Tibetan
་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཡང༌། གང་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་བསྟན་པའི་རྟེན་ཅན་ཁ་ཅིག་རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཞི་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མི་དག་འདོད་པ་དང༌། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་གནས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། སྙོམས་པར་འཇུག་པའམ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་གང་ཡིན་པ་དག་ཐོས་ནས་རྟོག་པར་བྱེད་ན། ཅི་དེ་དག་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཀྱང་རྟོག་པ་དེ་དེ་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཐོབ་ པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དག་གིས་ཆོས་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ན། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྱུ་མའི་དྲ་བའི་མདོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི་བདེན་པ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཆོས་རྟོགས་པ་ཐོབ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས། །ཡང་དག་མིན་རྟོག་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་མིན་པ་མིན་མི་རྟོག །རྟོག་མིན་མི་རྟོག་མ་ཡིན་པར། །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཡིན་པར་བསྟན། །ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བསྟན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ནི་གང་ཞིག་ཐར་བ་དང་མི་མཐུན་པའོ། །ཡང་དག་མིན་ཡང་དག་མིན་པ་མིན་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཐར་པ་དང་མཐུན་པ་སྟེ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་རྟོག་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟོག་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དང༌། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་མིན་མི་རྟོག་མ་ཡིན་པ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཡུལ་ཡིན་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་པ་མེད་པར་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོངས་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་ཞེ་ན། འཁོར་བ་ལས་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་ཞིང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ
Chinese
不如实地遍计，某些具有显示圣者智慧之因的所依，与清净相符，因为其基础存在于不可言说的自性中。例如，人们听到那些在欲界、色界和无色界中修行者的身体和住所，以及禅定和等至，或出世间的解脱后进行思辨，难道这些思辨就是如实地遍计吗？然而，这种思辨难道不是与那些精进于此的人们为了获得它而相符吗？同样，凡夫俗子以不思辨等方式对诸法进行遍计时，并非如实地思辨，因为《幻网经》中说，薄伽梵说圣者出世间是真实的。这种思辨也并非不相符，因为是为了获得如实之法的证悟。此外，大乘中说： 非真思辨非为真，非真非真非不思， 非思不思亦非无，一切所知皆是示。 这首偈颂也已阐明。其中，非真思辨是指与解脱不符的思辨。非真非真非不思是指与有漏解脱相符的思辨，因为不可言说的自性是不思辨的，并且它与思辨相符。不思辨是指超世间道和诸法的真如，即人无我和法无我，因为没有分别思辨的自性。非思不思亦非无是指圣者们从超世间后获得的清净世间智慧，因为它是如实的对境，并且能如实安立法的自性。如果未曾开示法无我，也能断除烦恼，那么为何要为菩萨们开示法无我呢？为了完全不厌离轮回，并且完全没有烦恼，以及断除一切所知障。
English
Also, conceptualizing in a way that is not in accordance with reality, some supports that demonstrate the concordant cause of the wisdom of the noble ones are in accordance with purification, because their basis exists in the nature of being inexpressible. For example, if people hear about the bodies and abodes of those who practice in the desire realm, the form realm, and the formless realm, as well as their samādhis and samāpattis, or the liberation that is beyond the world, and then speculate about them, are those speculations truly conceptualizing in accordance with reality? However, is that speculation not in accordance with the fact that those who strive for it will attain it? Similarly, when ordinary individuals conceptualize phenomena with modes such as non-conceptualization, they are not conceptualizing in accordance with reality, because in the Sutra of the Net of Illusion, the Bhagavan said that the noble ones who are beyond the world are true. That conceptualization is also not discordant, because it is for the sake of attaining the realization of phenomena as they are in reality. Furthermore, in the Mahāyāna, it says: Non-true thought is not true, Non-true non-true is not non-thought, Non-thought not non-thought is not non-existence, All knowable things are shown to be. This verse has also been taught. In that, non-true thought refers to whatever is not in accordance with liberation. Non-true non-true is not non-thought refers to what is in accordance with liberation with outflows, because the nature of being inexpressible is non-conceptual, and it is in accordance with thought. Non-thought refers to the path beyond the world and the suchness of phenomena, that is, the selflessness of persons and phenomena, because there is no nature of conceptual elaboration. Non-thought not non-thought is not non-existence refers to the pure worldly wisdom that the noble ones obtain from the aftermath of being beyond the world, because it is an object that is in accordance with reality, and because it establishes the characteristics of phenomena. If one can abandon afflictions even without teaching the selflessness of phenomena, then why is the selflessness of phenomena taught to bodhisattvas? It is in order to completely not be weary of saṃsāra and to be completely without afflictions, and to abandon all obscurations of knowledge.
Tibetan
། །དེ་དག་ནི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཉིད་ལ་མོས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་གོམས་པས་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་ན་ཅི་ནས་དུས་རིང་པོར་འཁོར་བ་ལ་ཡང་མི་སྐྱོ་ཞིང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་བ་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་འཐོབ་བོ། །བསོད་ ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ཡང་བསགས་ནས་ཐོས་བ་མཐའ་ཡས་པ་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པའི་གཟུངས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་སྟོང་ཕྲག་ཟད་མི་ཤེས་པའི་སྙིང་བོ་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་བར་འདུ་བྱེད་བ་མེད་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རོ་གཅིག་པ་ཞི་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་བསྒྲུབས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་འཐོབ་བོ། །གཞན་དུ་ན་ནི་ཉན་ཐོས་དག་དང་འདྲ་བར་གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །གང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་ནི་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་གོམས་པ་ལས། འཁོར་བ་ལ་ཡིད་བྱུང་བ་མང་བའི་ཤས་ཆེ་བའི་རྒྱུད་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཁོ་ན་ལ་ཞི་བར་ལྟ་ཞིང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བཏང་སྟེ། མྱུར་བ་ཁོ་ནར་གང་ཟག་པ་ཟད་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི། རྒྱུད་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་འདུ་ཤེས་པས་གཟིར་བས་དུས་རིང་པོར་འཇུག་ཀྱང་གང་གི་མཐར་ཕྱིན་པས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡེ་ཤེས་དབང་བ་ཐོབ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རིགས་ཞི་བ་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཡང་བཤད་པ། བརྟགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ནི། །ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་མ་སྤངས་པར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ཡོད་མིན་པས། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་ལ་བདག་མེད་བསྟན། །གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ན་ཅི་དེ་དག་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཤེས་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལམ། འོན་ཏེ་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་ཤེས་པས་ཤེ་ན། བཤད་པ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་ཤེས་པས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཁམས་མང་པོ་པ་དང། དགྲ་བཅོམ་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང༌། ཉན་ཐོས་རྣམས་སུ་རྣམ་བར་གྲོལ་བའི་ཐབས་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཞེ་ན། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མཚུངས་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ན་དེའི་ཐབས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ
Chinese
那些是对法无我之理信解，于此修习纯熟，则无论经历多久的轮回也不会厌倦，并且不会完全被烦恼所染污，像这样就能获得寂静、离一切相的心之等持。并且积累广大的福德与智慧资粮，修持无边听闻的陀罗尼，以及具有无量无尽等持门之精髓的一切，不作意，无分别，证得智慧一味，成就寂静等持之极致。在金刚喻定之后，断除一切烦恼障和所知障，从而获得对一切法的一切相智。否则，就像声闻一样，认为凡是无常的即是痛苦，凡是痛苦的即是无我，仅仅以人无我的行相作意，由于串习这种修法，多数情况下会生起对轮回的厌离心，只将涅槃视为寂静，舍弃对众生的悲悯，迅速地证得人我断灭。由于相续被法的相所困扰，即使长期修持，最终也无法获得对一切所知法的智慧自在，像这样就无法获得如来种姓的寂静心之等持。这里也说到：考察之法的分别念，若未舍弃一切所知，则无一切智智，因此宣说诸法无我。何时菩萨们获得解脱？是他们通过了知法无我而解脱呢？还是通过了知人无我而解脱呢？回答是：通过了知法无我而解脱。为什么在声闻乘的《多界经》和《阿罗汉经》等经典中，佛陀和声闻的解脱方式被描述为相同呢？如果解脱被描述为相同，那么解脱的方法也应该被描述为相同。诸佛的解脱是有差别的，因为他们断除了烦恼障。
English
Those who are accustomed to the practice of believing in the absence of self in phenomena, if they practice diligently, will not be weary even after a long time in samsara, and will not be completely defiled by afflictions. In this way, they will attain the samadhi of the mind that is peaceful and free from all characteristics. Moreover, having accumulated a great collection of merit and wisdom, and having fully meditated on the dharani of limitless hearing, and having accomplished the ultimate perfection of the peaceful samadhi, which is the single taste of non-conceptual wisdom, without any manifestation of activity, for all those who possess the essence of thousands of inexhaustible doors of samadhi, then, following the vajra-like samadhi, by abandoning all afflictions and obscurations of knowledge, one will attain the omniscience of all phenomena. Otherwise, like the Shravakas, one would think that whatever is impermanent is suffering, and whatever is suffering is without self. By being accustomed to the practice of focusing solely on the aspect of the absence of self in the person, the mindstream is more likely to generate a great deal of aversion to samsara, and one would only regard nirvana as peace, abandoning compassion for sentient beings, and quickly realize the cessation of the person. Because the mindstream is tormented by the perception of the characteristics of phenomena, even if one engages in practice for a long time, one will not be able to attain the mastery of wisdom over all knowable objects through its ultimate perfection. In this way, one will not attain the peaceful samadhi of the mind, which is the lineage of the Tathagata's samadhi. Here it is also said: The conceptual thoughts of examined phenomena, without abandoning all knowable objects, do not possess omniscience, therefore, the absence of self in phenomena is taught. When Bodhisattvas attain liberation, is it because they know the absence of self in phenomena that they are liberated? Or is it because they know the absence of self in the person? The answer is: they are liberated because they know the absence of self in phenomena. Why is it that in the Shravaka vehicle, in sutras such as the "Many Elements Sutra" and the "Arhat Sutra," the methods of liberation for the Buddhas and the Shravakas are described as being the same? If liberation is described as being the same, then the method of liberation should also be described as being the same. The liberation of the Buddhas is different, because they have abandoned the obscurations of affliction.