle. Saying "conventional" is also an expression, and that which is in accordance with all defilements is called bad speech, while that which is in accordance with purification is called good speech. If it is merely an expression, then how can it become good speech or bad speech? Some conventional truths must inevitably be actually acknowledged. Alternatively, if that too does not exist, then how is it said to exist in conventional truth? Because by slandering all defilements and purifications, one does not abide in either what is appropriate or inappropriate, and because one denies one's own statement, it becomes inexpressible. If it is said to be intentional, then these faults will not occur. If one does not merely think that conventional truth is just sound, then the verses that appear in the Mahayana: All these are just names, they only abide in concepts, apart from expression, there is nothing to be expressed. How does this become established? Here, it is prevented that there is nothing to be expressed apart from expression, but it is not the nature of things that are inexpressible. In that way, it is just like this: it only abides in concepts. What is said is also that here, the concept arising from the mind is called concept. Because the sutra says, 'As concepts arise, so names are subsequently established.' The name itself abides in the name.