Tibetan
་དང༌། ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ནའི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམ་པ་གཉིས་གཉིས་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཞི་གནས་དང་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་ཚིག་གཉིས་ཏེ། ཞུམ་པ་དང༌། རྒོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་ཡང་ཚིག་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ཀྱང་གང་གིས་ན་དྲན་པ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པར་འགྱུར་བའི་མ་རིག་པ་དང༌། གང་གིས་ན་རོ་མྱང་བ་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པར་འགྱུར་བའི་སྲེད་པའོ། །གཞན་ཡང་སྐྱོན་རྣམ་པ་བཞིའི་གཉེན་པོར་ཚིག་བཞི་དག་ཡིན་ནོ། སྐྱོན་རྣམ་པ་བཞི་ནི་བརྩོན་འགྲུས་མ་བརྩམས་ན་སེམས་ཞུམ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཧ་ཅང་བརྩམས་ན་ལུས་དུབ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། བརྗོད་ངས་བ་ དང་སེམས་ཉམས་པ་སྟེ་གང་གིས་ན་ལུས་ཉེས་པར་བརྩམས་པ་དང༌། དྲན་པ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་ཡུལ་རྣམ་པར་གཡེངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་ཚིག་ཕྱི་མས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མིག་སྐྱེས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་སྡེའི་དུམ་བུའོ། །དེ་ལ་དོན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ནི་མིག་གོ །ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའོ། །ཡང་དག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རིག་པའོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་བློ་སྟེ། ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུས་ན་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་བློ་ཡིན་ནོ། །མིག་ལ་ཞན་པ་དང༌། ནོར་བ་དང༌། རྙོག་བ་ཉིད་མེད་པར་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་བདེན་པ་རྣམས་ལ་ངན་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་དང༌། མ་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མིག་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གཞན་ཡང་བཟླས་པ་གསུམ་དག་ལ་ཐོག་མར་མཐོང་བ་ནི་མིག་གོ །ཇི་ལྟར་མཐོང་བལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི་ཤེས་པའོ། །གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་རིག་པ་སྟེ། ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཅན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་སྟེ། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་མ་ཐོས་པ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་མིག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་
Chinese
，以及向外散乱，这二者是作为唯一对治而断除的二二种作意。另外，作为止和胜观的近分烦恼的对治，有两种词，即沉没和掉举的对治。舍的近分烦恼的对治也有两种词。这两种词是什么呢？即以什么使忆念完全愚昧的无明，以及以什么对品尝滋味心生散乱的贪爱。另外，作为四种过失的对治，有四种词。四种过失是，如果不精进，心会沉没，如果过于精进，身体会疲惫，以及忘失和心力衰退，即以什么使身体错误地造作，忆念完全愚昧和心不专注，即由于境散乱的缘故。因此，为了如实显示其对治，应当了知精进等是以后面的词来区分的。如理作意，即“生眼”等语是经部的段落。其中，由于意义显现的缘故，无漏的智慧是眼。由于没有怀疑的缘故，是智。由于现证真实的缘故，是明。由于清净的缘故，是慧，因为是决定词的法性的原因，所以是清净的缘故是慧。为了如实显示眼没有软弱、错误和浑浊，所以用三种方式来区分。另外，外道徒的见解是对真理恶见，以及不是怀疑和无明的对治，并且是有漏的，因此为了与此区分，所以说了眼等。另外，对于三种修习，首先见到的是眼。如何见到而进行分别观察的是智。依靠这二者具有多少，所以是明，因为执持有多少的缘故。依靠具有如何，所以是慧，因为如实了知真实如何的缘故。另外，为了遮止对没有听闻佛法的人进行随念推测，所以说了眼。从信解产生的
English
, and being distracted outwards, these two are the two kinds of mental activity that are abandoned as the sole antidote. Furthermore, as an antidote to the near afflictions of tranquility and insight, there are two terms, namely the antidote to sinking and excitement. There are also two terms for the antidote to the near afflictions of equanimity. What are these two terms? Namely, ignorance, which makes mindfulness completely ignorant, and craving, which makes the mind distracted by tasting flavors. Furthermore, as an antidote to the four kinds of faults, there are four terms. The four kinds of faults are that if one does not exert effort, the mind will sink, if one exerts too much effort, the body will become exhausted, and forgetfulness and mental decline, that is, what causes the body to be wrongly fabricated, mindfulness to be completely ignorant, and the mind not to be focused, that is, due to the distraction of the object. Therefore, in order to truly show its antidote, it should be known that diligence and so on are distinguished by the later words. Proper attention, that is, "eye-born" and other words are sections of the Sutra. Among them, because the meaning is manifest, the wisdom without outflows is the eye. Because there is no doubt, it is knowledge. Because the truth is manifested, it is clarity. Because of purity, it is intelligence, because it is the cause of the nature of the definitive word, so it is intelligence because of purity. In order to truly show that the eye has no weakness, error, and turbidity, it is distinguished in three ways. Furthermore, the views of the outsiders are evil views of the truth, and are not antidotes to doubt and ignorance, and are with outflows, so in order to distinguish from this, the eye and so on are spoken of. Furthermore, for the three practices, what is first seen is the eye. How to see and discriminate is knowledge. Relying on how much these two have, so it is clarity, because it holds how much. Relying on how it has, so it is intelligence, because it truly knows how the truth is. Furthermore, in order to prevent those who have not heard the Dharma from making subsequent inferences, the word eye is spoken. Arising from faith