Tibetan
ང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལ་མི་བརྟེན་པ་ནི་དེ་འདོད་པ་ཉིད་སྤངས་པས་སོ། །བདག་ལ་བསྟོད་པར་མི་བྱ་ཞིང་གཞན་ལ་སྨད་པར་མི་བྱ་བ་ནི་སྨྲ་བ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ལ་ལྷག་པར་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་འདོད་པ་ཉིད་སྤངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟ་བུར་དང༌། གང་གི་དོན་དུ་དང༌། གང་འདྲ་བ་དང༌། གང་འདྲ་བས་གཏམ་བྱ་བ་དེ་ལྔ་ལྔ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏོ། །ལུང་ལས་ནི་སྐྱོན་བཅུ་གཅིག་གི་གཉེན་པོར་གཏམ་རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །སྐྱོན་བཅུ་གཅིག་ནི་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དང༌། བརྗོད་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་སྐྱོན་དང༌། བརྗོད་པ་བར་ཆད་པའི་སྐྱོན་དང༌། བརྗོད་པ་གོ་བར་མི་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དང༌། བརྗོད་པ་མཆོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་དང༌། དོན་འཐད་པ་མེད་པར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དང༌། སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དང༌། རྣམ་པར་གཡེངས་ནས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དང༌། དོན་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དང༌། མི་འཚམ་པར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དང༌། ཉོན་མོངས་ པ་ཅན་གྱི་བསམ་པས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་ནོ། །དེ་ལ་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ནི་སྤྱོད་ལམ་མི་སྡུག་པར་འདུག་པའོ། །བརྗོད་པ་བར་ཆད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་ནི་གོ་རིམས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དག་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བསྟན་པ་དང་རྒོལ་བའི་ཚིག་དང། ལན་གྱི་ཚིག་གིས་དབང་དུ་མཛད་ནས་སོ། །བརྗོད་པ་གོ་བར་མི་བྱེད་པའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་དྲུག་པ་དང༌། བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་དག་སྟེ། དད་པ་ཅན་དང༌། ཞེ་འགྲས་པ་དང༌། བར་ན་གནས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སོ། །བརྗོད་པ་མཆོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་གྱི་གཉེན་པོར་དགུ་པ་དང་བཅུ་པ་གཉིས་ཏེ། སྡིག་པའི་ལས་ཅན་ལ་ནི་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ལ། སྨད་ན་ཡང་མཆོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས་སོ། །སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ནི་དོན་ཟབ་མོ་སྟེ། དབང་པོ་ཐ་མ་ལའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་བསམ་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་བསམ་པ་དང༌། དད་ནས་བཀུར་སྟི་བྱེད་པའི་བསམ་པ་དང༌། ཕྲག་དོག་གི་བསམ་པའོ། །དང་པོའི་གཉེན་པོར་བྱམས་པ་དང༌། ཕན་པ་དང༌། སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དག་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང། དེའི་ལམ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཉིད་དང༌། བཤད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུང་པར་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གཞན་ཡང་མདོར་ན་འདི་ལས་གཏམ་གྱི་སྦྱོར་བ་དང༌། གཏམ་གྱི་ལས་དང༌། གཏམ་གྱི་ཡོན་ཏན་དང༌། སྨྲ་བ་པོའི་ཡོན་ཏན་ལས་བརྩམ
Chinese
不依赖于诗句是因为舍弃了想要那样做的意愿。不赞美自己，也不诽谤他人，是因为说话者舍弃了想要让自己更加被信任的意愿。因此，以何种方式，为了何种目的，是何种，以何种方式说话，这五个方面都被完全阐明了。经文中说，为了对治十一种过失，需要具备二十种言谈的方式。十一种过失是：对非器皿者讲述的过失，讲述不完整的过失，讲述中断的过失，讲述不能理解的过失，讲述不被尊崇的过失，讲述没有意义的过失，讲述非行为领域的过失，心神散乱而讲述的过失，讲述与无意义相关联的过失，讲述不合适的过失，以及以烦恼的意念讲述的过失。其中，非器皿是指行为举止不端庄的人。对治讲述中断的过失，需要认识到次第等三种方式，即以教义、辩论的言辞和回答的言辞来掌握。对治讲述不能理解的过失，需要第六、第七和第八种方式，即以有信仰者、怀有敌意者和处于两者之间的人来掌握。对治讲述不被尊崇的过失，需要第九和第十种方式，即对于作恶业者，不应该生起欢喜心，即使诽谤，也会变成不被尊崇的过失。非行为领域是指深奥的意义，即对于低劣根器者。烦恼的意念有三种：想要被信任的意念，信仰后进行恭敬的意念，以及嫉妒的意念。对治第一种意念，需要慈爱、利益和怜悯的心态，即想要证悟涅槃和涅槃之道，以及想要理解所说之义的意念。此外，简而言之，从这里开始，讲述言谈的结合、言谈的作用、言谈的功德以及说话者的功德。
English
Not relying on verses is because the desire to do so has been abandoned. Not praising oneself and not slandering others is because the speaker has abandoned the desire to make himself more trustworthy. Thus, in what way, for what purpose, what kind, and by what means to speak, these five aspects are fully explained. The scriptures say that in order to counteract the eleven faults, one must possess twenty kinds of speech. The eleven faults are: the fault of speaking to an unsuitable vessel, the fault of speaking incompletely, the fault of interrupted speech, the fault of unintelligible speech, the fault of speech that is not revered, the fault of speaking without meaning, the fault of speaking outside the realm of practice, the fault of speaking distractedly, the fault of speaking in association with meaninglessness, the fault of speaking inappropriately, and the fault of speaking with afflicted thoughts. Among these, an unsuitable vessel refers to someone whose conduct is unseemly. To counteract the fault of interrupted speech, one must recognize the three modes of order, etc., namely, mastering with the words of teaching, debate, and response. To counteract the fault of unintelligible speech, one needs the sixth, seventh, and eighth modes, namely, mastering with the faithful, the hostile, and those in between. To counteract the fault of speech that is not revered, one needs the ninth and tenth modes, namely, it is not appropriate to generate joy for those who commit evil deeds, and even slander will turn into the fault of not being revered. The non-realm of practice refers to profound meaning, namely, for those of inferior faculties. Afflicted thoughts are of three kinds: the thought of wanting to be trusted, the thought of revering after faith, and the thought of jealousy. To counteract the first thought, one needs the aspects of loving-kindness, benefit, and compassion, namely, the very thought of wanting to realize nirvana and the path to it, and the thought of wanting to understand the meaning of what is said. Furthermore, in short, from here on, it begins with the combination of speech, the function of speech, the qualities of speech, and the qualities of the speaker.
Tibetan
ས་ནས་རྣམ་པ་ལྔ་ལྔ་དག་ཏུ་རིག་པར་བྱའོ།། །།བམ་པོ་བཞི་པ། རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་དག་དང་ལྡན་པས་ཆོས་མཉན་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་སྡེའི་དུམ་བུའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་དག་ནི་སྐྱོན་རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྐྱོན་རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་ནི་སྨྲ་བ་པོ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱོད་པ་དང་སྤྱོད་ལམ་གྱི་སྐྱོན་དང༌། འགྱིང་བའི་སྐྱོན་དང༌། དོན་དུ་མི་གཉེར་བའི་སྐྱོན་དང༌། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་བྱེད་པས་སྙིང་ན་བའི་སྐྱོན་དང༌། མཆོད་པར་མི་འགྱུར་བས་སྨྲ་བ་པོ་རབ་ཏུ་མི་འཛིན་པའི་སྐྱོན་དང༌། སུན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ དུ་བརྒལ་བའི་བསམ་པའི་སྐྱོན་དང༌། ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རིམ་གྲོ་མི་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དང༌། སྐྱོན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བརྙས་པའི་སྐྱོན་དང༌། སྨོན་པའི་སྐྱོན་དང༌། རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དང༌། རྣམ་པར་གཡེངས་པ་དང་བསྡུས་པ་གཉིས་ཀྱིས་མི་ཉན་པའི་སྐྱོན་དང༌། ལེགས་པར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དང༌། རབ་ཏུ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་སྐྱོན་དང༌། དེ་ལ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་པའི་ཚེ་སྤྱོད་ལམ་གྱི་མི་སྡུག་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །རིགས་མཐོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་ང་རྒྱལ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འགྱིང་བའི་སྐྱོན་དང༌། ཆོས་ལ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལེགས་པར་གསུངས་པ་དང་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུའོ། །ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཉིད་དུའོ། །ཆོས་ལ་སྐྱོན་ནི་ཚིག་དང་ཡིག་འབྲུ་མ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུའོ། །ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། རིགས་དང༌། བྱད་གཟུགས་དང༌། ཚིག་དང༌། ཚིག་འབྱིན་པ་མ་ཚང་བ་ཉིད་དུའོ། །རྣམ་པར་གཡེངས་པ་ནི་སེམས་གཞན་དུ་འཕྲོས་པའོ། །བསྡུས་པ་ནི་རྨུགས་པ་དང༌། གཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཞུམ་པ་ཉིད་དུའོ། །ལེགས་པར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་དགོངས་པ་དང་ཆོས་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རབ་ཏུ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་འདུན་པ་དང་འཇུག་པ་ཞན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ལུང་ལས་ནི་སྐྱོན་རྣམ་པ་དྲུག་གི་གཉེན་པོར་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། སྐྱོན་དྲུག་ནི་ལས་ཀྱི་སྐྱོན་དང༌། མོས་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་དང༌། མཆོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་དང༌། བསམ་པའི་སྐྱོན་དང༌། མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དང༌། འཛིན་པའི་སྐྱོན་ནོ། །དེ་ལ་ལས་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་སྤྱོད་ལམ་མི་སྡུག་པར་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་དང་ང
Chinese
应当从地上认识五五之相。第四品。 应当以这十六种相来听闻佛法，这是经部的段落。 那么这十六种相，应当认识到是十三种过失的对治。 十三种过失是：对于说法者，自身行动和行为的过失，傲慢的过失，不寻求意义的过失，偏袒他人而心怀不满的过失，因为不值得供养而不尊重说法者的过失，以颠倒的方式进行辩驳的意念的过失，因为不关注佛法和说法者而不进行服侍的过失，因为关注过失而轻蔑的过失，希求的过失，贪图利养和恭敬的过失，以散乱和昏沉两种状态不听闻的过失，不善加关注的过失，不完全关注的过失。 其中，在内心专注的时候，因为行为举止的不庄严是第一个过失。 因为出身高贵等原因而产生傲慢是傲慢的过失。 对于佛法来说，是功德和善说以及巨大果报本身。 对于说法者来说，是善知识本身。 佛法的过失是词句和字句不连贯本身。 说法者的过失是戒律、种姓、相貌、言辞和表达不完整本身。 散乱是心向他处散漫。 昏沉是迟钝和睡眠使心萎靡本身。 不善加关注是以颠倒的方式理解含义和法性。 不完全关注是意愿和投入不足本身。 经文中说，十六种相是六种过失的对治。 六种过失是行为的过失，没有信心的过失，不值得供养的过失，意念的过失，不一致本身的过失，执着的过失。 其中，行为的过失有三种。 身体行为的过失是因为坐姿不庄严。 身体和语
English
One should recognize the five-five aspects from the ground. Chapter Four. One should listen to the Dharma with these sixteen aspects, which is a section of the Sutra Pitaka. Then, these sixteen aspects should be recognized as the antidote to the thirteen faults. The thirteen faults are: for the speaker, the fault of one's own actions and conduct, the fault of arrogance, the fault of not seeking meaning, the fault of being partial to others and being resentful, the fault of not respecting the speaker because he is not worthy of offerings, the fault of the intention to refute in a perverse way, the fault of not serving because one does not pay attention to the Dharma and the speaker, the fault of contempt because one pays attention to faults, the fault of longing, the fault of desiring gain and respect, the fault of not listening due to distraction and dullness, the fault of not paying attention well, and the fault of not paying attention completely. Among them, when focusing inwardly, the first fault is due to the unseemly conduct. The fault of arrogance is due to the arising of pride because of being of high birth, etc. For the Dharma, it is the virtue and well-spokenness and the great fruit itself. For the speaker, it is the virtuous friend himself. The fault of the Dharma is that the words and letters are not connected. The fault of the speaker is that the discipline, lineage, appearance, speech, and expression are incomplete. Distraction is when the mind wanders elsewhere. Dullness is when the mind is subdued by sluggishness and sleep. Not paying attention well is due to misunderstanding the meaning and nature of Dharma in a perverse way. Not paying attention completely is due to weak intention and engagement. It is said in the scriptures that the sixteen aspects are the antidote to the six faults. The six faults are the fault of action, the fault of lack of faith, the fault of not being worthy of offerings, the fault of intention, the fault of inconsistency itself, and the fault of attachment. Among them, the fault of action has three aspects. The fault of bodily action is because the posture is not dignified. Body and speech