Tibetan
ད་ཀྱིས་སོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ནི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དང་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཐབས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་འཚམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། གདུལ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཆད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །མཐུན་པ་ཉིད་ནི་རྟག་འགྲུས་སྐྱོང་གི་ཡན་ལག་གི་ཚོགས་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ། ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཇི་ལྟར་གསུང་དབྱངས་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་བཤད་པ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཚིག་སྔ་མ་ཕྱི་མས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ཕྱི་མ་རྣམ་པར་བཤད་པ་དང་བཅས་པ་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འདྲི་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ལན་གདབ་པ་ཡོན་ཏན་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ཕྱི་མི་འགལ་བ་དང༌། ཆོས་ཉིད་དང་མཐུན་པ་དང༌། གདུལ་བ་དང་མཐུན་པ་དང། དོན་གྱི་མཆོག་དང་མཐུན་པའོ། །ལུང་ལས་ནི་ཚིག་བརྒྱད་པོ་དག་གིས་ལན་གདབ་པ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དག་ནི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཉིད་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་ཚིག་དང་ཡིག་འབྲུ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དང་རྒོལ་བ་འགལ་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་དང༌། ཚིག་ཟབ་མོའི་དོན་ངེས་པར་བྱས་པ་ཉིད་དང༌། ཉན་པ་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཚིག་དང་ཡིག་འབྲུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་མེད་པའི་གཞིར་གནས་པ་ཉིད་དང༌། གདུལ་བའི་བསམ་པ་དང་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཉིད་དང༌། ལུང་འབོགས་པ་དང༌། ཁ་དོན་བྱེད་པ་དང༌། མོས་པ་དང་སེམས་པ་དང་བསྒོམ་པ་དང་མཐུན་པ་ཉིད་དང༌། སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་མི་ཞེན་པར་གཏན་ལ་དབབ་པར་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། དགེ་སློང་དག་གཏམ་ལ་ འཇུག་པར་བྱ་བ་ན་འདུན་པ་དང་ཞེ་སྡང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་སྡེའི་དུམ་བུ་སྟེ། །འདི་ལས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་གཏམ་གཞི་དང་བཅས་པ་སྤངས་ནས་གཏམ་གང་བྱ་བ་དང༌། གང་གི་དོན་དུ་བྱ་བ་དེ་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་གཏམ་གྱི་གཞི་ནི་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། རང་གི་ཕྱོགས་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་དང༌། རང་ཕམ་ན་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ཉིད་དང༌། རང་གི་ཕྱོགས་གྲུབ་ན་སེམས་ཁེངས་པ་ཉིད་དང༌། ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྐྱོན་བྱུང་བ་གླེངས་ན་དེ་བཅས་པར་འདོད་པ་ཉིད་དང༌། སྐྱོན་མ་བྱུང་བ་གླེངས་ན་ཁྲོ་བ་དང༌། ཁྲོས་ནས་ཤ་གླན་པའི་ཕྱིར་ཁོན་དུ་འཛིན་པ་དང༌། ཕམ་ན་ཡིད་མི་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་སེམས་མི་གསལ་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩོད་པའི་རྩ་བའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་གཉིས་ཡིན་ཏེ
Chinese
再说，随顺的体性就是结合的体性，也就是不违背法性的体性。具有方便的体性就是适合的体性，也就是随顺所化而宣说的体性。随顺的体性就是恒常精进守护的支分之集合的体性，也就是随顺梵行的体性。譬如说，宣说具有五种支分的声音而产生的情况一样，前面的词句能使后面的词句明白。这四个后面的词句以及详细的解释，显示了对于一切提问给予回答，具有四种功德，即前后不相违背，与法性相符，与所化相符，与义的殊胜相符。经中说，这八个词句完全显示了回答具有八种功德。这八种功德是：进入意义而确定把握的体性，与世间流传的词语和文字相关联的体性，与辩论者相违背的随顺的体性，确定了深奥词句的意义的体性，对于听者有利益的词语和文字不散乱地安住于基础的体性，如实地分辨所化之思想和意乐的体性，引用经文，解释词义，与意乐、思维和禅修相符的体性，以及如其声音所示现那样不执著而确定地显示的体性。诸比丘，当进入谈论时，欲望和嗔恨等，是经部的段落。从这里，舍弃了具有烦恼的谈论之基础，完全显示了应当谈论什么，以及为了什么目的而谈论。其中，具有一切烦恼的谈论之基础有九种：希望自己一方胜利，自己失败则对反驳者愤怒，自己一方成立则内心骄傲，反驳者说了缺点则希望制裁，没有说缺点则发怒，发怒后为了报复而怀恨在心，失败则不愉快的特征是内心不清晰。这一切争论的根本原因之前行有两种，即
English
Furthermore, the nature of accordance is the nature of combination, that is, the nature of not contradicting the Dharma. The nature of having skillful means is the nature of suitability, that is, the nature of explaining in accordance with those to be tamed. The nature of accordance is the nature of the collection of limbs of constant diligence and protection, that is, the nature of accordance with pure conduct. For example, it is like the case of arising from explaining the voice with five limbs, the previous words clarify the later words. These four later words and detailed explanations show that answering all questions has four qualities, namely, not contradicting before and after, conforming to the Dharma, conforming to those to be tamed, and conforming to the supreme meaning. The scriptures say that these eight words fully show that answering has eight qualities. These eight qualities are: the nature of entering into meaning and definitely grasping, the nature of being related to words and letters that are popular in the world, the nature of accordance with the opponent's contradiction, the nature of definitely understanding the meaning of profound words, the nature of words and letters that benefit the listener and remain unshakably on the basis, the nature of clearly distinguishing the thoughts and inclinations of those to be tamed, quoting scriptures, explaining the meaning of words, the nature of conforming to inclinations, thoughts, and meditation, and the nature of showing definitively without attachment to the manifestation of sound as it is. Monks, when engaging in speech, desire and hatred, etc., are sections of the sutras. From here, abandoning the basis of speech with afflictions, it is fully shown what should be spoken and for what purpose. Among them, the basis of speech with all afflictions has nine aspects: wanting one's own side to win, being angry with the opponent if one loses, being proud if one's own side is established, wanting to punish the opponent if they mention faults, being angry if they don't mention faults, holding grudges in order to retaliate after being angry, and the characteristic of unhappiness if one loses is unclear mind. The preliminary to the root of all these disputes is twofold, namely,
Tibetan
། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཡང་སེམས་ཀྱི་ཐ་བ་དང༌། འཆབ་པའི་གཞི་ནི་ཟག་པའི་གནས་དང་མཐུན་པ་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་དེའི་དགྲ་བོར་གྱུར་པ་དག་ལ་ཞེ་སྡང་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་འཆབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་སྤངས་པས་ན་རྩོད་པའི་རྩ་བ་དང་པོ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་ལྟ་བའི་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བ་ངན་པའི་སེམས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་སྨྲས་པ། རྒྱལ་དང་ཕམ་བྱེད་འདོད་གྲུབ་དང༌། །བྱུང་དང་མ་བྱུང་གླེངས་པ་དང༌། །མ་བྱུང་གླེངས་ན་ཁྲོ་བ་ལས། །ཁོ་ན་དུ་འཛིན་པ་འབྱུང་བ་དང༌། །ཕམ་ན་གདུག་པ་ལ་སོགས་པ། །བདུན་ནི་སྤངས་ནས་གཏམ་གཏན་བྱ། །རྩོད་པའི་གཞི་གཉིས་སྔ་མ་སྟེ། །གང་ལས་སྐྱོན་འདི་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་གཏམ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ཞི་ཞིང་ཚོད་མི་འཛིན་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ལ་སྨོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཏམ་རྒྱུ་ དང་བཅས་པ་འདི་ལྟ་བུ་སྤངས་ནས་གཏམ་ཅི་ཞིག་སྨྲ་བར་བྱ་ཞེ་ན། དོན་དང་ཆོས་ཏེ་གང་ཞིག་གང་དོན་དུ་གཉེར་བའམ། ཆོས་དང་དོན་གང་གི་ཡུལ་ལ་འབབ་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཏམ་སྨྲ་བར་བྱ་ཞེན། གཞན་དག་ལ་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པས་བཟོད་པ་ཆུང་དུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་དང་གཞན་གཉིས་དད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དག་མ་ཡིན་པའོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུམ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་གང་ཟག་ངེས་པར་བཟུང་བ་དང༌། གཏམ་ངེས་པར་བཟུང་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་རྣམས་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་དེ་ལྟར་བརྗོད་ལ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་གང་ཟག་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང༌། བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཅན་གཉིས་ངེས་པར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པའི་དུས་ལའོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པ་དང༌། འབྲས་བུ་བརྗོད་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་དང
Chinese
成為出家人的意樂之低劣，以及隱藏的基礎是與漏失之處相符的，即是具有利養和恭敬的處所。與此相關聯，是為了對那些成為其敵人的人產生嗔恨，並且為了隱藏自己的過失。不依賴於此，僅僅因為捨棄了它，就完全捨棄了爭論的第一個根源。第二個根源是為了消除見解的完全痛苦。惡見的心是完全痛苦的，因為它是沒有完全寂靜的特徵。這裡也說了：勝利和失敗，欲求成就，發生和未發生之談論，未發生若談論，從嗔怒中，唯獨執著產生，失敗則惡毒等，七者捨棄後，作決定之語。爭論之基礎二者在前，從何處產生此過失。其中，具有遍一切煩惱的言談，是以三種方式完全顯示的，因為說不寂靜且不衡量，並且因為使之超越了成立的宗派，並且因為誹謗他人。像這樣具有原因的言談捨棄後，應說何種言談呢？即是意義和法，無論是為了追求何種意義，或者法和意義落入何種境地。為何要說話呢？因為為了對其他人成辦三種智慧，生起小、中、大忍，並且為了使自己和他人二者生起信心。聖者們是那樣說的，這不是其他人。聖者們的言說是那樣的，這不是其他的方式。這應當理解為是確定了補特伽羅，並且確定了言談。此外，與貪欲沒有分離的人們是分別觀察後那樣說的，與貪欲分離的人們的自性之說是那樣的。這確定了分別觀察補特伽羅和具有禪定力二者。此外，對於現在發生的和隱藏的過去，以及未來的時間。此外，完全顯示了那些如何說，以及說果報是怎樣的，即是補特伽羅和
English
The inferiority of the intention of becoming a renunciate, and the basis of concealment is in accordance with the place of leakage, which is the place with gain and respect. Being associated with this is for the purpose of generating hatred towards those who have become its enemies, and for the purpose of concealing one's own faults. Not relying on this, simply because it is abandoned, the first root of dispute is completely abandoned. The second root is for the sake of eliminating the complete suffering of views. The mind of evil views is completely suffering, because it is the characteristic of not being completely pacified. Here it is also said: Victory and defeat, desire for accomplishment, talking about what has happened and what has not happened, if talking about what has not happened, from anger, only attachment arises, defeat then malice, etc., after abandoning the seven, make a decisive statement. The two foundations of dispute are in the front, from where does this fault arise. Among them, speech with all kinds of defilements is completely shown in three ways, because it speaks without being peaceful and without measuring, and because it makes it transcend the established sect, and because it slanders others. After abandoning such speech with reasons, what kind of speech should be spoken? That is, meaning and Dharma, whether it is to pursue what kind of meaning, or what kind of state Dharma and meaning fall into. Why should we speak? Because in order to accomplish three kinds of wisdom for others, to generate small, medium, and large patience, and to generate faith for both oneself and others. The noble ones speak like that, this is not others. The speech of the noble ones is like that, this is not another way. This should be understood as determining the person and determining the speech. Furthermore, those who are not separated from desire speak like that after observing separately, the speech of the nature of those who are separated from desire is like that. This determines the person who observes separately and the two who have the power of meditation. Furthermore, for the present happening and the hidden past, and the future time. Furthermore, it is completely shown how those are spoken, and how the fruit is spoken, that is, the person and